บทที่ 388 ทำอะไรต้องไว้หน้า

การที่รอดพ้นจากความตาย เป็นเรื่องที่ทำให้ทุกคนดีใจมาก

เมื่อต้องเผชิญกับกระสุนมากมายของหน่วยลับเมื่อครู่ ฉู่จงเทียนกับลูกน้องต่างคิดว่าตัวเองต้องตายแน่

แต่หลี่โม่ใช้ภาพตรงหน้าบอกพวกเขาว่าอะไรเรียกว่าฮีโร่

เมื่อพวกลูกน้องของฉู่จงเทียนเห็นหลี่โม่เดินมา ต่างพากันโค้งให้หลี่โม่อย่างนอบน้อม เพื่อแสดงความขอบคุณจากใจ

กู้หยุนหลันวิ่งเข้ามากอดหลี่โม่เอาไว้แน่น เธอเขย่งเท้าประทับจูบลงบนริมฝีปากของเขา

ชีวิตที่เหลือทำให้กู้หยุนหลันไม่เขินอายอีกต่อไป เธอคิดเพียงว่าตัวเองกับหลี่โม่มีชีวิตรอดก็ดีแล้ว

ผ่านไปครู่หนึ่งทั้งสองจึงผละออกจากกัน กู้หยุนหลันเห็นคนที่อยู่รอบๆ ยิ้มกว้าง จู่ๆ แก้มทั้งสองข้างของเธอร้อนผ่าว เธอรีบก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

ลูกน้องของฉู่เทียนจงประคองเขาเดินเข้ามา “คุณหลี่ผู้ยิ่งใหญ่ ตอนแรกผมจะมาช่วยคุณ คิดไม่ถึงว่าสุดท้ายก็ต้องพึ่งพาความช่วยเหลือจากคุณ”

“ยังไงก็ต้องขอบคุณนาย ถ้าเมื่อกี้พวกนายไม่สกัดรถบรรทุกเอาไว้ ใครจะไปรู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น”

ฉู่จงเทียนกับคนอื่นๆ พากันถอนหายใจออกมา คิดถึงเหตุการณ์เมื่อครู่ก็ยังรู้สึกกลัว แต่ถ้าเกิดเรื่องแบบนี้ขึ้นอีกครั้ง ฉู่จงเทียนกับคนอื่นๆ ก็เลือกทำเหมือนเดิม

“พวกนายพากู้ยุนหลันกลับไปก่อน พวกมันกำลังจะมาอีก ฉันยังต้องสู้ต่อ”

“หา? ยังจะมาอีกเหรอ งั้นผมกับลูกน้องจะช่วยคุณ”

ฉู่จงเทียนพูดอย่างแน่วแน่

“พวกนายดูแลหยุนหลันให้ดีก็ช่วยฉันมากแล้ว รีบไปเถอะ มีเวลาไม่มากแล้ว”

กู้หยุนหลันจับแขนของหลี่โม่เอาไว้แน่น “ไปด้วยกันได้ไหม นายอยู่นี่มันอันตราย”

“ถ้าไปก็ง่ายสิ ถ้าไม่สั่งสอนพวกมัน ก็จะอันตรายไปเรื่อยๆ ต้องสั่งสอนให้พวกมันกลัวและไม่กล้ามาทำอะไรผมอีก”

กู้หยุนหลันรู้ว่าหลี่โม่พูดถูก เธอพูดอย่างกังวลและอาลัยอาวรณ์ “นายต้องระวังตัวให้ดีนะ”

“ได้ พวกนายรีบขึ้นรถไปเร็ว”

หลี่โม่ดันกู้หยุนหลันขึ้นรถ ฉู่จงเทียนกับคนอื่นๆ ก็แยกย้ายกันขึ้นรถ ทุกคนขับรถขนสินค้าออกไป

หลี่โม่ยืนเอามือไพล่หลังอยู่ข้างถนน เขามองไปที่อาหารทะเลอวี้กั่ง

รถฮอนด้าขับเข้ามาอย่างรวดเร็ว เมื่อเห็นหลี่โม่ยืนอยู่ริมถนน ผีใหญ่แสยะยิ้มออกมา เขาเหยียบคันเร่งอย่างแรงเพื่อที่จะพุ่งชนหลี่โม่

หลี่โม่ยิ้มบางๆ ขณะที่รถฮอนด้าอยู่ห่างจากเขาประมาณสิบเมตร หลี่โม่ถึงขยับตัวหลบรถฮอนด้าคันนั้น

ตู้ม!

รถฮอนด้าชนเข้ากับพุ่มไม้ริมถนน ผีใหญ่ดึงเข็มขัดออก เขาถีบประตูรถแล้วเดินลงมา

เขามองหลี่โม่ด้วยสายตาเย็นชา ผีใหญ่โยกคอไปมา เสียงกระดูกดังขึ้นมา

หลี่โม่หรี่ตาลงแล้วมองผีใหญ่อย่างประเมิน ในหัวของเขามีภาพลอยขึ้นมามากมาย

“ที่แท้ก็ไอ้พวกเวรนี้นี่เอง”

“หึหึ รนหาที่ตาย!”

ผีใหญ่ไม่พอใจที่โดนเรียกว่าไอ้พวกเวร ถึงแม้พวกเขาจะโดนเรียกว่าพวกเวรมาตลอด แต่พวกเขาไม่ได้คิดแบบนั้น

สำหรับ ผีใหญ่ พวกเขาเป็นคนที่มีความสามารถ โดยสามารถยืมอำนาจในโลกใบนี้มาใช้เล็กน้อย

“เห็นว่าพวกแกมีกันสี่คน แล้วอีกสามคนล่ะ คนที่ได้ฉายาว่ากองทัพก่วยเสิน อย่างพวกแก กลายเป็นสุนัขรับใช้ของคนอื่นแล้วเหรอ”

ตำนานของ กองทัพก่วยเสินมีต้นกำเนิดมาจากปรมาจารย์เต๋าแดนสวรรค์ตั้งแต่ปลายราชวงศ์ฮั่นตะวันออก ปรมาจารย์เต๋าแดนสวรรค์ที่ชื่อว่าจางเต้าหลิงเป็นผู้ก่อตั้ง กองทัพก่วยเสิน ต่อมาลูกหลานของจางเต้าหลิงที่ชื่อว่าจางลู่ยอมแพ้ให้กับเฉาเชา ทำให้ กองทัพก่วยเสิน ถูกยุบเพื่อประชาชน ตำนานก็จบลงแค่ตรงนี้

“ฉันไม่ได้เป็นสุนัขรับใช้!”

ผีใหญ่มองหลี่โม่อย่างโมโห เขาโกรธจนตัวสั่น