บทที่ 561 แพร่งพรายความลับ

“ทำไมใช้ไม่ได้ล่ะ เงินต้นทุนก็เหมือนกับที่เขาพูดไว้นี่นา ตั้งราคาสูงขึ้นหน่อย แต่ยาของพวกเรามีประสิทธิภาพ！คุณภาพดี！แพงหน่อยก็เป็นเรื่องปกตินี่นา！”

ดอกเตอร์หานที่คืนสติทำหน้าไม่สบอารมณ์ คิดไม่ออกว่าโครงการของตนเองนั้นไม่เหมาะสมตรงไหน

“คุณไม่รู้เรื่องการขายอะไรเลยจริงๆ งั้นผมจะอธิบายให้คุณฟัง”

เห่าว่านหลี่กำลังจะอธิบายให้ดอกเตอร์หานฟัง แต่เห็นหลี่โม่โบกปัดมือให้

เห่าว่านหลี่หยุดพูดทันที เข้าใจทันทีว่าหลี่โม่จะเป็นคนอบรมดอกเตอร์หานเอง

หลี่โม่ยิ้มเล็กน้อย“ถ้าจะพูดถึงประสิทธิภาพของยา งั้นเรามาถกเรื่องประสิทธิภาพของยาแล้วกัน ประสิทธิภาพยาของโสมภูเขายี่สิบปี ย่อมแกร่งกว่ายาเม็ดนำเข้าสีฟ้านั่นอยู่แล้ว งั้นคุณลองคิดเอาว่ายาบำรุงของเราเป็นยาบำรุงไต หรือว่าเป็นยาแบบยาเม็ดสีฟ้านั่นล่ะ”

“แล้ว แล้วมันต่างกันยังไง！”

ดอกเตอร์หานขมวดคิ้ว คิดถึงกลไกในนั้นไม่ออก

“ประสิทธิภาพยาอย่างยาเม็ดสีฟ้า พอใส่ไปในยาจีนเรียกว่ายารุนแรง คุณเข้าใจดี”

แม้ว่าดอกเตอร์หานจะเรียนแพทย์แผนตะวันตก แต่ก็พอฟังศัพท์แพทย์แผนจีนออก รู้ถึงความหมาย

ของยารุนแรง

ฉับพลันดอกเตอร์หานจึงได้สติคืน รู้ว่าตัวเองผิดพลาดตรงไหน

“ดูท่าคุณเหมือนเข้าใจแล้วนะ ยาฤทธิ์แรงเกินไปก็มิใช่ว่าจะเป็นเรื่องดีเสมอไป อีกอย่างพวกเราต้องหาเงินนะ ฤทธิ์ยาแรงขนาดนี้ ถ้าคนเอาไปแทนยาเม็ดสีฟ้า ยอดขายของเราก็จะลด”

“บำรุงแบบอ่อน บำรุงแบบอ่อน หมายความว่าบำรุงแบบอ่อนโยน จะไม่แสดงผลของการบำรุงที่รุนแรงอย่างเด่นชัด แบบนี้จะดีต่อร่างกาย ดีต่อสารอาหารเราด้วย ยาจีนกับยาฝรั่งน่ะ ไม่เหมือนกันอยู่ดี”

หลี่โม่พูดจบ ดอกเตอร์หานก็รู้สึกละอายยิ่ง

ก่อนหน้าดอกเตอร์หานแทบจะไม่ได้สังเกตถึงยาฝรั่งกับยาจีนเลย ในด้านการบริหารการขาย ก็เลย ไม่รู้ถึงความผิดพลาดของตนเอง

เห่าว่านหลี่พูดตาม“คุณหลี่พูดมามากมาย ฤทธิ์ของยารุ่นนี้จะแรงมากไม่ได้ ยาจีนที่มีฤทธิ์บำรุงแบบอ่อนจะทำเป็นยารุนแรง ถ้าเกิดกินไปแล้วมีปัญหา คงจะเดือดร้อน”

“ผมไม่ได้คิดเยอะขนาดนั้น คิดแค่ว่าฤทธิ์ยาจะต้องแกร่ง ก็เลย……”

ดอกเตอร์หานก้มหน้าลง คิดถึงคำพูดที่ตัวเองตั้งขึ้น จู่ๆก็ไม่รู้ว่าต้องทำไงดี

หรือว่าจะต้องคำนับหลี่โม่แล้วเรียกว่าคุณปู่

งั้นตัวเองก็คงต้องหน้าแตกแบบหมอไม่รับเย็บสิ！

แล้วแถมยังต่อหน้ากู้หยุนหลันอีกด้วย！เขาจะมาขายหน้าต่อหน้าเทพธิดาของตัวเองได้ไง！

“ก็เลยมั่นใจตัวเองเกินไป ฟังความเห็นคนอื่นไม่ได้ ไม่รู้ว่าเรียนดอกเตอร์มาได้ไง”

หลี่โม่แค่นเสียงเย็น

ดอกเตอร์หานหน้าแดงก่ำ แดงจนเหมือนมีเลือดพุ่งออกมา รู้สึกว่าหลี่โม่กำลังลบหลู่ตัวเองอยู่

“ผมไม่ ผมไม่ใช่ฟังความเห็นอื่นไม่ได้！”

เขาโต้กลับอย่างขุ่นเคืองเล็กน้อย ดอกเตอร์หานมองไปทางกู้หยุนหลันแล้วพูด“ท่านประธานครับ รายงานการทดลองผมได้ให้ไปแล้ว ถ้าคำแนะนำผมไม่เหมาะสม จะไม่รับฟังก็ได้นะครับ ถ้าไม่มีอะไรผมไปก่อน”

ดอกเตอร์หานหมุนตัวเตรียมกลับ รู้สึกว่ารีบหนีไปก่อนดีกว่า ไม่งั้นคงโดนหลี่โม่ลบหลู่อย่างอัปยศ อดสูแน่

“นี่จะไปแล้วเหรอ คุณมีท่าทีแบบนี้ต่อผู้บังคับบัญชาเหรอ”

หลี่โม่ยิ่งไม่สบอารมณ์

เดิมทีอยากจะให้โอกาสดอกเตอร์ที่ไม่ใช้หัวคิดคนนี้สักหน่อย แต่ดอกเตอร์หานรนหาเรื่องทำให้เรื่องเลยเถิดไปกันใหญ่

“ผมบอกประธานกู้ไปแล้วครับ หรือว่าจะไม่ให้ผมไป”

ดอกเตอร์หานหยุดฝีเท้าแล้วพูด

“เมื่อกี้ใครบอกคนที่เบี้ยวเงินเป็นหมา”