บทที่ 50 เตรียมไว้สำหรับคุณ

บทที่ 50 เตรียมไว้สำหรับคุณ

รอยยิ้มบนใบหน้าของซู๋ไห่เทียนแข็งในทันที การแสดงออกของเขาไม่แน่ไม่นอนและเขาจ้องไปที่หลี่โม่ด้วยความโกรธ

หลี่โม่ไอ้ขยะที่น่ารังเกียจ คุณหมายถึงอะไร?

สถานะตนเองคืออะไร ไม่รู้บ้างเหรอ?

ซู๋ไห่เทียนรู้สึกรำคาญเมื่อเขากล้าพูดให้เขาเสียฟอร์มครั้งแล้วครั้งเล่า!

เสือไม่แสดงความดุ เห็นผมเป็นแมวป่วยเหรอ!

อย่างไรก็ตาม ก่อนที่ซู๋ไห่เทียนจะลุกขึ้นยืนและตำหนิหลี่โม่ หวังฟางก็ลุกขึ้นเป็นครั้งแรกและตบหน้าหลี่โม่!

หลี่โม่สับสนเล็กน้อยกับการตบอย่างกะทันหันนี้ บีบและบีบมือของเขาใต้โต๊ะ

ทุบตีคนไม่ควรตบหน้า แม่ยายทำเกินไปแล้ว!

"คุณพูดไร้สาระอะไรของคุณ?ไม่ใช่เห็นแก่หน้าไห่เทียนหรือเป็นเพราะเห็นแก่หน้าไอ้ขยะอย่างคุณ?คุณมันก็แค่ไอ้ขี้เกียจที่วันๆเอาแต่กินๆนอนๆ คุณมันก็แค่สุนัขที่ไม่มีเงินไม่มีอำนาจที่เกาะบ้านเรา ถ้าไม่ใช่เพราะตระกูลกู้ของเราสงสารคุณ ยอมให้คุณแต่งเข้ามาในบ้าน ยังไม่รู้เหรอว่าตนเองเป็นใคร?คุณไม่ดูซู๋ไห่เทียนว่าเขาเป็นใคร เป็นลูกชายของบริษัทซู๋ซื่อ คุณจะเทียบกับซู๋ไห่เทียนได้อย่างไร ไอ้ไร้ประโยชน์? ถ้าครอบครัวเราพึ่งพาคุณ ตอนนี้คงต้องกินแกลบไปนานแล้ว! "

หวังฟางโกรธมาก อารมณ์ดีๆของวันนี้ ถูกไอ้หลี่โม่ขยะคนนี้ทำลายจนหมด

“ แม่ นี่ท่านทำอะไรน่ะ!”

เมื่อกู้หยุนหลันเห็นหลี่โม่ถูกตำหนิ รู้สึกปวดใจเล็กน้อยและรีบลุกขึ้น ดึงหวังฟางให้นั่งลง จากนั้นมองไปที่หลี่โม่อย่างไม่พอใจและพูดว่า "เอาล่ะ คุณอย่าพูดมาก "

กู้หยุนหลันรู้สึกผิดหวังกับท่าทีของหลี่โม่ในวันนี้

เรื่องดีๆไม่ทำ เอาแค่เพิ่มความวุ่นวายให้กับตัวเอง

อย่างไรก็ตาม ยังไงเขาก็เป็นสามีของเธอและเป็นพ่อของซีซี

อย่างไรก็ตาม เธอรักเขามาสี่ปีแล้ว ในขณะนี้เมื่อเห็นหวังฟางตบเขาต่อหน้าคนนอกและเหยียบย่ำศักดิ์ศรีซึ่งไม่ค่อยมีมากนักของเขา กู้หยุนหลันก็รู้สึกไม่สบายใจ

ดังนั้น ให้เขาหุบปากจะดีกว่า

“ พอแล้วคุณป้า คุณใจเย็นๆนะ อาจจะแค่ว่าหลี่โม่อิจฉา ไม่เป็นไร”

เดิมทีซู๋ไห่เทียนอยากจะโกรธ แต่เมื่อเห็นหวังฟางตบหน้าหลี่โม่อย่างรุนแรง เขาก็รู้สึกโล่งใจมาก ใบหน้าของเขาเปลี่ยนไปทันทีและเจ้าเล่ห์มาก

