ตอนที่ 40
บทที่ 40 ทั้งโลกร้องไห้กับเธอ
October 22, 2026
บทที่ 40 ทั้งโลกร้องไห้กับเธอ
ไม้เท้านี่ตีหนักไปที่น่องของกู้หยุนหลัน กู้หยุนหลันเจ็บปวดมาก ส่งเสียงอื้ออึงในลำคอ แล้วทรุดลงคุกเข่ากับพื้น
แต่ว่าในใจของเธอขัดขืน ยกคางคริสตัลอย่างดื้อรั้น ดวงตาเต็มไปด้วยน้ำตา หันหน้าไปด้านข้าง จ้องกู้ซิงเว๋ยที่เริงร่าเยาะเย้ยอยู่ข้างๆ จากนั้นก็มองไปที่ปู่กู้แล้วถามว่า “คุณปู่ให้ฉันคุกเข่า ฉันทำผิดอะไร!”
ด้วยร่องรอยของการร้องเรียนและความคับข้องใจ กู้หยุนหลันเช็ดน้ำตาที่หลั่งจากหางตาออกไปอย่างดื้อรั้น
โดยไม่รอให้ปู่กู้พูด กู้ซิงเว๋ยก็กระโดดออกมา มือไพล่หลังเดินวนรอบตัวกู้หยุนหลันสองรอบแล้วยิ้มเยาะ “กู้หยุนหลันนะกู้หยุนหลัน ถึงเวลานี้แล้ว ยังจะทำเป็นปากเป็ดตายไม่ยอมพูดความจริง ต้องทำตามกฎของตระกูลไหมเธอถึงจะยอมรับผิดน่ะ!”
ตอนนี้กู้ซิงเว๋ยรู้สึกสดชื่นจนจะตายอยู่แล้ว
โดยเฉพาะอย่างยิ่งเมื่อเห็นกู้หยุนหลันคุกเข่าต่อหน้าผู้คนมากมาย เขาก็ตื่นเต้นจนบรรยายไม่ถูก
กู้หยุนหลันผู้ซึ่งภูมิอกภูมิใจในความสูงส่งในตัวเองมาโดยตลอด ยังมาคุกเข่าต่อหน้าฉัน
“ฉันไม่ได้ทำอะไรผิด!” กู้หยุนหลันจ้องกู้ซิงเว๋ยเขม็งอย่างโกรธจัด
ปู่กู้เป่าเคราจ้องอย่างโกรธจัด ยกมือชี้กู้หยุนหลันอย่างสั่นเทาพร้อมกับตะโกนว่า “ดีๆๆ ยังไม่ยอมรับว่าผิดใช่ไหม ฉันจะตีแกให้ตาย!”
พูดจบ ปู่กู้ก็ใช้ไม้เท้าค้ำยันเดินไปหากู้หยุนหลัน ยกมือขึ้น โดยที่ไม่พูดอะไรสักคำ ตบกู้หยุนหลันไปเสียงดังลั่น!
