บทที่ 415 รังแกคนเกินไปแล้ว

กู้หยุนหลันจ้องมองไปที่สวีอวิ๋นอวิ๋น และส่งสัญญาณให้สวีอวิ๋นอวิ๋นว่าไม่ต้องพูดเรื่องไร้สาระเกี่ยวกับอดีตแล้ว

สวีอวิ๋นอวิ๋นเบะปากของเธอ เงยหน้าขึ้นแล้วพูดว่า "คุณจ้องฉันทำไม? สิ่งที่ฉันพูดเป็นความจริงทั้งหมด คุณลองเอานิ้วนับดูเองเลย หนุ่มรวยที่ตามจีบคุณในตอนนั้น มีคนไหนที่ทรัพย์สินของตระกูลไม่มากกว่าหนึ่งพันล้านบ้าง คนไหนที่มีทรัพย์สินน้อยกว่าหนึ่งพันล้าน ยังรู้สึกอับอายที่จะมาพูดคุยกับคุณด้วยซ้า"

“บอกมาซิว่าทำไมสุดท้ายคุณจึงแต่งงานกับผีผู้ยากไร้อย่างหลี่โม่ ตอนนั้นฉันคิดว่าคุณแค่มองหาโล่ป้องกัน ใช้เสร็จก็จะโยนมันทิ้ง ตอนนี้คุณรักมันจริงๆ ทำให้ฉันรู้สึกประหลาดใจมาก"

“อวิ๋นอวิ๋น หากคุณพูดถึงเรื่องพวกนี้อีกเราจะไม่ไปงานเลี้ยงละนะ คุณไปหาคนอื่นช่วยคุณดูละกัน”

กู้หยุนหลันกล่าวอย่างเย็นชา

สวีอวิ๋นอวิ๋นก็ตกใจในทันที รีบคว้าแขนของกู้หยุนหลันและเขย่าเธออย่างออดอ้อน

“อย่านะ ฉันจะไม่พูดอะไรคุณแล้ว หากคุณไม่ช่วยฉัน ไม่มีใครช่วยฉันได้แล้ว หากไปหาคนอื่น ฉันเกรงว่าพวกเธออาจคิดที่จะแย่งกับฉันด้วยซ้ำ พวกเธอเป็นแค่เพื่อนปลอมๆเท่านั้น มีแค่คุณหยุนหลันที่เป็นเพื่อนแท้ของฉัน”

กู้หยุนหลันเหลือบมองสวีอวิ๋นอวิ๋นอย่างช่วยไม่ได้แล้วส่งโทรศัพท์คืนให้เธอ "ฉันจะช่วยคุณในครั้งนี้ครั้งเดียว อย่ามาหาฉันหากคุณมีเรื่องแบบนี้ในครั้งต่อไป"

“จะไม่มีครั้งหน้าแน่นอน เวลาใกล้ถึงแล้ว เรารีบไปเตรียมตัวกันเถอะ ไปดูโลกภายนอกเร็ว ได้ยินมาว่างานนี้จัดได้ใหญ่มาก”

สวีอวิ๋นอวิ๋นเร่งให้กู้หยุนหลันไปก่อนเวลา ทำให้กู้หยุนหลันไม่มีอารมณ์ในการทำงานอีกต่อไป ดังนั้นเธอจึงทำได้เพียงเก็บข้าวของและเลิกงาน

หลี่โม่ช่วยกู้หยุนหลันถือกระเป๋า เดินตามหลังกู้หยุนหลันกับสวีอวิ๋นอวิ๋นแล้วเดินออกไป

ที่ลานจอดรถของบริษัท เมื่อกู้หยุนหลันกำลังจะขับรถของเธอไป สวีอวิ๋นอวิ๋นเขย่ากุญแจรถ BMW ในมือของเธอ

“หยุนหลัน อย่าขับรถของคุณเลย รถของคุณไปที่นั่นจะไม่ได้รับอนุญาตให้เข้าไปในที่จอดรถนะ ขับBMW ของฉันไปกันเถอะ”

ในขณะนี้ หัวใจของสวีอวิ๋นอวิ๋นเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจ ในอดีต สวีอวิ๋นอวิ๋นถูกกู้หยุนหลันกดทุกที่ เธอเป็นได้เพียงตัวประกอบของกู้หยุนหลัน แต่ตอนนี้รถของเธอดีกว่ากู้หยุนหลัน ทำให้สวีอวิ๋นอวิ๋นรู้สึกดีเหมือนล่องลอยอยู่กลางอากาศ

เมื่อคิดถึงอนาคต หากได้แต่งงานกับเศรษฐี มันก็จะสามารถกดกู้หยุนหลันไปเลย ถึงตอนนั้นให้กู้หยุนหลันเป็นตัวประกอบให้ตัวเอง

กู้หยุนหลันลังเลสักพัก ในที่สุดก็เดินไปที่ BMW ของสวีอวิ๋นอวิ๋น

สวีอวิ๋นอวิ๋นนั่งบนที่นั่งคนขับด้วยรอยยิ้ม กู้หยุนหลันนั่งในที่นั่งข้างๆคนขับ และหลี่โม่นั่งแถวหลังพร้อมกับถือกระเป๋าไว้

BMW เริ่มขับออกไปช้าๆ สวีอวิ๋นอวิ๋นขับรถไปด้วยและพูดไปด้วย “นี่คือสิ่งที่แฟนคนก่อนมอบให้ฉัน ตอนแรกฉันต้องการเมอร์เซเดส-เบนซ์ แม้ว่าเมอร์เซเดส-เบนซ์จะขับสบาย แต่การควบคุมไม่ได้ดีเท่า BMW

"เหอะๆ"

หลี่โม่เยาะเย้ย และเสียงหัวเราะก็แสดงถึงการดูถูกเหยียดหยาม

สวีอวิ๋นอวิ๋นจ้องไปที่หลี่โม่ผ่านกระจกมองหลัง "คุณหัวเราะอะไร คุณมีความสามารถในการซื้อรถให้หยุนหลันสักคันไหม ไม่ต้องพูดถึงเมอร์เซเดส-เบนซ์ BMWเลย คุณมีปัญญาซื้ออาวดี้ให้หยุนหลันก็ไม่เลวละ

“ก็ไม่ใช่เรื่องยากอะไรนิ เดี๋ยวอีกสองสามวันผมจะซื้อให้หยุนหลันหนึ่งคัน”

หลี่โม่พูดอย่างไม่ใส่ใจ

“แหม คุยโวไม่ต้องจ่ายภาษีใช่ไหม อีกสองสามวันจะซื้อให้หยุนหลัน คุณยอดเยี่ยมมาก ซื้อให้หยุนหลันเดี๋ยวนี้สิ ฉันรู้จักผู้จัดการฝ่ายขายร้านรถโดยเฉพาะ ถ้าคุณต้องการ ฉันจะโทรไปเดี๋ยวนี้ และจะให้ส่วนลดแก่คุณด้วยนะ"

สวีอวิ๋นอวิ๋นเยาะเย้ย โดยรู้สึกว่าหลี่โม่ไม่มีกำลังที่จะซื้อรถ

กู้หยุนหลันนวดหน้าผากของเธอ เธอคิดไม่ถึงว่าสวีอวิ๋นอวิ๋นกับหลี่โม่จะไม่ชอบขี้หน้ากันแบบนี้ พวกเขาขัดแย้งกันและเข้ากันไม่ได้ตั้งแต่แรกพบ

“อวิ๋นอวิ๋น ฉันจะไม่พอใจละนะ”

กู้หยุนหลันกล่าวด้วยใบหน้าที่เคร่งขรึม