บทที่ 485 เป็นภาระทางบ้าน

คางหย่งอานต่อสายหาคางหย่งเฉียน พูดเสียงขรึม“หย่งเฉียน ได้ยินว่าแกกับเหวินซิงขัดใจกันเพราะคฤหาสน์บนยอดเขางั้นหรือ”

“พี่ใหญ่ ขัดใจกันจริง ศิษย์พี่เกิ่งโดนซ้อมขาหักอยู่นี่！ศิษย์พี่เกิ่งติดต่ออาจารย์โอหยางแล้ว เรื่องนี้ยอมไม่ได้เด็ดขาด！”

ในใจคางหย่งเฉียนโกรธคางเหวินซิง ถ้าไม่ใช่เพราะคางเหวินซิงพาหลี่โม่ไป ก็คงไม่เกิดเรื่องแบบนี้หรอก

แต่ว่าในเมื่อเรื่องมันเกิดแล้ว คางหย่งเฉียนก็ไปเปลี่ยนแปลงอะไรไม่ได้ ได้แต่ระบายโทสะใส่หัวคางเหวินซิง

“หย่งเฉียน ไม่ว่ายังไงแกต้องรับประกันความปลอดภัยของเหวินซิง อาจารย์โอหยางจะลงมือกับเพื่อนของเหวินซิงพี่ไม่สนใจ แต่ห้ามทำร้ายเหวินซิงเป็นอันขาด！”

“พี่ใหญ่ เรื่องนี้ผมไม่กล้ารับประกัน ผมรับประกันได้ว่าลูกชายพี่ไม่ถึงชีวิตแน่นอน เอาเป็นว่าไม่ตายแล้วกัน ถ้าอาจารย์โอหยางจะลงโทษลูกชายพี่จริง ผมจะไปขวางยังไงไหว ผมไม่กล้าขวางหรอกนะ！”

คางหย่งอานขมวดคิ้วแน่น ถ้าตอนนี้คางหย่งเฉียนอยู่ตรงหน้าคางหย่งอานแล้วล่ะก็ คางหย่งอานคงจะตบฉาดลงไปบนใบหน้าแน่นอน

“หย่งเฉียน！แกเป็นอาของเหวินซิงนะ นี่คือคำพูดที่แกควรพูดงั้นหรือ”

“หึหึ ลูกชายสุดที่รักของพี่ไม่เคยเห็นหัวว่าผมเป็นอามันสักหน่อย และอาจารย์โอหยางเก่งกาจแค่ไหนพี่ก็ใช่ว่าไม่รู้ ตอนนี้ทำให้อาจารย์โอหยางโกรธแล้ว จองตัวเครื่องบินอีกสองวันก็กลับมา ทางที่ดีพี่ควรให้ลูกชายพี่มาขอขมาให้ศิษย์พี่เกิ่ง！”

คางหย่งเฉียนหัวเราะเย็นชาสองที พูดต่อ“ทางที่ดีให้หลานชายผมพาไอ้ฉิบหายสกุลหลี่นั่นไปด้วยนะ ถ้าหากว่าขอขมาดีๆ ส่งมอบคฤหาสน์ คนสกุลหลี่คนนั้นมอบสาวสวยข้างกายสองคนนั้นให้ ผมอาจจะขอให้อาจารย์โอหยางยกโทษให้ก็ได้ ไม่งั้น ผมก็ได้แต่หึหึ”

“ไอ้บ้าแก！”

คางหย่งอานโกรธจนอยากจะเขวี้ยงโทรศัพท์ทิ้ง

บิดาฉันใดบุตรย่อมฉันนั้น คางหย่งอานย่อมรู้เงื่อนไขคางหย่งเฉียน และรู้ว่าคางเหวินซิงไม่ยอมรับแน่นอน

“ผมเป็นคนแบบนี้ ถ้าพี่ไม่สบายใจ ก็ตัดชื่อผมออกจากสกุลคางสิ ยังไงพี่ก็คิดว่าผมมันสร้างความขายหน้าอยู่แล้วนี่”

คางหย่งเฉียนพูดเสียงเย็น

คางหย่งอานรู้ว่านี่คือจังหวะการต่อรอง พูดต่อไปก็คงไม่มีอะไรดีขึ้น

“ตกลง งั้นแกก็ออกไปเสเพลข้างนอกเถอะ ถ้าเหวินซิงเป็นอะไรไป ฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่！”

เมื่อได้ยินเสียงโทรศัพท์ดังมา คางหย่งเฉียนอดแค่นเสียงเย็นขึ้นไม่ได้

“ศิษย์พี่เกิ่ง เพื่อพี่ ผมทะเลาะกันจนแตกไปกับครอบครัวแล้ว ต่อไปพี่ต้องพูดถึงผมให้อาจารย์ฟังในทางที่ดีนะ”

ศิษย์พี่เกิ่งที่อยู่บนเตียง เอียงคอพูดกับคางหย่งเฉียน“ถ้าแกมีใจจริง งั้นก็ช่วยตรวจสอบหลี่โม่หน่อย พออาจารย์มา ต้องให้ตรวจสอบละเอียด”

“ศิษย์พี่เกิ่งวางใจเถอะ ผมกำลังติดต่อคนให้ไปตรวจสอบ คงจะตรวจออกมาได้สิบชั่วโคตรเลย”

ศิษย์พี่เกิ่งพยักหน้าเล็กน้อย แสดงให้รู้ว่าให้คางหย่งเฉียนรีบไปตรวจหาข้อมูลหลี่โม่

คางหย่งเฉียนออกจากห้องผู้ป่วย โทรศัพท์ออกไปทีละสาย ให้ตรวจหาข้อมูลทั้งหมดที่เกี่ยวกับหลี่โม่

ไม่นานทุกฝ่ายก็รวบรวมข้อมูลหลี่โม่มาได้ สีหน้าแสดงความดูแคลน

“หึหึ ก็แค่ลูกเขยที่แต่งเข้าบ้านคนหนึ่ง ยังจะต้องลำพองอะไรอีก ถ้าหากว่าคางเหวินซิงน้ำเข้าสมอง นับถือคนแบบนี้เป็นอาจารย์ คงต้องให้คางเหวินซิงดูข้อมูลให้ดีๆหน่อยแล้ว！”

คางหย่งเฉียนบ่นยกใหญ่ แล้วพลิกดูหน้าหลังๆ อ่านไปๆสีหน้าแสดงความดูแคลนก็พลอยหายไปด้วย ค่อยๆแปรเปลี่ยนมาเป็นสีหน้าหนักอึ้ง