บทที่ 551 เอาผลประโยชน์

กู้เจี้ยนเจียงมองไปที่กู้เจี้ยนกั๋วด้วยใบหน้าชราที่ขมขื่น “พี่ใหญ่พี่ได้ยินแล้วใช่มั้ย? คุณหวาง บอกว่าหยุนหลันได้เป็นประธานของหยุนจงหลันกรุ๊ปแล้ว และพิธีตัดริบบิ้นของพวกเขาจะถ่ายทอดสดออกอากาศทางโทรทัศน์เร็วๆนี้”

กู้เจี้ยนกั๋วขมวดคิ้วเล็กน้อย นึกย้อนถึงโทรศัพท์ที่กู้เจี้ยนหมินโทรหาตัวเองเมื่อไม่นานมานี้

ถือว่ากู้เจี้ยนเจียงอวดดีเป็นอย่างมาก บอกว่ากู้หยุนหลันได้เป็นประธานของหยุนจงหลันกรุ๊ปแล้ว

เมื่อคิดถึงท่าทีที่หัวเราะเยาะเย้ยตัวเอง กู้เจี้ยนกั๋วรู้สึกว่าแก้มปวดแสบปวดร้อน เหมือนราวกับว่าถูกคนตบหน้า

“เป็นไปไม่ได้! เธอกู้หยุนหลันมีสิทธิ์อะไร? เธอก็แค่เด็กผู้หญิงที่ยังไม่เติบโตเป็นผู้ใหญ่ มีสิทธิ์อะไรเป็นประธานของหยุนจงหลันกรุ๊ป!”

จนถึงขณะนี้กู้เจี้ยนกั๋วยังคงไม่เชื่อ รู้สึกว่าคุณหวาง คงจะต้องสมรู้ร่วมคิดกับกู้เจี้ยนหมิน เพื่อที่จะทำให้ตัวเองโมโห

“นี่ คุณหวาง พูดได้เหมือนจริงขนาดนั้น ไม่น่าจะเป็นเรื่องโกหกนะ? ไม่งั้นพวกเราเปิดโทรทัศน์ดูสักหน่อย?”

กู้เจี้ยนเจียงกลอกตาแล้วพูด

เมื่อเห็นว่าการจัดการบริหารกิจการของตระกูลกู้เริ่มจะเสื่อมถอย และกู้เจี้ยนกั๋วก็ไม่มีแผนการคิดที่ดี ดังนั้นกู้เจี้ยนเจียงจึงเกิดความคิด

ถ้าหากกิจการของตระกูลกู้กำลังจะตกอยู่ในสภาพที่ลำบากจริงๆ เลี่ยงไม่ได้ต้องมุ่งหน้าไปพึ่งพาอาศัยกู้หยุนหลัน

กู้เจี้ยนกั๋วหยิบบุหรี่ม้วนหนึ่งออกมาคาบไว้ที่ปาก หยิบรีโมตคอนโทรลบนโต๊ะขึ้นมาแล้วกดอย่างรุนแรง

หน้าจอโทรทัศน์แอลซีดีที่แขวนอยู่บนผนังสว่างขึ้น และบนหน้าจอก็ฉายผู้คนออกมา

เมื่อเปลี่ยนไปช่วงสถานีโทรทัศน์ท้องถิ่น กู้เจี้ยนกั๋วดูดบุหรี่อย่างหนักหนึ่งคำ และดูเนื้อที่ถ่ายทอดสดในโทรทัศน์ด้วยสีหน้าท่าทางที่จริงจัง

ในขณะนี้ข่าวท้องถิ่นยังคงออกอากาศอยู่ แต่ไม่นานพิธีกรข่าวก็เริ่มพูดคุยขึ้นมา เกี่ยวกับเรื่องของหยุนจงหลันกรุ๊ป

“หยุนจงหลันกรุ๊ปที่ลงทุนในการก่อสร้างสองพันล้าน จะเปิดป้ายอย่างยิ่งใหญ่ นี่เป็นสัญญาลักษณ์ชัยชนะครั้งสำคัญที่ดึงดูดให้ผู้คนมาส่งเสริมการลงทุนในเมืองฮ่าน…..”

