บทที่ 532 ฝันที่น่าอาย

“ครับๆ ผมจะทำตามที่คุณสั่ง คุณจะให้ผมทำอะไรก็ได้”

ไอ้โจรหลิวกลัวจนสติกระเจิดกระเจิง แถมยังโดนเรื่องที่ตัวเองคิดหลอนจิตใจ เขาไม่สงสัยตัวตนของหลี่โม่แม้แต่น้อย

หลี่โม่หยิบกล่องไม้โบราณออกมา จากนั้นจึงยื่นให้ไอ้โจรหลิว

“นี่คือของที่จางเต๋ออู่ให้แกมาขโมย แต่ฉันแอบทำอะไรเอาไว้ข้างบน ฉันเชื่อว่าแกเป็นคนฉลาด รู้ว่าควรจะพูดกับเขาอย่างไร”

“เข้าใจแล้วครับ ผมจะแต่งเรื่องเอง ผมจะไม่ให้รู้ว่าเป็นคุณ และจะไม่ให้พวกเขารู้ว่าของสิ่งนี้มีอะไรอยู่”

ไอ้โจรหลิวพูดพลางเอาหัวโขกพื้นไม่หยุด หลี่โม่พูดอย่างพอใจ “แกไปได้แล้ว ข้างนอกมีคนรอแกอยู่ ถ้ามัวแต่ยื้อเวลา อาจจะยากนะ”

“ข้างนอกเหรอ”

ไอ้โจรหลิวตกตะลึง ในที่สุดเขาก็เข้าใจ หลี่โม่คงจะหมายถึงอาหู่และคนอื่นที่อยู่ในรถ

“ท่านเทพเจ้าช่างยอดเยี่ยม มีคนรอผมอยู่ข้างนอกจริงๆ คนบนรถ MPV ข้างนอก คือคนที่จางเต๋ออู่ส่งมาจับตาดูผม”

“เหอะๆ ฉันบอกว่ามีคนรอแกอยู่ที่ทางเดินอาคาร รีบออกไปเถอะ ทำตัวปกติ อย่ามีพิรุธ”

หลี่โม่พูดจบ ก็เดินไปจนถึงหน้าห้องสุดท้าย จากนั้นตัวของเขาก็หายไป

ไอ้โจรหลิวสั่นไปทั้งตัว เขาหยิบกล่องไม้และยืนขึ้น

“มีคนรอฉันอยู่ข้างนอกงั้นเหรอ หรือว่าอาหู่จะพาคนเข้ามา”

เขาพึมพำอย่างสงสัย ไอ้โจรหลิวบริหารกล้ามเนื้อบนใบหน้า ทำให้ตัวเองเป็นปกติ

เขาหายใจเข้าออกและเตรียมใจ จากนั้นจึงเดินไปตรงรองเท้าที่ติดอยู่บนพื้น เขาใช้มือดึงรองเท้าออกมา

เมื่อจัดการใส่รองเท้าเรียบร้อย เขาจึงย่องมาตรงประตู

ประตูถูกเปิดออกเบาๆ ไอ้โจรหลิวเดินออกมาและปิดประตูลง

เขามองไปรอบๆ บังเอิญเห็นเงาคนขยับไปมาพอดี

มีคนรอเขาอยู่ข้างนอกจริงๆ ท่านเทพเจ้าพูดไว้ไม่ผิด ดูเหมือนว่าต้องทำเรื่องที่ท่านเทพเจ้าสั่งอย่างเต็มที่แล้วล่ะ

ไอ้โจรหลิวรีบเดินไปที่ทางเดินอาคาร เมื่อเห็นพวกอาหู่ เขาจึงแสร้งทำเป็นตกใจ

“อ้าว ทำไมถึงมาอยู่ที่นี่ล่ะอาหู่”

“พาคนมาช่วยแกไง ขืนแกทำพลาดขึ้นมา พวกเราจะได้ช่วยนาย เป็นยังไงบ้าง”

อาหู่แสร้งทำเป็นยิ้มและเอ่ยขึ้น

“เรียบร้อยครับ ฉันขโมยหยกมังกรมาแล้ว เรากลับไปรายงานพี่จางได้แล้ว”

ไอ้โจรหลิวแกว่งกล่องไม้ในมือไปมา รอยยิ้มแห่งความสำเร็จปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขา

อาหู่พยักหน้าเบาๆ เขาแกว่งมือแล้วพูดว่า “แกกลับไปรายงานเถอะ”

“ได้เลย ไม่รู้ว่าตอนนี้พี่จางนอนหรือยัง หรือจะรายงานพรุ่งนี้ดีล่ะ”

ไอ้โจรหลิวถามขึ้นระหว่างเดิน เขาคิดว่าจะต้องทำเรื่องที่ท่านเทพเจ้าสั่งให้เร็วที่สุด

อาหู่หัวเราะ “เหอะๆ คุณจางยังไม่นอนหรอก เขารอให้แกไปรายงานข่าวดีอยู่น่ะสิ”

“งั้นดีเลย วางใจได้เลยอาหู่ ฉันไม่ละโมบแน่นอน งานนี้นายกับฉันแบ่งกันคนละครึ่ง ฉันเจ๋งไหมล่ะ”

“ฮ่าๆ ไอ้หลิว แกนี่สายตาเฉียบแหลม แกเจ๋งขนาดนี้ ต่อไปเราคือสหายที่ดีต่อกัน”

กลุ่มคนเดินออกจากอาคารและขึ้นรถยนต์ MPV มุ่งหน้ากลับไป