บทที่ 411 เซอร์ไพรส์ยังไม่จบ

“หลง เฮียหลงล่ะ!”

บริกรสุดหล่อเอามือปิดแก้มแล้วทรุดตัวลงทันที คนทั้งคนก็รู้สึกแย่ทันที นี่คือจังหวะที่ทำให้ใบหน้าอันหล่อเหลาที่ภาคภูมิใจของเขาถูกกระทำให้พังยับเยิน!

“หน้าผม คุณกลับทำให้หน้าผมพัง!”

หลี่โม่หัวเราะอย่างเย็นชาและยกมือชกต่อไป ชกอย่างแรงบนใบหน้าอีกฟากหนึ่งของบริกรรูปหล่อ

แก๊กๆ!

เสียงกระดูกแตกดังขึ้น โหนกแก้มกระดูกอีกข้างของหนึ่งของบริกรสุดหล่อก็ถูกทุบให้แตก แก้มทั้งสองข้างก็ทรุดลง มันดูไม่หล่ออีกต่อไป แต่ดูแล้วค่อนข้างแปลกประหลาด

ตามมาติดๆ หลี่โม่ชกไปที่กรามล่างของบริกรหล่อเหลาทันทีด้วยหมัดสอยดาว บริกรหล่อเหลาถูกต่อยจนลอยขึ้นไปกลางอากาศแล้วล้มลงกับพื้นอย่างรุนแรง

โหนกแก้มและกระดูกกรามล่างของบริกรหล่อเหลาแตกหักจนหมด นอนราบกับพื้นดูน่าสังเวช น้ำตาไหลไม่หยุด และเอามือทั้งสองข้างแตะใบหน้าที่เสียโฉมเบาๆ ร้องไห้อย่างเศร้าสร้อยมากขึ้นเรื่อยๆ

หัวหน้าจางดูแล้วขนลุกซู่ เขาก็ตกใจกับความดุร้ายของหลี่โม่ แต่เมื่อคิดถึงสิ่งที่พนักงานเสิร์ฟหล่อเหลาได้ทำลงไป หัวหน้าจางก็รู้สึกว่า สิ่งนี้เป็นสิ่งที่เขาสมควรจะได้รับ

หากมีใครกล้าทำเช่นนี้กับตัวเอง หัวหน้าจางก็จะจับเขาและชกให้ตายอย่างแน่นอน

ผู้จัดการร้านกาแฟเดินออกมาด้วยขาที่สั่นเทา มองดูใบหน้าบริกรหล่อเหลาในท่าทางที่สาหัส ผู้จัดการรู้สึกเคร่งเครียดทันที

“พวกคุณสองคน ทำไมพวกคุณถึงชกต่อยเฉินฟู่ล่ะ เรื่องนี้อย่างน้อยก็ต้องมีคำอธิบายหน่อยไหม”

ผู้จัดการร้านรวบรวมความกล้าแล้วพูด

หัวหน้าจางแสดงข้อมูลประจำตัวของเขาและพูดด้วยน้ำเสียงที่ทุ้มต่ำ “เขาเกี่ยวข้องกับกลุ่มอาชญากร และเรากำลังดำเนินการกับคดีนี้”

ผู้จัดการร้านอึ้งไปครู่หนึ่ง พยักหน้าและถอยกลับไปอย่างรวดเร็ว

คำด่าแม่มึงสินับไม่ถ้วนลอยอยู่ในใจของผู้จัดการร้าน เหลือบมองเฉินฟู่อย่างโมโหและตะโกนอย่างดุเดือด "เฉินฟู่ คุณยังไปข้องเกี่ยวกับไอ้พวกอันธพาล ผมตาบอดไปแล้วที่จ้างบริกรอย่างคุณ ต่อจากนี้คุณถูกไล่ออกจากร้านแล้ว..”

“ทั้งสองจัดการกับคดีนี้ตามสบายเลย ต้องการให้ผมจัดสถานที่สำหรับทั้งสองหรือไม่ พวกคุณสามารถกินและดื่มอะไรก็ได้ตามต้องการ และร้านก็จัดให้ฟรี แต่ร้านเราก็ไม่ได้สนิทกับเฉินฟู่มากนัก ไม่รู้ว่าเขาเกี่ยวข้องกับพวกอันธพาล”

หัวหน้าจางเหลือบมองหลี่โม่ จะจัดการยังไงก็ขึ้นอยู่กับหลี่โม่

ใบหน้าหลี่โม่เย็นชา เดินไปที่ด้านข้างของเฉินฟู่"ถ้าคุณไม่พอใจอะไร คุณก็มากระทำใส่ผม จ้างคนไปจัดการกับภรรยาของผม นี่เป็นทางเลือกที่แย่ที่สุดที่คุณเลือกทำ

“ผม ผมผิดไปแล้ว ไม่กล้าทำอีกแล้ว ปล่อยผมไปเถอะ คุณถือซะว่าผมเป็นแค่ตดที่ได้ตดออกไปแล้วเถอะ”

เฉินฟู่อ้อนวอนขอความเมตตาด้วยความกลัว แต่ในใจเกลียดหลี่โม่มาก

“ฮ่าๆ เซอร์ไพรส์ที่จะให้คุณยังไม่จบ”

หลังจากที่หลี่โม่พูดจบ เขาก็เหยียบต้นขาของเฉินฟู่

แก๊กๆ

เสียงแตกหักของกระดูกต้นขาของเฉินฟู่ดังขึ้น และหลี่โม่ก็เหยียบต้นขาอีกข้างและสองแขนของเฉินฟู่ในทันที ในเวลาเพียงชั่วพริบตา แขนขาทั้งสี่ของเฉินฟู่ก็โดนหลี่โม่หักจนหมด

ผู้จัดการร้านดูจนตากระตุกไม่หยุด ก้มหน้าลงแรงๆ ราวกับว่าเขาพยายามยัดหัวเข้าไปในอก

มันน่ากลัวเกินไปแล้ว เฉินฟู่คนนี้ก็นะ เที่ยวสาวหน่อยก็พอแล้ว โดนคนอื่นเปิดโปงก็ช่างมันแล้ว ยังจะไปทำอะไรที่ไม่ควรอีก

คราวนี้ เจอคนจริงแล้วล่ะสิ ถูกคนอื่นชกจนจะกลายเป็นอัมพาตละ

เฉินฟู่ร้องอย่างเจ็บปวดซ้ำแล้วซ้ำเล่า กลิ้งไปบนพื้นด้วยความเจ็บปวด แต่ทุกครั้งที่เขากลิ้ง มันจะทำให้กระดูกที่หักนั้นเจ็บปวดมากขึ้น หลังจากกลิ้งไปสองสามรอบ เฉินฟู่ก็หมดสติไปด้วยความเจ็บปวด