บทที่ 406 พระเจ้าก็บังเขาไว้ไม่มิด

ตอนเที่ยง เขตก่อสร้างโรงงานใหม่

หวังจงเสวียนนำกำลังคนและเครื่องมืออุปกรณ์เข้ามาในพื้นที่จนเสียงดังตูมตามและเริ่มเตรียมการก่อสร้าง

เพื่อแสดงถึงความจริงจัง แม้แต่พิธีวางศิลาฤกษ์หวังจงเสวียนก็ได้จัดเตรียมเอาไว้เป็นการเฉพาะ

กู้เจี้ยนกั๋ว กู้เจี้ยนเจียง กู้หยุนหลันและหวังจงเสวียนต่างถือพลั่วเหล็กคนละอัน จนเมื่อมีคนหนึ่งขุดดินด้วยพลั่ว นั่นก็จะมีความหมายว่าสามารถเริ่มต้นการก่อสร้างได้แล้ว

“ใกล้จะถึงเวลาแล้ว พวกเราเริ่มพิธีวางศิลาฤกษ์กันได้แล้ว”

กู้เจี้ยนกั๋วกล่าวอย่างหมดความอดทน

เรื่องทุกอย่างในวันนี้เป็นผลงานของกู้หยุนหลันทั้งหมด การต้องมาเข้าร่วมพิธีวางศิลาฤกษ์เฮงซวยนี้ทำให้กู้เจี้ยนกั๋วรู้สึกขายหน้าอยู่ตลอดเวลา

หวังจงเสวียนเหลืองมองไปที่กู้เจี้ยนกั๋ว เมื่อไม่เห็นหลี่โม่โผล่มา หวังจงเสวียนพูดอย่างไม่พอใจว่า “พิธีใหญ่ขนาดนี้ หลี่โม่ต้องมาร่วมด้วยสิ”

“คุณ!”

กู้เจี้ยนกั๋วจ้องเขม็งไปที่หวังจงเสวียน แต่เห็นแก่ความสัมพันธ์ระหว่างญาติพี่น้อง กู้เจี้ยนกั๋วจึงไม่ได้โกรธเคือง “หลี่โม่ไม่ใช่คนของบริษัท จะเข้าร่วมพิธีวางศิลาฤกษ์ทำไม เขาไม่มีทั้งสถานะแล้วก็ไม่มีคุณสมบัติด้วย”

หวังจงเสวียนมองไปที่กู้เจี้ยนกั๋วอย่างประหลาดใจและแอบคิดว่าทำไมกู้เจี้ยนกั๋วถึงได้มีท่าทางการแสดงออกเช่นนี้ หรือว่าเขายังไม่รู้ว่าหลี่โม่คือเศรษฐีลึกลับที่ชื่อคุณชายหลี่?”

“คุณมองอะไร หรือคุณคิดว่าฉันพูดผิด”

กู้เจี้ยนกั๋วกล่าวอย่างโกรธเคือง

“ผมแนะนำว่าทางที่ดีที่สุดคุณควรจะสุภาพกับหลี่โม่สักหน่อยนะ ช่างมันเถอะ ไม่พูดแล้ว ลูกพี่ลูกน้องหยุนหลัน คุณโทรหาหลี่โม่หน่อยเถอะ ถือว่าพวกเราฝ่ายก่อสร้างเชิญเขามาเป็นแขกรับเชิญในพิธีวางศิลาฤกษ์”

หวังจงเสวียนคิดว่าตระกูลกู้จะปฏิบัติต่อหลี่โม่อย่างไรนั้นเป็นเรื่องของพวกเขา ส่วนตนเองจะต้องกอดขาของหลี่โม่เอาไว้ ถ้ากอดต้นขาทองคำไว้ไม่อยู่จะต้องถูกสายฟ้าฟาดแน่นอน

กู้หยุนหลันพยักหน้าพร้อมกับหยิบมือถือออกมาแล้วเริ่มติดต่อหลี่โม่

สีหน้าของกู้เจี้ยนกั๋วเปลี่ยนเป็นสีดำมืด เขาทิ้งพลั่วในมืออย่างรุนแรง “มีเขาไม่มีฉัน! ถ้าเธอเรียกหลี่โม่มา ฉันจะไปทันที!”

“ฉันก็ด้วย กู้หยุนหลัน หวังจงเสวียน พวกคุณเลือกให้หลี่โม่มาร่วมพิธีหรือเลือกพวกเรา!” กู้เจี้ยนเจียงพูดตามมา

กู้หยุนหลันมองดูคนทั้งสองอย่างปวดหัว ในขณะที่ไม่รู้ว่าควรทำอย่างไรดี หลี่โม่เอามือไขว้หลังเดินเข้ามา

“พวกคุณมาทำพิธีวางศิลาฤกษ์ก็พอ ผมจะไม่เข้าร่วมงาน เรื่องที่ต้องลงมือทำก็ยุ่งยากพอแล้ว”

หลี่โม่พูดโดยไม่สนใจแม้แต่น้อย

ใบหน้าของหวังจงเสวียนเต็มไปด้วยรอยยิ้มแล้วโค้งคำนับให้หลี่โม่เล็กน้อยก่อนจะพูดว่า “อย่างนี้ถึงจะเอาอยู่”

หลี่โม่เหลือบมองด้านข้างไปทางหวังจงเสวียน หวังจงเสวียนไม่กล้าพูดอะไรไปในทันที เขายิ้มแล้วหยิบพลั่วเหล็กขึ้นมาแล้วพูดเสียงดังว่า “เริ่มพิธีวางศิลาฤกษ์!”

เสียงประทัดดังขึ้น กู้เจี้ยนกั๋วรอคนโบกพลั่วเหล็กเป็นสัญญาณให้เกลี่ยดิน

จากนั้นคนงานและเครื่องต่างๆได้ทยอยลงมือทำงาน การก่อสร้างของไซต์งานได้เริ่มขึ้นอย่างเป็นทางการ

กู้เจี้ยนกั๋วโยนพลั่วเหล็กทิ้งแล้วพูดพร้อมกับใบหน้าที่มืดมน “พิธีจบแล้ว ฉันยังต้องไปกลับไปจัดการธุรกิจต่อ พี่สาม คุณอยู่ดูแลไซต์งานก่อสร้างกับหยุนหลัน”

กู้เจี้ยนกั๋วมองเห็นหลี่โม่ก็รู้สึกหงุดหงิดแล้ว จึงไม่อยากจะเห็นหน้าหลี่โม่ โดยเฉพาะอย่างยิ่งหวังจงเสวียนยังเอาใจหลี่โม่ขนาดนี้ ยิ่งทำให้กู้เจี้ยนกั๋วรู้สึกคลื่นไส้

เขากลับไปนั่งบนรถพร้อมกับหลับตาลง เมื่อความโกรธสงบลงแล้ว กู้เจี้ยนกั๋วเปิดโทรศัพท์ของเขาแล้วกดไปที่wechat และดูภาพคุณชายสามหลินเขาเพิ่งเพิ่มเข้าไป