บทที่ 455 เสนอราคาหนึ่งแสน!

หลี่โม่พึ่งจากไปได้เพียงครึ่งนาที โทรศัพท์บนโต๊ะของกู้หยุนหลันก็ดังขึ้น

หลังจากรับโทรศัพท์และพูดคุยกันเป็นเวลาครึ่งนาที กู้หยุนหลันรีบเดินออกจากสำนักงานและสั่งเฉินเสี่ยวถงให้อยู่ในสำนักงานห้ามเดินไปไหน และไปที่ไซต์ก่อสร้างด้วยตัวเอง

เมื่อกู้หยุนหลันจากไป เฉินเสี่ยวถงก็แอบตามออกจากสำนักงาน เล็ดลอดออกจากอาคารของบริษัทและวิ่งไปที่ข้างถนน

อย่าพูดถึงเงาของหลี่โม่เลย ในเวลานี้ แม้แต่เงาของกู้หยุนหลันก็ไม่สามารถมองเห็นได้

เฉินเสี่ยวถงทำปากมุ้ยและกระทืบเท้าอย่างแรง ในใจของเฉินเสี่ยวถงเต็มไปด้วยความผิดหวังและรู้สึกว่าเขาล้มเหลวเกินไป เธอไม่ได้ฉวยโอกาสที่ดีเช่นนี้ไว้ ได้แต่มองดูหลี่โม่จากไปกับตา ตอนนี้เธอต้องการตามหลี่โม่ให้ทัน ก็ไม่รู้จะไปตามที่ไหนดี

รถเบนซ์คันหนึ่งค่อย ๆ หยุดข้างๆเฉินเสี่ยวถง กระจกรถข้างคนขับเปิดออก คางเหวินซิงเอียงหัวแล้วพูดว่า“คุณเฉิน คุณจะไปไหน?ผมสามารถช่วยคุณได้นะครับ”

“คุณกำลังพยายามจะข่มเหงอาจารย์หญิงเหรอ?”

เฉินเสี่ยวถงกล่าวอย่างหงุดหงิด

“เอ๊ะ อาจารย์ อาจารย์หญิง……อาจารย์หญิงของข้าไม่ควรเป็นกู้หยุนหลันเหรอ ท่านเป็นอาจารย์ของข้าที่เก็บ……”

คางเหวินซิงยิ่งพูดเสียงก็ยิ่งเบาลง และในที่สุดก็ปิดปากของเขาโดยสิ้นเชิง เพราะดวงตาที่โกรธของเฉินเสี่ยวถง สามารถฆ่าคนได้

ในเวลานี้คางเหวินซิงรู้สึกว่าอีคิวของตัวเองค่อนข้างต่ำ สาวสวยที่เหมือนดั่งเอลฟ์เช่นนี้ หากไม่ใช่เพราะความโลภทางร่างกายของอาจารย์ ก็ไม่มีทางที่จะเก็บมันมาได้อย่างแน่นอน

ที่เรียกว่าเก็บได้นั้นก็เป็นเพียงแค่สำนวนเท่านั้น และนี่จะต้องมีอะไรกันกับอาจารย์หลี่โม่

“เอ่อ อาจารย์หญิงน้อยขึ้นรถเลย คุณจะไปหาอาจารย์ของฉันใช่ไหม ฉันเห็นอาจารย์นั่งแท็กซี่ไปทางทิศตะวันออกแล้ว ถ้าเราขับเร็ว ก็อาจจะตามทัน”

คางเหวินซิงมั่นใจและรู้สึกว่าการไล่ตามแท็กซี่ด้วยทักษะการขับรถของเขานั้นง่ายมาก

เฉินเสี่ยวถงลังเลได้สักพัก เปิดประตูและเข้าไปนั่งข้างคนขับรถเบนซ์

“ฉันเตือนเธอแล้ว ถ้าเธอทำอะไรไม่ดีกับฉัน อย่าโทษที่ฉันพูดจาไม่ดีต่อหน้าอาจารย์ของเธอน่ะ”

เฉินเสี่ยวถงแสร้งทำเป็นดุและพูด

คางเหวินซิงกล่าวด้วยรอยยิ้ม“ไม่แน่นอน อาจารย์หญิงน้อยไม่ต้องกังวล ฉันชอบรถมากกว่า ”

เฉินเสี่ยวถงอดไม่ได้ที่จะบอกว่าคางเหวินซิงมีปัญหา ต่อหน้าสาวสวยที่งดงามขนาดนี้ยังไม่ล่อใจ ถ้าไม่ใช่แสร้งทำเป็น ก็เป็นเพราะว่าป่วยหนักแล้วแหละ

คางเหวินซิงควบม้าออกไปด้วยการเตะคันเร่ง และขับวิ่งไปในทิศทางที่หลี่โม่ขึ้นแท็กซี่

หลังจากวิ่งผ่านไป ดวงตาของคางเหวินซิงก็สว่างขึ้น และเขาชี้ไปที่รถแท็กซี่ที่อยู่ข้างหน้าและพูดว่า“อาจารย์นั่งอยู่ในรถคันนั้น”

“เธอตามติดๆหน่อย ห้ามพลาดจากกัน หากกระทบกับงานใหญ่ของฉัน ฉันไม่ปล่อยเธอไว้แน่นอน”

“วางใจเถอะ ทักษะการขับรถของฉันนั้นยอดเยี่ยม เพียงแต่ว่าด้อยกว่าอาจารย์นิดหน่อยเอง ทักษะขับรถของอาจารย์นั้นไม่มีใครเทียบได้ในโลกนี้จริงๆ ฉันสงสัยว่าเทวดาแห่งรถซูมัดเกอร์ ไม่ใช่คู่ต่อสู้ของอาจารย์ ”

เฉินเสี่ยวถงในใจนึกขึ้นได้ถามคางเหวินซิงว่ารู้จักกับหลี่โม่ได้ยังไง ทำไมถึงต้องเรียนทักษะกับอาจารย์หลี่โม่

คางเหวินซิงได้พูดถึงเรื่องเมื่อวานจนน้ำลายกระจัดกระจาย โดยเฉพาะที่หลี่โม่ขับรถเบนซ์ชนะBugattiตัวเอง และคุณชายสามหลินก็ตายในมือของหลี่โม่

เฉินเสี่ยวถงฟังจนรู้สึกตื่นตาและตื่นเต้นกับมันอย่างยิ่ง คิดในใจว่าถ้าเมื่อวานได้ตามหลี่โม่ไปด้วย เขาก็จะสามารถได้สัมผัสประสบการณ์ที่น่าตื่นเต้นเช่นนี้

เมื่อมองไปที่เฉินเสี่ยวถงที่เงียบสงบ เหมือนมีสัตว์ร้ายอยู่ในหัวใจของเขา

หรือพูดได้ว่าในใจของผู้หญิงมีความปรารถนากับความตื่นเต้นมาก ดังนั้นผู้หญิงส่วนมากจึงจะวิ่งเข้าอ้อมกอดของผู้ชายเจ้าชู้

เมื่อมองดูรถแท็กซี่ได้จอดตรงหน้าสนามมวย คังเหวินซินก็ลดความเร็วลงอย่างช้าๆ