บทที่ 52 นายมีเรื่องปิดบังฉัน

บทที่ 52 นายมีเรื่องปิดบังฉัน

เสียงดุนี้ทำให้ลูกค้าในกวนเหลินกังและพนักงานหันมามองกันหมด

เห็นเพียงอู๋เต้าเหวินนั้นลงมาจากชั้นบนอย่างร้อนรน เห็นว่ากู้ชิงหลินพาพรรคพวกใช้คำพูดที่แย่แบบนั้นขู่หลี่โม่ ในใจนั้นโมโหมาก

นี่เป็นแขกพิเศษของเถ้าแก่เชียวนะ!

ต้องดูแลบริการและใส่ใจอย่างดี

คนพวกนี้ ทำไมถึงกล้าทำอย่างนี้?!

“ผู้.....ผู้จัดการอู๋”พนักงานทั้งหลายรีบยืนอย่างสงบอยู่ด้านข้าง

อีกด้าน

อู๋เต้าเหวินก็เดินมาด้วยใบหน้าเย็นชา ใช้สายตามองขึ้นลงไปที่คนอวดดีอย่างกู้ชิงหลิน แล้วหันไปพูดอย่างเคารพกับหลี่โม่ “คุณหลี่ คุณไม่ได้บาดเจ็บอะไรใช่มั้ย?”

คุณหลี่?

ภาพที่อู๋เต้าเหวินนั้นเคารพหลี่โม่เป็นอย่างมาก แน่นอนว่าทำให้ห้องโถงนั้นเกิดความโกลาหลไม่น้อย!

กู้ชิงหลินตอนนี้เหมือนกับแมวที่ขนชี้ฟู ใบหน้าเต็มไปด้วยคำว่าไม่น่าเชื่อ

มันเนี่ยนะ?คุณหลี่?

เล่นตลกอะไรอยู่!

“เฮ้ย แกเป็นใคร ฉันคุยกับลูกเขยไร้ประโยชน์ในตระกูลของฉันยังไงแล้วจะทำไม?แกนับว่าเป็นตัวอะไรถึงได้กล้ามาดุฉัน?”

นิสัยคุณหนูของกู้ชิงหลินเผยออกมา ไม่พอใจอย่างมาก ชายวัยกลางคนตรงหน้านี้เป็นคนโง่รึไง?

ถึงได้เคารพหลี่โม่ที่ไร้ประโยชน์แบบนี้ ตลก!

แต่ว่า เมื่อเธอเพิ่งพูดจบ คนรอบตัวตกใจมองเธอ และยังมองเธอด้วยความเกรงกลัว

เกิดอะไรขึ้น?

กู้ชิงหลินเองก็มึนงง?หน้าตาของตัวเธอน่ากลัวมากเลย?

ในตอนนี้ มีสาวสวยลูกคนรวยคนหนึ่งที่อยู่ข้างหลังเธอรีบกระโดดขึ้นมา ดึงแขนของเธอแล้วพูดเสียงเบาว่า “ชิงหลิน เธอบ้าไปแล้วหรอ เขาเป็นผู้จัดการใหญ่ของกวนเหลินกัง อู๋เต้าเหวิน!”

อู๋เต้าเหวิน?

กู้ชิงหลินตัวสั่น สายตามองไปที่ตัวอู๋เต้าเหวิน แล้วก็รู้สึกถึงสถานการณ์ไม่ดีขึ้นมาทันที

ที่แท้ก็เป็นผู้จัดการใหญ่ของกวนเหลินกัง!

อู๋เต้าเหวิน ในนามนั้นเป็นผู้จัดการใหญ่ของกวนเหลินกัง มีชื่อเสียงในวงการแห่งการดื่มของเมืองฮ่าน

แต่ว่าอีกตัวตนหนึ่งของเขา นั้นมีคนรู้ไม่มากนั่นคือหนึ่งในสี่ของบุคคลใหญ่ในเมืองฮ่าน เฮียอู๋!

คนแบบนี้ ทำธุรกิจบริสุทธิ์ ทำงานอย่างถ่อมตน ปรากฏตัวต่อหน้าผู้คนน้อยมาก ถ้าไม่ใช่งานสำคัญ ปกติก็จะไม่ไปเอง

ดังนั้น อีกตัวตนหนึ่งของอู๋เต้าเหวินนั้นมีคนรู้ไม่มาก แต่คนที่รู้ ส่วนมากก็ไม่ใช่คนธรรมดา

เห็นได้ชัดว่ากู้ชิงหลินก็ไม่รู้

ในตอนนี้เธอยังมองอู๋เต้าเหวินขึ้นลงหัวจรดเท้า ถึงแม้ในใจจะตกใจบ้าง แต่ก็ไม่ถึงขั้นกลัว

ก็เป็นเพียงแค่ผู้จัดการของร้านอาหารหนึ่งเท่านั้นแหละ ไม่นับว่าเป็นอะไรสักหน่อย

เพราะฉะนั้น

ในตอนนี้อู๋เต้าเหวินหันกลับมา มองกู้ชิงหลินด้วยใบหน้าเย็นชา จับดึงชุดสูทของตัวเองแล้วพูด “อยู่ในร้านอาหารของฉันแล้วกล้าดูถูกลูกค้าคนพิเศษของฉัน เธอเป็นคนแรก!”

ประโยคนี้แอบแฝงคำขู่ไว้

คนดูรอบตัว ได้ยินประโยคนี้ ในใจก็ถึงกับสั่น

แต่ว่าผู้หญิงอย่างกู้ชิงหลินนั้นใจกล้า นิสัยก็เสีย และยังถูกเลี้ยงดูมาอย่างลูกคุณหนู แน่นอนว่าเป็นโรคเอาแต่ใจ แล้วพูดอย่างตำหนิ “ทำไม ผู้จัดการร้านอาหารเล็กๆอย่างนาย มีอะไรดี? มีตาไว้ทำไม ไก่อ่อนที่อยู่ด้านหลังนาย นับว่าเป็นลูกค้าพิเศษ? อย่ามาตลก เขาก็เป็นแค่เพียงหมาที่บ้านฉันเลี้ยงไว้ หมาขอทานตัวหนึ่ง พวกฉันถึงจะเป็นแขกพิเศษของนาย พวกฉันลงมาจากสวนลอยฟ้าทั้งนั้น หรือนายจะมีปัญหากับพวกฉันเพราะเจ้าโง่คนนั้น?”

กู้ชิงหลินยักคิ้วอวดดี กอดอกไว้

แต่ว่า เพื่อนๆที่อยู่ข้างหลังของเธอต่างก็ถอยหลังห่างไป

“ชิงหลิน อย่าพูดมาก รีบมานี่มา”

ผู้ชายหนึ่งเดียวในนั้น ตอนนี้ส่งสายตาห้ามกู้ชิงหลินไม่หยุด

เขารู้จักอู๋เต้าเหวิน รู้จักอีกตัวตนของอู๋เต้าเหวินเป็นอย่างดี แต่เขาไม่กล้าพูดออกมา เพราะว่าอู๋เต้าเหวินกำลังจ้องมาที่เขา

ความหมายของสายตานั่นก็คือ ห้ามพูดมาก!