เห้อ ช่างโชคร้ายจริงๆที่เป็นผู้ชายอย่างหลี่โม่

เช่นนี้ ในสายตาของหวังฟาง ซู๋ไห่เทียนต่างหากที่เป็นลูกเขยที่เธอพอใจ

"ไห่เทียน อย่าถือสาเขาเลย เขาเป็นเพียงคนยากจนที่มีมุมมองแคบ " หวังฟางรีบเปลี่ยนใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้ม

"ไม่เป็นไรๆ คุณป้า ผมไม่ถือสาคนที่อ่อนแอกว่าผมหรอก ถ้าเป็นเช่นนั้น มันจะลดตัวเกินไปไม่ใช่เหรอ"

ซู๋ไห่เทียนพูดด้วยสีหน้าเยาะเย้ย

หลี่โม่ขมวดคิ้ว สีหน้าดูแย่และลุกขึ้นยืนทันที พูดว่า "แม่ ห้องนี้ผมเป็นคน... "

ไม่ปกปิดละ!

เปิดเผย!

ไอ้ซู๋ไห่เทียน พึ่งเสาของคนอื่นปีนไหต่ขึ้นไปจริงๆ

แต่ว่า

"อย่าเรียกฉันว่าแม่! ไอ้คนไม่ได้เรื่อง นั่งลงเดี๋ยวนี้！กล้าพูดอีก เดี๋ยวกลับไปฉันจะตบให้ตายไปเลย!"หวังฟางตวาดด้วยความโกรธ

"แม่ พอแล้ว พวกคุณทั้งสองพูดให้น้อยหน่อย" กู้หยุนหลันเริ่มโกรธและพูดด้วยสีหน้าที่เย็นชา

"ได้ๆๆ ฉันจะไม่พูดอะไรแล้ว ไม่รู้จริงๆว่าไอ้ขยะนี้ใส่มนต์อะไรให้คุณ" หวังฟางจ้องไปที่หลี่โม่และพูด

"คุณป้า อย่าโกรธเลย พวกเรามาดูเมนูกันเถอะ อย่าให้เรื่องของคนที่ไม่สำคัญส่งผลต่ออารมณ์การกินข้าวของเรา" ซู๋ไห่เทียนยิ้มอย่างเจ้าเล่ห์ พร้อมกับรอยยิ้มเย็นชาบนใบหน้าของเขา

"ได้ๆๆ เรามาสั่งอาหารกันเถอะ" หวังฟางหยิบเมนูขึ้นมาและชำเลืองมองมัน ใบหน้าของเธอมีความสุขราวกับดอกไม้บาน

ตอนนี้ เธอลืมไปแล้วว่ากู้หยุนหลันเป็นคนเชิญซู๋ไห่เทียนมาทานอาหารมื้อนี้ และคิดว่า ซู๋ไห่เทียนเป็นคนเชิญพวกเขามาทานอาหาร

หวังฟางก็ไม่ได้เกรงใจ เมื่อมองไปที่ภาพที่สวยงามในรายการอาหาร เธอก็กลืนน้ำลายไปสองสามที อาหารเหล่านี้ มีราคาถูกมาก ดังนั้น เขาจึงสั่งจำนวนมากในครั้งเดียว

เมื่อพวกเขาสั่งอาหารเสร็จ เมนูก็ถูกส่งไปยังกู้หยุนหลัน ซึ่งข้ามหลี่โม่ไปโดยตรง

กู้หยุนหลันทำไม่ลง ยื่นเมนูให้หลี่โม่ ทั้งสองดูพร้อมกันและถามด้วยเสียงต่ำว่า "คุณอยากกินอะไร ราคาถูกมาก"

หลี่โม่ผงะ หันหน้าไปมองกู้หยุนหลันที่อยู่ข้างๆเขา สวยดั่งเทพธิดา แก้มสีชมพู ริมฝีปากสีแดงเล็กๆและจมูกที่โด่ง

เธอยังคงใจดีและยังคงมีเขาอยู่ในใจ