บทที่ 4 หลี่โม่ คุณกลับเป็น

บทที่ 4 หลี่โม่ คุณกลับเป็น

ตระกูลหลี่?

ทุกคนในตระกูลกู้ต่างสงสัยและคิดอะไรไม่ออกไปชั่วขณะ

ตระกูลหลี่อะไร?

"คุณซ่ง ตระกูลหลี่นี้ ... " คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้โน้มตัวเล็กน้อยและยิ้ม เขาเข้าใจจากคำพูดของลูกหลานจากตระกูลกู้ในตอนนี้

ตระกูลหลี่ส่งอุปกรณ์ทางการแพทย์และยาราคาแพงจำนวนมาก ซึ่งเพียงพอที่จะแสดงให้เห็นว่า สถานะและความแข็งแกร่งของตระกูลกู้นั้นเทียบไม่ได้กับตระกูลหลี่

จากนั้น คุณซ่งก็ยิ้มและมองไปที่หลี่โม่และพูดว่า "ผมมาที่นี่เพื่อส่งของเท่านั้น นอกจากนั้นผมไม่รู้อะไรอีก"

หลังจากนั้นก็ออกจากห้องคนไข้

สักพัก ทุกคนในห้องคนไข้ก็เงียบ

"ตระกูลหลี่นี้เก่งกาจมาจากไหนกัน ทำไมถึงได้ส่งสิ่งเหล่านี้มา?ในพวกคุณใครรู้จักคนในตระกูลหลี่" คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้ถาม

ลูกหลานของตระกูลกู้ต่างก็ส่ายหัว

"คุณปู่ คงไม่ใช่หลี่โม่มั้ง" กู้ซิงเว๋ยหัวเราะอย่างไม่ไยดีในขณะนี้ ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความเยาะเย้ย

หลี่โม่？

ทุกคนหันมามองหลี่โม่ที่ยืนอยู่ด้านข้าง

ฮ่าๆ

จะเป็นเขาได้ไง คนไร้ประโยชน์อย่างเขาที่ทำให้ตระกูลกู้เสียหน้าในเมืองฮ่าน จะมีความสามารถช่นนี้?

"ซิงเว๋ย อย่ามาล้อเล่นเลยนะ พวกเราทุกคนรู้ดีว่าหลี่โม่คืออะไร มันเป็นขี้ดินไร้ประโยชน์เท่านั้น" หวังฟางผู้เป็นแม่ยิ้มเยาะ

เธอดูถูกและไม่ชอบขี้หน้าหลี่โม่มาก เธอไม่รู้ว่าลูกสาวของเธอชอบเขาจุดไหน

"อืม ช่วงนี้พวกคุณไปตรวจสอบดูว่าในเมืองฮ่านมีตระกูลหลี่เพิ่มมาตั้งแต่เมื่อไหร่"คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้กล่าว

“ กู้หยุนหลัน คุณคงไม่ได้เกาะคนรวยจากข้างนอกมาใช่ไหม?”

ในขณะนี้ กู้ชิงหลินลูกสาวของบ้านน้องสามตระกูลกู้ที่อยู่ข้างๆ พูดเหมือนยิ้มไม่ยิ้ม

เธอดูหมิ่นลูกพี่ลูกน้องของเธอคนนี้ เมื่อก่อนตอนที่เคยอยู่ในตระกูลกู้ กู้หยุนหลันเป็นที่ชื่นชอบ

มากกว่าตัวเธอ

เมื่อเติบโตขึ้น กู้หยุนหลันมีชื่อเสียงที่ดีในเมืองฮ่าน ยังได้รับการขนานนามว่าเป็นเทพธิดาที่สวย

ที่สุดในเมืองฮ่าน มีชื่อเสียงในฐานะสวยที่สุดในสี่สาวงาม

อย่างไรก็ตาม ทั้งหมดนี้จบลงหลังจากที่เธอแต่งงานกับไอ่ขยะไร้ประโยชน์

เมื่อพูดคำเหล่านี้ของกู้ชิงหลินออกมา ทุกคนในตระกูลกู้ก็มองไปที่กู้หยุนหลันกับหลี่โม่อย่าง

ล้อเลียน

มีชู้เหรอ?

