บทที่ 430 ความคิดราชินีของสำนักหลงเหมิน

กู้หยุนหลันหมดคำจะพูดกับหวังฟาง เธอรู้ว่าหวังฟางเกลียดหลี่โม่เข้ากระดูก จะเกลี้ยกล่อมยังไงก็ไม่มีประโยชน์ ทำได้เพียงยอมแพ้อย่างจนปัญญา

“ไม่คุยกับแม่แล้ว หนูกับเสี่ยวถงไปที่ห้องดีกว่า”

“รีบไปที่ห้องทำไม ฉันว่าเสี่ยวถงกับจงเสวียนน่าจะทำความรู้จักกัน”

หวังฟางพูดอย่างไม่ยอมแพ้

“พี่จงเสวียนไม่เหมาะกับเสี่ยวถงเลย แม่อย่าคิดอะไรไร้สาระ”

“มีอะไรไม่เหมาะสม ขนาดไอ้สวะหลี่โม่ยังแต่งงานกับแกได้เลย จงเสวียนหน้าตาดูมีราศี การงานมั่นคง ต้องเป็นสามีที่ดีของเสี่ยวถงได้แน่ นี่เสี่ยวถง พรุ่งนี้น้านัดให้ดีไหม”

เฉินเสี่ยวถงพูดอย่างกระอักกระอ่วน “คุณน้าคะ ตอนนี้หนูไม่อยากคิดเรื่องแต่งงาน ไม่ต้องรีบค่ะ ค่อยว่ากันตอนที่ฉันเตรียมแต่งงานแล้วกัน”

“งั้นจะรอได้ยังไง โชคชะตาไม่รอคนนะ ถ้าจะอยู่ที่บ้านน้าก็ต้องไปเจอจงเสวียน ไม่งั้นน้าจะไม่พอใจนะ”

หวังฟางพูดหน้าตาย

เฉินเสี่ยวถงอยากจะร้องไห้ออกมา เธอมองกู้หยุนหลันอย่างน่าสงสาร

กู้หยุนหลันลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดขึ้นว่า “พรุ่งนี้หนูจะนัดให้เอง ให้พวกเขาเจอหน้ากัน แบบนี้โอเคแล้วใช่ไหม”

หวังฟางพยักหน้าอย่างดีใจ “โอเค เดี๋ยวฉันจะบอกจงเสวียนเอง พรุ่งนี้พวกเธอไปเจอกันนะ”

เมื่อเห็นหวังฟางหยิบมือถือโทรหาจงเสวียน กู้หยุนหลันจึงพาเฉินเสี่ยวถงไปที่ห้องอย่างรวดเร็ว

หลี่โม่ยกน้ำล้างเท้าเข้ามาในห้อง เขาวางกะละมังไว้บนพื้นข้างหน้ากู้หยุนหลัน

“คุณภรรยาจะให้ผมล้างเท้าให้ไหม”

หลี่โม่ยิ้มตาหยีแล้วเอ่ยขึ้น สายตาของเขามองเท้าอันงดงามของกู้หยุนหลันไม่หยุด

กู้หยุนหลันหน้าแดงระเรื่อ เธอผลักหลี่โม่อย่างเขินอาย “ออกไปๆ อย่ามาทำอะไรพิลึก รีบเอาผ้าห่มของนายออกไปเลย”

เฉินเสี่ยวถงมองทั้งสองคนหยอกกันไปมา จากนั้นสายตาของเธอไปหยุดลงที่เท้าของกู้หยุนหลัน เธอคิดว่าหลี่โม่เป็นกลุ่มคนที่ชื่นชอบเท้าหรือเปล่า

เท้าของเธอก็ไม่ได้ด้อยนะ ทั้งขาวนุ่มและดูดี หาโอกาสยั่วหลี่โม่สักหน่อยดีไหมนะ

กู้หยุนหลันเหลือบมองเฉินเสี่ยวถง เมื่อเห็นว่าเธอกำลังเหม่อและสีหน้าเขินอาย กู้หยุนหลันจึงดันหลี่โม่ออกจากห้องทันที จากนั้นจึงเอาผ้าห่มและหมอนยัดใส่มือเขา

แกรก

ประตูห้องของกู้หยุนหลันถูกล็อกเรียบร้อย หลี่โม่มองประตูและถอนหายใจออกมาเบาๆ เขากอดผ้าห่มและเดินไปนอนที่โซฟาอย่างเหนื่อยใจ

หลังจากที่จางเต๋ออู่ได้ฟังลูกน้องรายงาน สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหงุดหงิด

สาวงามที่เขาเฝ้าฟูมฟักมาหลายปีและกำลังจะใช้งานกลับตกไปอยู่ในมือของหลี่โม่ ทำให้จางเต๋ออู่โมโหมาก

ถ้าฆ่าหลี่โม่ตั้งแต่ครั้งที่แล้ว ราชินีของสำนักหลงเหมินคงไม่เจอเฉินเสี่ยวถง

จางเต๋ออู่ฝืนยิ้มแล้วส่ายหน้าไปมา เขาสลัดความคิดในหัวออกไป จะคิดอะไรตอนนี้มันก็สายไปแล้ว ราชินีของสำนักหลงเหมินควบคุมเขามากขึ้น จางเต๋ออู่จึงไม่กล้าคิดทำอะไรนอกเหนือจากนี้

จะพูดว่าไม่คิดก็ไม่ได้ จางเต๋ออู่กำลังสะกดกลั้นความคิดนั้นเอาไว้ในใจ

ต้องจัดการหลี่โม่ก่อน ช่วยเหลือราชินีของสำนักหลงเหมินควบคุมสำนักหลงเหมิน หลังจากนั้นค่อยหาโอกาสหลอกล่อราชินีของสำนักหลงเหมิน สุดท้ายเธอก็จะเป็นของจางเต๋ออู่คนนี้! เมื่อถึงตอนนั้นเขาพูดอะไรก็ต้องทำอย่างนั้น ไม่ใช่ทาสเหมือนตอนนี้!