บทที่ 473 ผดุงความยุติธรรม

ขณะที่หัวหน้าทีมหนึ่งตะโกนขอกำลังเสริม ลูกกระสุนพุ่งมาที่กลางหน้าผากเขาหนึ่งนัด

หัวหน้าทีมหนึ่งเบิกตาโพลงมองลูกกระสุนที่พุ่งเข้ามา ร่างของเขาล้มลงกับพื้นทันที

หลังจากที่หลี่โม่เปลี่ยนแม็กกระสุนเสร็จและยิงหัวหน้าทีมหนึ่ง เขาก็ยิงไปยังสมาชิกทีมหนึ่งที่เหลืออยู่สามคน สามคนนั้นกำลังล่าถอย

หลังจากเสียงปืนดังขึ้นสามครั้ง คนในทีมหนึ่งตายเกลี้ยง

อากวางมองหลี่โม่ยิงศัตรูตาย โดยใช้กระสุนครั้งละนัดเท่านั้น เขาตื่นเต้นจนเลือดในตัวพลุ่งพล่าน จู่ๆ เขาก็กลายเป็นแฟนคลับของหลี่โม่

“โอ้โห คุณหลี่เก่งสุดยอด ใช้ปืนกระบอกเดียวกำจัดทั้งทีม ทักษะปืนของเขาสุดยอดยิ่งกว่าเทพแห่งการยิงปืนเสียอีก!”

เฉินเสี่ยวถงยกยิ้มมุมปากอย่างงดงาม เธอคิดว่าตัวเองเลือกไม่ผิด หลี่โม่แข็งแกร่งแค่ไหน มันยิ่งเป็นเรื่องดีสำหรับเธอ

เพราะหลี่โม่แข็งแกร่ง เขาถึงจะสามารถปกป้องเธอได้ ทำให้เธอไม่ต้องหวนคิดถึงช่วงเวลาที่อกสั่นขวัญแขวนอีกแล้ว

“พี่หลี่โม่เก่งมาก เก่งกว่าที่ฉันจินตนาการเอาไว้นิดหน่อย”

คางเหวินซิงฟังบทสนทนาของทั้งสองคน เขาสะกดกลั้นความกลัวและพูดออกมา “พวกคุณพูดอะไร อาจารย์ของผมเป็นยังไงบ้าง”

“รีบลุกมาดูสิไอ้ขี้ขลาด ถ้าไม่มาดูนายจะเสียใจไปทั้งชีวิต เหตุการณ์จริงน่าดูกว่าหนังฮอลลีวูดเป็นหมื่นเท่า”

เฉินเสี่ยวถงพูดอย่างตื่นเต้น

คางเหวินซิงกอดคนที่สลบอย่างกู้ชิงหลินขึ้นมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ เพราะเขาสงสัยว่าหลี่โม่เก่งแค่ไหนกันแน่

หลี่โม่หยิบปืนไรเฟิลขึ้นมาพาดบ่าสองกระบอก เขาหาแม็กกระสุนในกระเป๋า

จากนั้นเขาจึงยกปืนที่อยู่ในมือซ้ายและมือขวา เขามองไปยังตำแหน่งของเสียงเท้า

ทีมสองกับทีมสามใกล้เข้ามา เมื่อเห็นหลี่โม่เก็บปืนไรเฟิล และยิงใส่หน่วยสืบราชการลับที่อยู่ข้างหน้า

การที่สามารถจัดการทีมทั้งทีมด้วยตัวคนเดียว เขาเป็นคนที่อันตรายมาก ดังนั้นหน่วยสืบราชการลับต่างคิดเอาไว้และไม่พูดอะไรมาก

ปังๆๆๆๆ

กระสุนพุ่งออกมาไม่หยุด หลี่โม่แสยะยิ้มและหลบไปด้านข้าง เมื่อกระสุนของหน่วยสืบราชการลับพุ่งมา เขาก็ไม่อยู่ตรงตำแหน่งเดิมแล้ว

เมื่อหน่วยสืบราชการลับรู้ว่ายิงไม่โดน และเตรียมจะปรับปืน หลี่โม่ยิงปืนไรเฟิลที่อยู่ในมือซ้ายและมือขวาเพื่อโจมตี

ปัง ปังๆ ปัง

เสียงปืนดังออกมาเป็นจังหวะ ไม่เหมือนหลี่โม่ใช้ปืนจู่โจม เหมือนเขาใช้เสียงปืนสร้างเป็นดนตรี

สมาชิกของหน่วยสืบราชการลับล้มลงหลังจากเสียงปืนดังขึ้น ราวกับต้นข้าวสาลีโดนเกี่ยวด้วยมีดเกี่ยวข้าว

ภาพการต่อสู้ในที่เกิดเหตุถูกส่งไปยังรถสั่งการ ผีรองทั้งโกรธและทำอะไรไม่ถูก เมื่อเห็นหลี่โม่จัดการกับหน่วยสืบราชการลับได้อย่างง่ายดาย

น่าโมโห น่าโมโหจริงๆ !

คนสิบกว่าคนไม่ใช่คู่ต่อสู้ของหลี่โม่ ถ้าเรื่องนี้แดงออกไป เขาคงขายหน้ามาก

หลงหานกวางรู้สึกเสียวสันหลัง เขาแอบเสียใจที่บุ่มบ่าม ครั้งนี้เหมือนเขาจะหาเรื่องศัตรูที่เก่งกาจเข้าให้แล้ว!

“ไอผีรอง ไหนนายว่าคนของอาจารย์นายจะมา พวกเขาอยู่ไหนล่ะ”