“ไม่รู้ความผิดใช่ไหม ฉันจะตีจนกว่าแกจะรู้ความผิด” ปู่กู้ด่าอย่างเกลียดชัง
กู้หยุนหลันกุมแก้มแดง น้ำตาในดวงตาพรั่งพรูออกมาไม่ขาดสาย
เธอไม่รู้จริงๆ ว่าเธอผิดตรงไหน ทันทีที่เข้ามา คนจำนวนมากก็จ้องตนอย่างโหดร้าย แถมยังเริงร่าเยาะเย้ย
โดยเฉพาะกู้ซิงเว๋ย ที่กระโดดโลดเต้นอยู่ข้างๆ คอยโหมเปลวไฟ
ส่วนทางนี้ ปู่กู้ก็ตวาดถามด้วยน้ำเสียงเย็นชา “ฉันขอถามแก แกให้ไอ้ขยะหลี่โม่ไปที่บริษัทรุงคางเพื่อช่วยให้แกได้รับตำแหน่งผู้รับผิดชอบใช่ไหม”
เมื่อได้ยินอย่างนั้น กู้หยุนหลันก็ชะงักไป สีหน้าสงสัยมาก ถามออกไปว่า “คุณปู่ ฉันเปล่า ฉันไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงอะไร”
นี่มันเรื่องอะไร
หลี่โม่ไปบริษัทรุงคางมาเหรอ
“เธอยังเสแสร้งว่าไม่รู้อีกเหรอ ฉันเห็นด้วยตาตัวเอง ว่าหลี่โม่อยู่ในสำนักงานของประธานหรุงบริษัทรุงคาง”
กู้ซิงเว๋ยกระโดดออกมาทันที มาพูดกล่าวหาว่า “กู้หยันหลัน เธอรู้ไหม เพราะหลี่โม่ หรุงปินถึงยึดสัญญาของตระกูลกู้เรา เธอยังกล้าพูดว่าเรื่องนี้เธอไม่เกี่ยวข้องอีกเหรอ ฉันว่าเธอนั่นแหละที่ชักใยอยู่เบื้องหลัง!”
กู้หยุนหลันกำลังจะตาย กู้ซิงเว๋ยคนนี้ น้ำสกปรกอะไรก็สาดใส่ตนหมด!
เธอยังคงไม่ยอมรับ และพูดว่า “ฉันเปล่า นายมันเอาเลือดในปากมาสาดคนอื่น! หลี่โม่จะไปบริษัทรุงคางได้ยังไง เขาไม่รู้จักประธานหรุงเลยสักนิด!”
“กู้ซิงเว๋ย ทั้งทั้งที่นายสูญเสียสัญญาไปเอง ทำไมถึงผลักความผิดมาให้ฉันกับหลี่โม่”
กู้หยุนหลันตั้งคำถาม แต่ทว่า กู้ซิงเว๋ยกลับปฏิเสธทันที “ผายลม! ฉันเป็นคนที่โดดเด่นที่สุดในบริษัท ประธานหรุงจะไม่เซ็นสัญญากับฉันได้ยังไง เรื่องนี้มันเป็นความผิดของเธอกับหลี่โม่! พวกเธอหักหลังบริษัท ทรยศตระกูลกู้! เธอไม่ได้ จึงต้องการทำลาย!”
เมื่อพูดจบ กู้ซิงเว๋ยก็หันไปมองปู่กู้ทันทีและพูดว่า “คุณปู่ อย่าไปฟังกู้หยุนหลันพูดไร้สาระ เธอมันเป็นคนเจ้าเล่ห์”
ปู่กู้ในเวลานี้โกรธจัดจนเกินขีดจำกัดไปแล้ว ในสายตาไม่แยกแยะถูกผิดนานแล้ว หูเบาเชื่อหลานชายคนโตของตัวเองอย่างสุ่มสี่สุ่มห้า
เขาโกรธจนกระแทกไม้เท้าในมืออย่างหนักเสียงดังตึง ตวาดออกมาด้วยความโกรธว่า “ดูเหมือนว่าถ้าไม่ให้แกได้รับบทเรียนแกจะไม่พูดความจริง”
พูดจบ ปู่กู้ก็หันหน้าไปทางรปภ.สองคนหน้าประตู “พวกแกสองคนมาตบปากเธอ ฉันจะดูซิว่าปากเธอจะหนักแค่ไหน”
รปภ.สองคนไม่พูดอะไร เดินตรงมาด้วยใบหน้าที่เย็นชา หนึ่งในนั้น มือข้างหนึ่งจับแขนบอบบางของกู้หยุนหลัน และอีกหนึ่ง ดึงผมยาวของเธออย่างรุนแรง
เพี๊ยะ!
การตบที่เฉียบขาด ดังลั่นทั่วห้องประชุม!
เพี๊ยะ!
ตบอีกครั้ง!