สายตาแปลกๆนี้ ทำให้กู้หยุนหลันรู้สึกอึดอัดมาก พูดด้วยใบหน้าเย็นชาทันที "กู้ชิงหลิน คุณอย่าพูดไปเรื่อยนะ ฉันไม่รู้จักตระกูลหลี่อะไรนั่น!"

เมื่อเธอพูดเช่นนี้ เธอก็เหลือบไปที่หลี่โม่ที่อยู่ด้านข้าง

จะเป็นเขาหรือเปล่า?

ถ้าเป็นเขา ทำไมเขาต้องทนทุกข์ทรมานมาสี่ปีด้วย

"เอาล่ะ ไม่ต้องพูดแล้ว" คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้ขัดจังหวะการสนทนาของทุกคน สายตาของเขาหยุดลงที่หลี่โม่ เขาพูดอย่างเคร่งขรึมว่า "สัญญาหย่า ลงนามหรือไม่ลง?"

"ไม่ลง"

หลี่โม่ปฏิเสธทันที "ผมยืมเงินมาแล้วและไขกระดูกที่ใช้รักษาซีซีก็สามารถใช้ของผมได้เช่นกัน"

ฮ่าๆ

คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้หัวเราะเยาะอย่างเย็นชาสองครั้งและดุว่า "แม้ว่าคุณจะยืมเงินมาได้แล้วจะ

ยังไง?ผู้อำนวยการของโรงพยาบาลนี้เป็นเพื่อนของผม ผมบอกว่าไม่อนุญาตให้การรักษาแก่คุณ คุณก็จะไม่ได้รับการรักษา!"

ไอ่คนไร้ประโยชน์เช่นนี้ ต้องการใช้ไขกระดูกที่ต่ำต้อยของเขาเพื่อรักษาหลานสาวของเขาหรือ?

อย่าได้หวัง!

เมื่อได้ยินเช่นนี้ หัวใจของหลี่โม่ก็จมลงและพูดว่า "คุณปู่ ซีซีเป็นลูกสาวของผม ทำไมคุณถึงไม่ใช้ของผม?"

"ทำไมไม่ใช่?ก็เพราะคุณเป็นขยะไร้ค่าที่ไม่ได้เรื่องไง ทำให้ตระกูลกู้ของพวกเราเสียหน้าหมด!"

หวังฟางผู้เป็นแม่เอามือกอดอกของเธอไว้ ด่าว่าประชดประชัน

ถ้าไม่ใช่เพราะเขา สถานะของเธอในตระกูลกู้คงไม่ดิ่งลงขนาดนี้

"ฮ่าฮ่า นั่นสิ หลี่โม่ คุณคิดว่าคุณเป็นใคร คุณเป็นแค่สุนัขตัวหนึ่งเท่านั้น ยังอยากให้ไขกระดูกแก่ซีซี ถ้าคุณมีความสามารถก็เรียกผู้อำนวยการมาสิ!"

กู้ซิงเว๋ยเยาะเย้ยอย่างไม่สนใจอะไร“ เพียงแค่ผู้อำนวยการบอกว่าจะใช้ไขกระดูกของคุณตระกูลกู้

ของเราก็ไม่คัดค้าน ใช่ไหม คุณปู่?

คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้พยักหน้าแล้วพูดว่า "ใช่ เพียงแค่ผู้อำนวยการของโรงพยาบาลนี้บอกว่าจะใช้ไขกระดูกของคุณ ผมกู้หงไท่ก็ไม่มีความเห็นใดๆ"

นั่นเป็นไปได้หรือ?

กู้หงไท่ได้ตกลงและคุยกับเขาก่อนหน้านี้แล้ว

ผู้อำนวยการหลิวซินหมินเป็นเพื่อนที่ดีของเขาอีก

หลี่โม่อยากเอาไขกระดูกของตนเองให้ซีซี มันยากกว่าการปีนขึ้นไปบนฟ้าเสียอีก!