รูปภาพบนหน้าจอถูกเปลี่ยนเป็นหยุนจงหลันกรุ๊ป มองดูสิ่งปลูกสร้างที่เต็มไปด้วยความรู้สึกของเทคโนโลยีในหยุนจงหลันกรุ๊ป กู้เจี้ยนกั๋วรู้สึกเจ็บปวดในใจอย่างฉับพลัน

ถ้าหาก ถ้าหากกู้หยุนหลันไปเป็นประธานของหยุนจงหลันกรุ๊ปจริงๆ ถ้าอย่างนั้นตัวเองก็จะเสียหน้าชราเป็นอย่างมากไม่ใช่เหรอ!

กู้เจี้ยนเจียงผิวปาก และพูดด้วยความอิจฉาว่า “นี่ถึงจะเป็นความกล้าหาญของบริษัทขนาดใหญ่นะ มองดูสิ่งปลูกสร้างเหล่านี้ก็สามารถสัมผัสได้ถึงความรู้สึกของเทคโนโลยี สัมผัสได้ถึงลักษณะของยุคสมัย ไม่พอใจไม่ได้จริงๆ”

“หุบปากซะ!”

กู้เจี้ยนกั๋วตวาด เบิกตากว้างพูดว่า “อิจฉาคนอื่นจะมีประโยชน์อะไร! คิดให้มันมากๆ วางแผนจัดการบริหารกิจการของครอบครัวตัวเองให้ดี!”

“ฮ่าๆ พี่ใหญ่พูดถูก งั้นพี่ใหญ่พี่ก็ต้องคิดให้มันมากๆ ตอนนี้สถานการณ์ของกิจการในบริษัทยิ่งอยู่ยิ่งเลวร้ายไปทุกที ทางด้านนั้นยังคงสร้างโครงการใหม่ๆ แต่พวกเราชักหน้าไม่ถึงหลัง”

กู้เจี้ยนเจียงอดไม่ได้ที่จะพูดกลับตาลปัตร เมื่อการวางแผนจัดการบริหารโดยรวมตกต่ำ ชื่อเสียงของกู้เจี้ยนกั๋วเทียบกับเมื่อก่อนไม่ได้แล้ว

“ฉันไม่ได้ใช้ความคิดเหรอ? ฉันทุ่มเทความพยายามไปมากเท่าไหร่แล้ว! แต่ว่า…..พวกสารเลวนี้ ก็แมร่งไม่ศรัทธาเลื่อมใส แกจะให้ฉันทำอย่างไรได้!”

กู้เจี้ยนกั๋วตะโกนด้วยความโกรธ รู้สึกว่าอารมณ์ยิ่งไม่ดีมากขึ้น

“พี่ใหญ่ ฉันพูดน่าเกลียดหน่อย ตอนที่กู้หยุนหลันจัดการบริหารไม่ใช่แบบนี้ เธอออกไปแล้วไม่กี่วัน การสั่งซื้อสินค้าของพวกเราก็ลดลงอย่างรวดเร็ว เกรงว่าอีกไม่กี่วัน การสั่งซื้อสินค้าก็ไม่มีแล้ว”

กู้เจี้ยนเจียงพูดในสิ่งที่ตัวเองเก็บไว้ในใจมาหลายวันแล้ว ในช่วงไม่กี่วันที่ผ่านมางานของบริษัทลดลงอย่างบ้าคลั่ง แม้แต่ผู้ซื้อบางรายก็ยังยกเลิกสัญญาการสั่งซื้อสินค้าอย่างไม่เสียดาย ทำให้กู้เจี้ยนเจียงรู้สึกได้ถึงบางสิ่งบางอย่างที่ผิดปกติ

ในใจของกู้เจี้ยนกั๋วขมขื่น สิ่งผิดปกติในนั้นเขาก็รู้ แต่ไม่สามารถหยุดพลังมหาศาลที่กู้เจี้ยนกั๋วขุดออกมาใช้ ผู้ซื้อเหล่านั้นต่างก็เป็นคนมีทิฐิสูง ให้ตายก็ไม่ยอมที่จะซื้อต่อไป