บทที่ 536 ใช้วิธีสกปรก

“ฉันกับคางเหวินซิงจะร่วมหุ้นทำสโมสรแข่งรถ ถ้านายสนใจ มาเข้าร่วมได้”

หลี่โม่ตัดสินใจให้โอกาสคางหย่งเฉียน

ถ้าคางหย่งเฉียนสามารถกลับตัวกลับใจได้จริงๆ หลี่โม่จะสนับสนุนเขาให้ก้าวหน้า อีกอย่างตอนนี้หลี่โม่ก็ขาดแคลนลูกน้องด้วย

ไม่ต้องพูดถึงเรื่องที่จะบริหารสำนักหลงเหมิน ตอนนี้หลี่โม่ต้องการสร้างอะไรที่เป็นชิ้นเป็นอัน เขาต้องการคนที่ไว้ใจได้

คางหย่งเฉียนพยักหน้าอย่างไม่ลังเล “ผมตกลงครับ ผมเข้าร่วมด้วย งานยากลำบากอะไร ให้ผมทำได้เลย คุณกับเหวินซิงสั่งมาได้เลย ผมทำได้ทุกอย่าง!”

“เหอะๆ นายตกลงก็ดี ส่วนเรื่องหลักๆ ก็คุยกับคางเหวินซิงเลย ถ้าไม่มีเรื่องอะไรแล้ว นายกลับไปได้”

“ครับ ผมจะกลับเลย ผมออกมานานแล้วเหมือนกัน ไม่อยากให้พวกเขาสงสัย งั้นผมกลับก่อนนะครับ ถ้ามีเรื่องอะไรผมจะติดต่อผ่านเหวินซิงนะครับ”

หลี่โม่พยักหน้าเบาๆ คางหย่งเฉียนเปิดประตูลงจากรถ เขากลับไปที่รถของตัวเอง และขับออกไปอย่างรวดเร็ว

คางเหวินซิงถามอย่างสงสัยว่า “ทำไมอาจารย์ให้อาเล็กมาร่วมโครงการของเราล่ะครับ”

“เห็นแก่นายไง เลยให้โอกาสเขาได้กลับตัว”

หลี่โม่ยิ้มแล้วเอ่ยขึ้น

คางเหวินซิงคิดไม่ถึงว่าตัวเองจะสำคัญขนาดนี้ แถมหลี่โม่ยังเห็นแก่เขาขนาดนี้ คางเหวินซิงไม่รู้จะตอบแทนอย่างไรดี

“ผมขอบคุณแทนอาเล็กด้วยนะครับ ตระกูลคางของเราจะไม่ลืมบุญคุณของคุณ”

หลี่โม่โบกมือไปมา จากนั้นจึงพูดว่า “ไม่ใช่เรื่องที่เหลือบ่ากว่าแรง”

เมื่อพูดจบหลี่โม่จึงหยิบมือถือออกมา ส่งข้อความหากู้หยุนหลันว่าถึงวัดหลิงซานหรือยัง ที่วัดเป็นอย่างไรบ้าง

หลี่โม่เป็นห่วงความปลอดภัยของกู้หยุนหลัน แต่เขาไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไปในวัด เพราะกู้หยุนหลันตั้งใจไม่พาเขามาด้วย

ไม่นาน กู้หยุนหลันส่งข้อความเสียงกลับมา

“เราถึงแล้ว เพิ่งไหว้เจ้าแม่กวนอิมเสร็จ อีกเดี๋ยวจะไปฟังเทศน์ นายรอพวกเรากลับไปที่บ้านนะ”

หลี่โม่ไม่ได้ยินสิ่งผิดปกติจากน้ำเสียงของกู้หยุนหลัน เขาจึงเบาใจลงเล็กน้อย

“ฉันเห็นในแผนที่ตรงไหล่เขามีทางแยกไปสวนผลไม้ เราไปรอที่สวนผลไม้กันเถอะ”

“โอเคครับอาจารย์ ทำไมเราไม่เข้าไปในวัดล่ะครับ หรือว่าอาจารย์หญิงไม่พาคุณมาด้วย”

หลี่โม่หน้ากระตุก เขาพูดด้วยสีหน้าเศร้า “อาจารย์หญิงของนาย โดนไอ้หัวล้านหลอกน่ะสิ รอให้ฉันว่างก่อนเถอะ ฉันจะมาสั่งสอนไอ้พวกหัวล้านนี่”

คางเหวินซิงหัวเราะแหะๆ จากนั้นจึงขับรถไปที่สวนผลไม้

......

ในห้องเจ้าอาวาสที่วัดหลิงซาน

เจ้าอาวาสฝ่าจื้ออยู่ในชุดจีวร เขายืนยิ้มให้ราชินีของสำนักหลงเหมิน

ราชินีของสำนักหลงเหมินนั่งบนเก้าอี้กลมที่มีพนักพิง เธอพูดด้วยสีหน้าราบเรียบ “เชิญนั่งค่ะท่านเจ้าอาวาส ไม่ต้องเกรงใจขนาดนี้ นี่เป็นวัดของคุณ”

“อมิตาพุทธ โยมดูสูงส่งจนเหลือเชื่อ อาตมาไม่กล้านั่งกับโยม วัดหลิงซานไม่ใช่วัดของอาตมา แต่เป็นวัดของพระพุทธเจ้า”

“เป็นพระที่พูดเก่งจริงๆ เต๋ออู่ บริจาคเงินให้วัดเพิ่มอีกห้าล้าน” ราชินีของสำนักหลงเหมินพูดอย่างชอบใจ

คำว่าสูงส่งจนเหลือเชื่อ ถูกใจราชินีของสำนักหลงเหมินมาก