บทที่ 42 ให้พวกเขาขอโทษคุณ

บทที่ 42 ให้พวกเขาขอโทษคุณ

คำถามนี้ ควบคู่ไปกับการที่หลี่โม่กล้าที่จะลงมือ ทำให้สมาชิกของตระกูลกู้ตกตะลึงในทันใด!

คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้โกรธจนไม่รู้จะโกรธยังไง ดุว่า"กล้าดีเกินไปละ! ไอ้หนุ่มที่ไม่ได้เรื่อง ยังกล้ามาถามผมเหรอ?ยังกล้าลงมืออีก?"

ในขณะนี้ ใบหน้าของคุณท่านใหญ่ตระกูลกู้เต็มไปด้วยสีหน้าซีดเซียว

กู้ซิงเว๋ยและกู้เจี้ยนกั๋วพูดถูก หลี่โม่คนนี้ ดื้อร้าง ถ้าในอนาคตเขาตายไป บริษัทวินเซิงถูกส่งมอบให้กู้หยุนหลัน จะต้องถูกไอ้หมอคนนี้แย่งไปแน่นอน!

ไม่ได้ ไม่ได้อย่างแน่นอน!

กู้ซิงเว๋ยที่อยู่ด้านข้าง เห็นหลี่โม่กล้าลงมือกับเขา ในใจก็มีความสุขทันที สีหน้าดูโหดเหี้ยมยิ่งนัก พูดอย่างโกรธเคือง "หลี่โม่ บังอาจ! คุณต้องการทำอะไร? กับคุณปู่คุณยังอยากลงมือเหรอ?”

หลังจากตะคอกเสร็จ ก็หันหน้าไปพูดกับคุณท่านใหญ่ตระกูลกู้ทันที "คุณปู่ ตระกูลกู้ของเราไม่สามารถยอมรับผู้ชายคนนี้ได้อย่างแน่นอน ดูสิ เขาไม่กล้าแม้แต่จะเคารพท่านเลย ถ้าในอนาคตท่านไม่อยู่แล้ว หลี่โม่จะไม่ทำอะไรยิ่งกว่านี้หรือ! ""

ประโยคนี้ ช่างแทงใจ!

เดิมทีคุณท่านใหญ่ตระกูลกู้กำลังคิดถึงเรื่องนี้ แต่ตอนนี้ เมื่อกู้ซิงเว๋ยพูดถึงเรื่องนี้ เขาก็เพิ่มความโกรธและความกังวลในใจของเขาทันที

"ถ้าคุณกล้าห้ามอีก ผมจะขับไล่คุณและกู้หยุนหลันออกจากตระกูลกู้ ออกจากหนังสือลำดับวงศ์ตระกูลกู้!"

คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้พูดเสียงทุ้มต่ำ

ประโยคนี้ หนักเกินไป!

หลี่โม่ผงะไปชั่วขณะ ไม่เคยคาดคิดมาก่อนว่าคุณท่านใหญ่ตระกูลกู้จะทำเช่นนี้

หวังฟางที่อยู่อีกด้านหนึ่งรู้สึกกังวลและร้อนใจเมื่อได้ยินสิ่งนี้!

คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้ต้องการขับไล่กู้หยุนหลันออกจากตระกูลกู้จริงๆ ผลที่ตามมานี้ ไม่สามารถแบกรับได้

เธอกลัวและรีบลุกขึ้นทันที ตบหน้าของหลี่โม่ ตะคอกว่า "หลี่โม่ คุณบ้าไปแล้วเหรอ แม้แต่คำพูดของคุณท่านใหญ่ตระกูลกู้ก็ไม่เชื่อฟัง คุณต้องการให้หยุนหลันถูกไล่ออกจากตระกูลเหรอ?คุกเข่าลงเดี๋ยวนี้ ขอโทษกู้ซิงเว๋ยและคุณปู่เดี๋ยวนี้"

จบแล้วจบแล้ว!

ถ้าหยุนหลันถูกไล่ออกเพราะหลี่โม่ ใจที่หวังฟางอยากฆ่าไอ้ขยะนี้ก็มี!

หลี่โม่ก็ตกตะลึงเช่นกัน บิดมุมตาของเขา กำไม้ค้ำไว้แน่นในมือและเหลือบมองไปที่กู้หยุนหลัน ซึ่งไม่ได้อยู่ในสภาพที่ดีนัก

ในขณะนั้น ความโกรธทั้งหมดของเขาหายไปในพริบตา

เพื่อกู้หยุนหลัน เขาสามารถทำทุกอย่างและแบกรับทุกสิ่ง

หลี่โม่ปล่อยไม้ค้ำในมือออกช้าๆ

ปัง！

ในขณะที่เขาปล่อยมือ คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้ก็โผเข้าที่ไหล่ของหลี่โม่อย่างโมโห ตำหนิว่า"ไอ้ขยะ กล้าถามผมงั้นเหรอ?เดี๋ยวจะเฆี่ยนให้ตายเลย!"

ในขณะที่พูด คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้ฟาดไหล่ของหลี่โม่ครั้งแล้วครั้งเล่า

เสียงดังกึกก้อง ดังก้องไปทั่วห้องประชุม

สมาชิกทั้งหมดของตระกูลกู้ มองด้วยสายตาเย็นชาพร้อมกับเย้ยหยันที่มุมปากของพวกเขา

ตีได้ดี

เมื่อกี้ พวกเขาคิดว่าหลี่โม่อวดดีนัก แต่ตอนนี้ดูเหมือนว่ามันจะยังคงเป็นได้แค่ไอ้ขยะ

ในเวลานี้ กู้หยุนหลันที่อยู่ด้านข้าง ในที่สุดกู้หยุนหลันก็เริ่มมีสติ หรี่ตาไว้ มองดูร่างคนที่พร่ามัวตรงหน้า

หลี่โม่กำลังถูกลงโทษเพราะตัวเธอ

“ หลี่ ... ลี่โม่”

กู้หยุนหลันตะโกนอย่างลำบาก เสียงของเธออ่อนแอมาก

จากนั้น เธอก็ลุกขึ้น ผลักคนตรงหน้าเธอโดยตรง บีบเข้าเข้าไป ใช้แรงทั้งหมดที่มีอยู่ คว้าไม้ค้ำยันที่คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้กำลังทุบตีหลี่โม่ด้วยมือทั้งสองข้าง

"คุณปู่ อย่าตีเขาอีกเลย ฉันผิดเอง มันเป็นความผิดของฉัน อย่าโทษเขา" กู้หยุนหลันคุกเข่าลงบนพื้นพลางร้องขอด้วยน้ำตา

เหงื่อเย็นเต็มไปที่หลี่โม่ กำหมัดแน่น ทันใดนั้น หัวใจของเขาก็อบอุ่นขึ้นเมื่อได้ยินคำวิงวอนนี้

นิสัยของกู้หยุนหลันเป็นยังไง เขารู้ดี เธอเป็นคนดื้อรั้นมาก

ไม่ใช่ความผิดของเธอ เธอจะไม่มีวันยอมรับ

อย่างไรก็ตาม ตอนนี้ เธอยอมที่จะคุกเข่าลงและยอมรับความผิดพลาดด้วยตัวเธอเพื่อเขา