บทที่ 547 เซอร์ไพรสใหญ่

คางหย่งเฉียนคลานไปที่นั่งคนขับอย่างลนลาน สตาร์ทอยู่นานกว่าจะสตาร์ทติด

ศิษย์พี่หงพุ่งลงไปที่ตีนเขาเรียบร้อย เขาประคองซือหม่าฉางคงที่โดนยิงสามนัด

“ศิษย์พี่ใหญ่ ตกลงเกิดอะไรขึ้น แล้วศิษย์พี่น้องคนอื่นล่ะ！”

ศิษย์พี่หงตะเบ็งเสียงถาม

“อย่าถามมากเลย รีบพาฉันไปหน่อย เร็วสิ！ช้าเดี๋ยวก็ตายกันหมดนี่หรอก！”

ซือหม่าฉางคงพูดอยากกระฉับกระเฉง

ศิษย์พี่หงไม่กล้าถามต่อมาก เพราะเขาได้ยินเสียงฝีเท้ามาแต่ไกล พร้อมกับเสียงพูดคุยตะโกนโหวกเหวก

ศัตรูไล่ตามมา！

ดูเหมือนศัตรูจะเป็นต่างชาติด้วย！

ฉับพลันศิษย์พี่หงเกิดความคิดในใจขึ้นมากมาย ถึงขนาดคิดว่าเป็นศัตรูจากต่างประเทศของอาจารย์หรือเปล่า

โอหยางจื้อสามารถโดดเด่นที่ต่างแดนได้ขนาดนี้ ก็ต้องไปล่วงเกินใครไว้บ้างมั่งล่ะ พวกยอดฝีมือต่างๆทั่วโลกต่างก็เคยถูกโอหยางจื้อท้าทาย

แต่ว่ายอดฝีมือพวกนั้น ต่างก็เกลียดชังโอหยางจื้อกันทั้งนั้น

ไม่กล้าลังเลนาน ศิษย์พี่หงจึงแบกซือหม่าฉางคงลงทางเขา ก็เห็นมีรถคันหนึ่งขับออกไป

“บ้าเอ๊ย！ไอ้บ้าคางหย่งเฉียน！ไอ้ชาติหมาหยุดรถเดี๋ยวนี้นะ！หยุดรถ！”

ศิษย์พี่หงตะคอกเดือดดาล

แต่ว่าคางหย่งเฉียนกล้าหยุดรถที่ไหน จึงรีบเหยียบคันเร่งเอาเป็นเอาตาย พริบตาก็หายไปไม่เหลือเงา

“ไอ้บ้าเอ๊ย！พึ่งพาไม่ได้ขนาดนี้！จับมัน จะต้องเอามันให้ตาย！”

ศิษย์พี่หงพูดเดือดดาล

“รีบไป รีบหารถสักคันขับไป”

ซือหม่าฉางคงพูดอย่างไร้เรี่ยวแรง

เส้นในใจขาดผึงลง ซือหม่าฉางคงร้อนรนไม่น้อย เขาดูเหมือนราวกับว่าจะสูญเสียชีวิตตลอดเวลา

“อ่อออ ผมจะส่งศิษย์พี่ไปโรงพยาบาล”

ศิษย์พี่หงแบกซือหม่าฉางคงแล้วบึ่งไปที่รถคันอื่น หลังจากที่วางซือหม่าฉางคงลงที่เบาะหลัง จึงรีบขับออกไปอย่างลนลาน

“ไม่ต้องส่งฉันไปโรงพยาบาล เมืองฮ่านอยู่ไม่ได้แล้ว ไปชานเมืองแถวนี้ก่อน อาจารย์ ตอนนี้คงคิดถึงเรื่องอาจารย์ไม่ไหวแล้ว”

ด้านหลังมีทหารตามมา ไปโรงพยาบาลก็ทำกับดึงตัวเองเข้ากับดัก ซือหม่าฉางคงรู้สึกว่าหลี่โม่วางแผนได้รัดกุมมาก คงไม่ปล่อยกับดักที่โรงพยาบาลไว้เหมือนกัน

ที่จริงซือหม่าฉางคงปรักปรำหลี่โม่เข้าแล้ว หลี่โม่ก็แค่อยากจะอาศัยโอกาสยืมมีดฆ่าคน

ถ้าซือหม่าฉางคงหยุดๆดับๆ หลี่โม่คงไม่ลงมือกับพวกเขา อย่างไรเสียในสายตาหลี่โม่ พวกเขาก็ไม่ต่างอะไรจากมด

วอลเลซพาคนไล่ตามมา เห็นไฟท้ายรถแวมๆ ได้แต่ถอนหายใจออกมา

“ไอ้บ้านี่สมควรตาย ยังหนีไปอีกหลายคน น่าขายหน้าจริง！ทุกคนกลับไปซ้อมรบ ถือเป็นการทำโทษ！”

วอลเลซคำรามอย่างโกรธเคือง

นักรบหน่วยสิบเอ็ดค่อนข้างหดหู่ คิดไม่ถึงว่าการรบจะทำให้เกิดโศกนาฏกรรมแบบนี้ ไม่ได้แสดงถึงความสง่างามของหน่วยรบที่สิบเอ็ดเลย

ลอดรูว์เดินมาอย่างสบายอารมณ์“วอลเลซ คุณทำให้ผมผิดหวัง คุณรับมือกับลิงหน้าเหลืองพวกนี้ โดยทำให้นักรบของเราบาดเจ็บไปแปดคน ทำให้ผมพูดไม่ออก”