กู้หยุนหลันเห็นสิ่งนี้ ในดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา จ้องไปที่หลี่โม่อย่างไม่พอใจ ขึ้นไปตบหน้าและด่าว่า "หลี่โม่ ทำไมคุณถึงไร้ประโยชน์เช่นนี้!"

หลังจากนั้น เธอก็ร้องไห้ด้วยความโกรธ หันหลังโดยปิดหน้าของเธอไว้และวิ่งออกไป

หลี่โม่โดนตบ แก้มของเขาแดงระเรื่อ มองไปที่กู้หยุนหลันที่วิ่งออกไป เขาอยากตามเธอไป

อย่างไรก็ตาม ในเวลานี้ มีหมอสองคนในเสื้อคลุมสีขาวเดินเข้ามาที่ห้องผู้ป่วย

"เอ๋ ผู้อำนวยการหลิว ทำไมคุณถึงมาที่นี่ เพื่อมาดูหลานสาวของผมเป็นพิเศษหรือ?"

คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้เห็นคนที่ยืนอยู่ที่ประตู ก็ยื่นมือออกมาทันทีและเรียกด้วยความเคารพ

บอกว่าเป็นเพื่อน แต่ กู้หงไท่ยังคงให้ความเคารพแก่หลิวซินหมินอยู่

อย่างไรก็ตาม หลิวซินหมินมีชื่อเสียงอย่างมากในเมืองฮ่าน

ผู้ประกอบการรายใหญ่และผู้ร่ำรวยหลายคนในเมืองฮ่าน ได้มารักษาในโรงพยาบาลของหลิวซินหมิน พวกเขาก็ได้มีโอกาสพบปะกับหลิวซินหมินบ้าง

นี่คือนามบัตรเพื่อการเข้าสังคม

นอกจากนี้ หลิวซินหมินยังมีชื่อเสียงที่ดีในประเทศอีกด้วย ในด้านการแพทย์ เขาเชี่ยวชาญในการรักษาโรคมะเร็งเม็ดเลือดขาว ได้รับการยกย่องให้เป็นผู้นำทางการแพทย์

ในเมืองฮ่าน มีแปดในสิบที่ให้ความเคารพและให้หน้าแก่หลิวซินหมิน

ต่อหน้าบุคคลเช่นนี้ กู้หงไท่ก็ยังต้องเคารพเจ็ดส่วน ประจบสามส่วน

หลิวซินหมินอายุประมาณ 50 หรือ 60 ปี โดยมีแผ่นป้ายของผู้อำนวยการแขวนอยู่บนหน้าอกของเขา เขามองไปที่สถานการณ์ในห้องคนไข้ ดูเหมือนว่าจะมองหาใครบางคน จากนั้นเขาก็ยิ้มให้คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้และพูดว่า "คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้เกรงใจเกินไปแล้ว ผมมาที่นี่เพื่อบอกเรื่องๆหนึ่งให้แก่ท่าน”

"ผู้อำนวยการหลิว ถ้าคุณมีอะไรให้พยาบาลมาแจ้งให้ผมทราบก็พอแล้ว คุณไม่จำเป็นต้องมาด้วยตัวเอง" คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้พูดอย่างประจบ

หลิวซินหมินยิ้มและจ้องมองหลี่โม่ เดินไปข้างหน้าไม่กี่ก้าวแล้วสะบัดมือของกู้หงไท่ทิ้ง กล่าวกับหลี่โม่อย่างเคารพ "คุณหลี่ใช่ไหม สวัสดี ผมชื่อ หลิวซินหมินผู้อำนวยการของโรงพยาบาลแห่งนี้"

หลังจากนั้น เขาก็ยื่นมือทั้งสองออกไป

หลี่โม่ไม่ธรรมดา

ห้านาทีที่แล้ว เขาได้รับโทรศัพท์ในห้องทำงานของผู้อำนวยการ