บทที่ 483 นอนด้วยกันได้

คางเหวินซิงรออยู่สามวินาที แต่ละวินาทีช่างยาวนานเหลือกำลัง รออยู่นานฝ่ามือของศิษย์พี่เกิ่งก็ยังไม่ลงมาเสียทีคางเหวินซิงจึงกล้าลืมตาขึ้น เอียงคอหันไปเห็นฝ่ามือของศิษย์พี่เกิ่งห่างใบหน้าตัวเองเพียงคืบ หัวใจของคางเหวินซิงแทบจะทะลักออกมา

เมื่อเห็นข้อมือของศิษย์พี่เกิ่งโดนหลี่โม่คว้าเอาไว้ คางเหวินซิงจึงรู้สึกว่าตัวเองได้มีการคะเนในใจ

คางเหวินซิงที่สงบใจลงมาลุกลี้ลุกลนไปหาหลี่โม่ ตะโกนออกมาอย่างขอบพระคุณ“ท่านอาจารย์！”

“อย่าร้องไห้ออกมาให้ขายหน้านะเอ็ง ทำให้ข้าขายหน้าหมด”

หลี่โม่ยิ้มพลางพูด

คางเหวินซิงออกแรงเช็ดน้ำตา ไม่ปล่อยให้ตนร้องไห้ออกมา

ศิษย์พี่เกิ่งจ้องมองหลี่โม่อย่างโกรธเคือง ออกแรงง้างข้อมือตนเองกลับมา แต่ไม่ว่าศิษย์พี่เกิ่งจะออกแรงอย่างไร มือของหลี่โม่ก็มีแรงราวกับเสือตัวหนึ่งไม่ปาน คว้าข้อมือศิษย์พี่เกิ่งไว้อย่างแรง ทำให้ศิษย์พี่เกิ่งไม่มีแรงดิ้นหลุด

“ปล่อยมือนะ！”

ศิษย์พี่เกิ่งคำรามเดือดดาล

“คุณบอกปล่อยก็ปล่อยงั้นหรือ เรื่องที่จะลงมือกับลูกศิษย์ผมเมื่อกี้ จะต้องคุยกันหน่อยมั้ย”

หลี่โม่พูดเสียงเย็น

คางเหวินซิงให้ราคาต้นทุนคฤหาสน์หลังงามขนาดนี้ หลี่โม่รู้สึกติดค้างในน้ำใจ อย่างไรก็ต้องช่วยออกหน้าให้คางเหวินซิง

“พับผ่าสิ！จะบ้าไปแล้วหรือไง กล้ามาต่อรองแบบนี้！กูเป็นอาของคางเหวินซิง！จะวานเพื่อนให้อบรมคางเหวินซิงหน่อยเป็นไรไป แล้วมึงอ่ะเป็นใคร แล้วมาเห่าหอน！”

คางหย่งเฉียนแหกปากโวยวาย ราวกับหมาบ้าตัวหนึ่งก็ไม่ปาน

หลี่โม่คิ้วกระตุก มือซ้ายไวปานสายฟ้า มือหนึ่งโต้กลับไป ตบฉาดเข้าให้ลงบนหน้าคางหย่งเฉียน

ฉับพลันคางหย่งเฉียนแทบกระเด็น ปากร้องโอดครวญ

“อ๊าก！”

โครม！

คางหย่งเฉียนคลุกคลานอยู่บนพื้น รู้สึกว่าเห็นดาวตรงหน้า ให้หัวส่งเสียงร้องหึ่งๆ ราวกับหัวจะระเบิดออกเป็นเสี่ยงๆ

“พยุง พยุงหน่อย”

คางเหวินซิงพูดอย่างลำบาก

พวกศิษย์พี่เกิ่งกำลังตะลึง มือที่ไวปานสายฟ้าของหลี่โม่ ทำให้พวกเขาตกตะลึง

ความเร็วขนาดนั้น แรงแกร่งขนาดนั้น คนธรรมดาทำไม่ได้หรอก

แววตาของศิษย์พี่เกิ่งทอดออกจากคางหย่งเฉียน สุดท้ายตกอยู่ที่ข้อมือของหลี่โม่

ฉับพลันศิษย์พี่เกิ่งรู้สึกตัวเย็นวาบ สงสัยว่าตัวเองจะตกที่นั่งเดียวแบบคางหย่งเฉียนหรือไม่

ไม่ได้！แบบนั้นมันขายหน้าไป จะต้องลงมือก่อน！

ศิษย์พี่เกิ่งตัดสินใจฉับพลัน ยกขาขวาขึ้นทันที ถีบไปที่ท้องน้อยหลี่โม่ คิดว่าแล้วค่อยคุยกับหลี่โม่ใหม่

หลี่โม่ยิ้มบาง ส่ายหน้าเล็กน้อย“แก ไม่ไหวหรอก”

ปากว่าไปงั้น หลี่โม่คลายมือออกจากศิษย์พี่เกิ่ง จากนั้นก็จับไปที่ท่อนแขนบีบให้หนัก แล้วใช้มือชกไปที่ขาขวาที่ยกขึ้นของศิษย์พี่เกิ่ง

แกร๊ก！

เสียงเข่าแตกดังก้อง จากนั้นก็เห็นขาขวาของศิษย์พี่เกิ่งหักเป็นรูปตัวV ดูแล้วแปลกพิกล

“อ๊าก！ขากู ขากูหัก！”

ศิษย์พี่เกิ่งส่งเสียงโหยหวน รู้สึกเหมือนขาพับเข้าไป ร่างกายโซซัดโซเซเสียหลัก คนทั้งคนล้มลง