บทที่ 498 แข็งแกร่งไร้คู่ต่อสู้

แม้เหล่าผู้ชมจะส่งเสียงโห่ร้องไม่หยุด แต่หลี่โม่ยังคงยืนหยัดในแผนการของตนเอง เดินเข้าไปใกล้ๆบรูซอย่างเชื่องช้าเหมือนเดิม

จางเต๋ออู่ที่อยู่ในห้องส่วนตัวกำลังมองฝีเท้าของหลี่โม่ ส่ายหัวอย่างเหยียดหยาม: “หลี่โม่มันกำลังทำบ้าอะไร ชัดเจนแล้วสินะที่ไม่มีความมั่นใจจะต่อยกับบรูซ”

จางเต๋ออู่คิดว่าหลี่โม่แค่มาขำๆ ไม่ได้มีท่าทีจะต่อยมวยเลยสักนิด

ราชินีของสำนักหลงเหมินกำลังมองจอภาพอย่างสงบนิ่ง: “รีบร้อนอะไรล่ะ ต้องรอจนกว่าผลลัพธ์จะออกมาสิแล้วค่อยสรุป เพราะรีบสรุปจนเกินไปคนมากมายถึงได้ล้มเหลวไง”

“คุณพูดถูกครับ”

จางเต๋ออู่โค้งตัวพูด จ้องไปที่หน้าจอต่อ

บรูซไม่มีการเคลื่อนไหว เพียงแค่จับตาดูฝีเท้าของหลี่โม่อย่างไม่คาดสายตา

วินาทีนี้การเคลื่อนไหวของหลี่โม่ในสายตาของเขาเหมือนกับการเคลื่อนไหวอย่างช้าๆ ดูแล้วอืดอาดมาก มองตรงไหนก็ดูเป็นจุดอ่อนทั้งนั้น

เป็นยาที่มหัศจรรย์จริงๆ ดูแล้วมีโอกาสที่จะชนะ เพียงแค่จับจุดอ่อนเขาให้ได้!

บรูซยิ้มมุมปากเบาๆ กล้ามเนื้อทั้งร่างกายค่อยๆเกร็งตึง พละกำลังเริ่มค่อยๆรวมตัวกัน หลังจากรอให้หลี่โม่เข้ามาใกล้ ก็จะโจมตีเขาอย่างรุนแรงให้ตายในหมัดเดียว

หลี่โม่รู้สึกว่าบรูซค่อนข้างแปลก จึงนึกถึงคำพูดของฉู่จงเทียนที่พูดก่อนหน้านี้อีกครั้ง เดาว่าบรูซน่าจะใช้ยากระตุ้นร่างกาย

ยังห่างจากบรูซอีกสองเมตร จู่ๆหลี่โม่ก็ก้าวไปข้างหน้าทันที ราวกับจะเริ่มโจมตีบรูซแล้ว

บรูซหรี่ตาลง ตอบโต้กลับด้วยการปล่อยหมัดขวาออกไป โจมตีไปทางใบหน้าของหลี่โม่อย่างเด็ดเดี่ยว

หมัดนี้รวมพลังของบรูซไว้เกินครึ่ง เพียงแค่ต่อยอย่างหนักแน่น ก็สามารถทำให้หลี่โม่เกือบตายแน่นอน

แต่ในวินาทีที่บรูซปล่อยหมัดออกไป ร่างของหลี่โม่ที่พุ่งไปข้างหน้ากลับถอยหลังออกมา

หลี่โม่สังเกตการเคลื่อนไหวของบรูซอยู่เงียบๆ พบว่าร่างกายของบรูซเหมือนกับไม่ค่อยสมดุลกัน

บรูซเห็นหลี่โม่ถอยกลับไป บนใบหน้าจึงปรากฏความแค้นเคืองออกมาเล็กน้อย

ร่างกายบัดซบ! ถ้าตอบสนองได้เร็วเหมือนสมองจะดีขนาดไหนนะ! ถ้าเร็วได้อย่างนั้น หมัดเมื่อครู่คงต่อยเจ้าลิงผิวเหลืองนั่นตายไปแล้ว!

“Fuck! นี่แกไม่กล้าลงมือกับฉันใช่ไหม!”

บรูซคำรามออกมาด้วยความเดือดดาล รู้สึกว่าหลี่โม่กำลังหยอกล้อตนเอง

ผู้ชมด้านล่างส่งเสียงฮือฮา พากันตะโกนโหวกเหวก

“หลี่โม่ แม่งเอ๊ยรีบๆลงมือสิ พวกฉันมาดูแกต่อยมวย! ไม่ใช่มาดูแกปล่อยไก่!”

“ไอ้ตัวตลกอัปลักษณ์ ฉันยังคิดว่าแกจะแสดงทักษะเจ๋งๆออกมา ไม่คิดว่าเขาจะอ่อนปวกเปียกอย่างนี้!”

“ไอ้บ้าหลี่โม่ ถ้าแกต่อยไม่ได้ก็รีบๆคุกเข่าอ้อนวอนซะสิ! พวกฉันอยากดูการแข่งขันที่ดุเดือดเลือดพล่าน!”

หลี่โม่กวาดสายตาไปที่ผู้ชมด้านล่าง ใช้มือแสดงท่าทางให้พวกเขาหุบปาก

ท่าทางมือของหลี่โม่ก่อให้เกิดความไม่พอใจที่มากขึ้น คนที่อยู่ในแถวร่วมกันก่นด่ามากขึ้นเรื่อยๆ

“เศษสวะที่สมควรตายอย่างแก กล้ามาต่อยฉันไหมล่ะ!”

บรูซคำรามออกมาอย่างโมโห

“ฉันจะยืนอยู่ตรงนี้ เก่งนักแกก็เข้ามาต่อยฉันสิ”

หลี่โม่ยิ้มพูดขึ้น

บรูซลังเล การตอบสนองที่รวดเร็วของสมองกับการตอบสนองของร่างกายไม่สอดคล้องกัน ทำให้บรูซไม่ค่อยกล้าเป็นฝ่ายโจมตีก่อน

แต่ทว่านึกถึงที่ตนเองมีเวลาไม่มาก บรูซจึงกัดฟันก้าวออกไป

พุ่งถลันออกไป ในเวลาเดียวกันบรูซก็บิดเอวปล่อยหมัด ตามด้วยแรงจากเอวกับพละกำลังที่พุ่งไปข้างหน้า ส่งแรงทั้งหมดออกไป