บทที่ 507 ออกจากสกุลกู้

ในห้องประชุม

กู้เจี้ยนกั๋วนั่งสีหน้านิ่งขรึมอยู่กับที่

“หยุนหลัน ทำไมงบก่อสร้างสูงอย่างนี้！เธอทำยังไงของเธอ กินส่วนต่างหรือเปล่า！”

สมุดบัญชีถูกโยนโครมลงตรงหน้ากู้หยุนหลัน กู้เจี้ยนกั๋วตบโต๊ะอย่างแรง“ถลุงเงินแบบนี้ เงินคงคลังเราก็วอดวายพอดี！โรงงานเขตใหม่ยังสร้างไม่ทันเสร็จ เราก็ล้มละลายแล้ว！”

“หยุนหลันเอ๊ย แม้ว่าจะมอบหมายงานก่อสร้างให้เธอ แต่ไม่ได้หมายความว่าไม่มีคนตรวจสอบเธอนะ เธออยากจับปลาในน้ำโคลน ทำแบบนี้ไม่ถูก”

กู้เจี้ยนเจียงพูดมีนัยยะ

กู้หยุนหลันหยิบดูรายการงบดุล เห็นค่าใช้จ่ายของงานก่อสร้าง จึงขมวดคิ้วทันที

ค่าใช้จ่ายไม่เพียงแต่จะเลยเถิด แต่ยังเลยเถิดไปมากอีกด้วย

“นี่ ฉันก็ไม่รู้ว่ามันเกิดอะไรขึ้น คุณลุงให้หนูตรวจสอบละเอียดหน่อยได้ไหมคะ”

“หึ！อย่าว่าแต่ไม่รู้ว่าเงินหายไปไหนเลย！นั่นเป็นไซต์งานที่เธอรับผิดชอบทั้งหมด！”

กู้เจี้ยนกั๋วจ้องเดือดดาล

แกร๊ก

หลี่โม่เปิดประตูออฟฟิศ

หลี่โม่มองดูกู้เจี้ยนกั๋ว ยิ้มแล้วพูด“ผมรู้ว่าเงินไปไหน”

“แกเหรอ ได้สิ！แกทำอะไรไม่สะอาดไว้ใช่ไหม！แกสองผัวเมียฉวยโอกาสกับบริษัท แล้วเอาเงินไปถลุงใช่มั้ย！”

กู้เจี้ยนกั๋วคิดว่าได้มองทะลุปรุโปร่ง

“จะต้องใช้เงินบริษัทแกด้วยหรือไง พวกแกตระกูลกู้ก็ใช่ว่าจะมีเงินมากมาย เงินที่สำรองไป เพราะต้องการให้งานก่อสร้างเสร็จได้มาตรฐาน ถ้าจะคิดตามบัญชีบริษัทที่แกหามาก่อนหน้านะ ก็คงต้องสร้างบัญชีปลอมเน่าๆเยอะล่ะ”

หลี่มั่วมองกู้เจี้ยนกั๋วเย็นชา กู้เจี้ยนกั๋วโดนจ้องจนใจหายว๊าบ

“จะเป็นบัญชีก่อสร้างเน่าได้ไง！บริษัทก่อนหน้าที่ฉันหา เป็นบริษัทที่มาตรฐานเข้มงวด ที่พวกแกหามาอาศัยคอนเนคชั่น อย่าคิดว่าฉันไม่รู้ว่าพวกแกทำตัวเป็นแมวขโมย！”

กู้หยุนหลันขยี้ตา รู้สึกอ่อนใจ เหนื่อยกับสกุลกู้มาขนาดนี้ แต่ก็ยังโดนกีดกัน ทำให้กู้หยุนหลันรู้สึกเหนื่อยฟรี

หลี่โม่ค่อยๆโอบบ่ากู้หยุนหลันพูดเย็นชา“ถ้าคิดว่าผมพูดไม่ถูก หยุนหลันทำไม่ถูก ก็ยึดสิทธิบริษัทไปทั้งหมดสิ อยากทำไรก็ทำ ต่อไปหยุนหลันจะไม่ยุ่งเรื่องในบริษัทอีก”

“หลี่โม่ คุณ……”

กู้หยุนหลันมองหลี่โม่อย่างตะลึง ถ้าจะไม่ยุ่งเรื่องบริษัทอีก ก็หมายความว่าต้องออกจากบริษัทสกุลกู้น่ะสิ แล้วต่อไปจะให้ทำอะไร

หลี่โม่ยิ้มอ่อนตบหลังกู้หยุนหลันเบาๆ ส่งสายตาให้กู้หยุนหลันสบายใจ

กู้หยุนหลันพยักหน้าเล็กน้อย ค่อยๆซบลงกลางอกหลี่โม่ รู้สึกว่ามีคนให้พึ่งพานี่ดีเหลือเกิน

ในเมื่อหลี่โม่ตัดสินให้เธอแล้ว งั้นก็ทำตามที่หลี่โม่เสนอแล้วกัน พักผ่อนอยู่บ้านก็ดีเหมือนกัน

กู้เจี้ยนกั๋วมองไปที่หลี่โม่ด้วยสายตาเจ้าเล่ห์ ยิ้มเย็นพูด“ได้สิ คิดว่าไม่มีกู้หยุนหลันแล้วโลกจะหยุดหมุนหรือไง จะไปก็ไปให้สุด ส่งคืนหุ้นในมือออกมาด้วย”

“คุณลุงคะ เกินไปไหม”

กู้หยุนหลันมองกู้เจี้ยนกั๋วแปลกๆ

คืนสิทธิ ออกจากการบริหารบริษัท ก็มากพอแล้ว แต่กู้เจี้ยนกั๋วคิดจะเอาหุ้นในมือด้วย

“หลานหยุนหลัน เราไม่เอาเปรียบหลานหรอกนะ จะให้เงินก้อนนึง เป็นการซื้อหุ้นคืน จะว่าไป เธอเองก็มีแค่ลูกสาวคนเดียว สืบทอดอะไรไม่ได้อยู่แล้ว”

กู้เจี้ยนเจียงเข้าข้างกู้เจี้ยนกั๋วพูด

“ดี！”

กู้หยุนหลันพยักหน้าเซ็ง“จะเอาไงก็เอาค่ะ”