บทที่ 433 ใช้การแข่งมวยดำสร้างความน่าเกรงขาม

ทอมป์สันกับแคลตี้นั่งดูการฝึกข้างบนเวที เป็นการต่อสู้ระหว่างนักชกผิวขาวและนักชกผิวดำ

ทั้งสองไม่ได้ใส่นวมหรือเครื่องป้องกันใด พวกเครื่องป้องกันกับนวมไม่มีอยู่ในการแข่งชกมวยดำ

เพราะเหล่านักชกไม่สนใจเรื่องชีวิต การต่อสู้บนเวทีเรียกได้ว่าไม่ตายก็ไม่หยุด ต้องมีคนตายเท่านั้น การแข่งขันถึงจะสิ้นสุดลง

โดยทั่วไปแล้ว ผู้แพ้การแข่งชกมวยดำจะมีชีวิตลงจากเวทีแค่ไม่กี่คน ถึงโชคดีรอดมาได้ ชีวิตที่เหลือก็ทำได้เพียงนอนอยู่บนเตียงเท่านั้น

คนบนเวทีสู้กันอย่างดุเดือด นักชกไวด์การ์ดที่อยู่รอบๆ ต่างพากันส่งเสียงเชียร์ แค่การฝึกก็ดุเดือดขนาดนี้ นักชกทั้งสองคนแลกหมัดกันไปมา เนื้อตัวของพวกเขาเต็มไปด้วยเลือด

ฉู่จงเทียนมองสถานการณ์บนเวที สีหน้าของเขาเริ่มซีดลง เขาเดินก้มตัวเข้ามาหาทอมป์สันและแคลตี้ จากนั้นจึงพูดด้วยสีหน้ายิ้มแย้ม “ผมต้องไปซื้อของในเมือง ผมจึงมาขอลากับทั้งสองท่าน”

“ซื้อของเหรอ จริงๆ ใช่ไหม ถ้านายพูดจริง พวกเรายอมให้นายไปอยู่แล้ว ถ้านายโกหกก็อย่ามาหาว่าพวกเราไม่เกรงใจ การฝึกยกต่อไปอาจจะให้นายขึ้นไปฝึก”

แคลตี้ยิ้มแล้วพูดออกมา

ถึงแคลตี้จะยิ้ม แต่ฉู่จงเทียนกลับรู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

ฉู่จงเทียนไม่ได้คิดว่าแคลตี้กำลังขู่ตัวเอง เพราะก่อนหน้านี้เขาเคยหาข้ออ้างออกไป แต่แคลตี้ไม่ได้แสดงท่าทีอะไรออกมา

ตอนแรกคิดว่าจะโกหกได้อีก แต่มันกลับไม่เป็นอย่างนั้น

แคลตี้หมายความว่าอะไรกันแน่

อย่าบอกนะว่าเขาดักฟังตอนคุยโทรศัพท์

ไอ้ต่างชาติเวรนี่สมควรตายจริงๆ!

ฉู่จงเทียนใช้ความคิดอย่างรวดเร็ว เขารู้สึกหัวร้อนจนแทบจะมีควันออกมา แต่เขาหาข้ออ้างที่เหมาะสมไม่ได้

“เอ่อ ผมพูดจริงครับ”

ฉู่จงเทียนพูดอ้ำๆ อึ้งๆ

“ฮ่าๆๆๆ”

ทอมป์สันหัวเราะแล้วตบบ่าฉู่จงเทียน เขาโอบไหล่ฉู่จงเทียนแล้วพูดว่า “แคลตี้ ดูสินายทำให้ฉู่จงเทียนตกใจหมดแล้ว ตลกจริงๆ”

“เหอะๆ ฉันแค่ล้อเล่น นายอย่ากังวลสิ พวกเราเป็นเพื่อนกัน มิตรภาพของเรามีมาตั้งนาน นายอยากออกไปก็ไปสิ ตามใจนาย”

แคลตี้ยักคิ้วสองทีเหมือนกำลังแกล้งฉู่จงเทียน

ฉู่จงเทียนหัวเราะ เมื่อกี้ใจของเขาแทบจะหลุดออกมา เขารับไม่ได้กับความรู้สึกที่เหมือนตัวตลก

ฉู่จงเทียนทำเป็นยิ้มและคุยกับแคลตี้สองสามประโยค จากนั้นก็หันหลังเดินออกมาจากสนามมวย

“ทอมป์สันทำไมแกต้องช่วยมันพูดด้วย เมื่อกี้จับได้ว่าหลี่โม่โทรหามัน ไอ้เวรนั่นต้องไปหาหลี่โม่แน่ๆ”

แคลตี้ถามอย่างไม่สบอารมณ์

“ฉันมีแผนและเตรียมการเอาไว้แล้ว ดร.ชาร์ลส์บอกแล้วว่าบอสต้องการเอาเลือดของหลี่โม่ไปตรวจสอบว่ามันจะสามารถเอาชนะคนที่ดัดแปลงพันธุกรรมได้หรือเปล่า ศึกษาว่ามันคือยีนอะไร บางทีอาจจะเจอเหตุผลที่ทำให้การดัดแปลงพันธุกรรมล้มเหลวซ้ำแล้วซ้ำเล่าจากยีนของเขาก็ได้”

แคลตี้ส่ายหน้า “งั้นก็เอาเลือดของเขาตอนสู้กันบนเวทีก็ได้นิ จะเอาเท่าไรก็ได้”