บทที่ 566 ศิษย์ไร้ยางอาย

ผู้ช่วยสวยเก๋วิ่งกระหืดกระหอบไปที่ประตูใหญ่ มองไปรอบๆ หาหลี่โม่กับกู้หยุนหลัน

เมื่อกี้ตอนไปหาพวกเขาสองคนที่ห้องพักรอ ผู้ช่วยสวยเก๋ถอนหายใจ

ขอแค่คนยังไม่ไปไหน อย่างมากยอมรับผิดก็เท่านั้น เรื่องยอมรับผิดเธอถนัดอยู่แล้ว

เธอรีบสาวเท้าไปหาหลี่โม่กับกู้หยุนหลัน ผู้ช่วยสวยเก๋ไม่พูดพร่ำทำเพลงโค้งเก้าสิบองศา

“คุณหลี่ คุณกู้ ฉันผิดไปแล้ว ยกโทษให้ฉันด้วย”

พอเห็นผู้ช่วยสวยเก๋โค้งแบบนี้ จึงดึงดูดสายตาคนจำนวนไม่น้อย สายตาอยากรู้อยากเห็นมองมาทาง หลี่โม่กับกู้หยุนหลัน

หลี่โม่ยักคิ้ว แค่นยิ้มพูด“นี่คือยอมรับผิดกับฉันเหรอ ทำไมฉันไม่เห็นรู้สึกถึงความจริงใจเลย”

“คุณ……ฉันต้องทำไงคุณถึงเห็นความจริงใจ”

ผู้ช่วยสวยเก๋ข่มความโกรธ

“จะแสดงความจริงใจยังไงเรื่องของเธอ ขอแค่ให้มีความสำนึกผิดที่เพียงพอ ฉันจึงอภัย”

หลี่โม่พูดเสียงเรียบ

กู้หยุนหลันยืนเงียบข้างๆ คำพูดผู้ช่วยสวยเก๋เมื่อกี้น่าโมโหจริงๆ ต้องให้เธอสำนึกเสียบ้าง

ผู้ช่วยสวยเก๋เม้มปากอย่างแรง จากนั้นแววตาละห้อย คุกเข่าอย่างมีความขัดข้องหมองใจ

ท่าทีหลี่โม่ ผู้ช่วยสวยเก๋มีแต่ต้องคุกเข่าลงเท่านั้นถึงจะแสดงได้ถึงความจริงใจ

แต่คุกเข่าให้หลี่โม่ เธอเองก็ไม่ยินดี

แต่ถ้าไม่สามารถทำให้หลี่โม่ให้อภัย ก็คงต้องโดนมาตรการของเฉิงซืออู่แล้ว พอคิดถึงมาตรการอันน่ากลัว ผู้ช่วยสวยเก๋ก็หน้าซีดขึ้นมา

ความลังเลมลายหายไป ผู้ช่วยสวยเก๋กัดฟันคุกเข่าให้หลี่โม่ คำนับศีรษะลงพื้น

“คุณหลี่ คุณกู้ อภัยให้ฉันด้วยนะคะ ฉันโง่เขลาที่ล่วงเกินทั้งสองท่าน สองท่านอย่าถือสาเลยนะคะ”

เห็นผู้ช่วยสวยเก๋คุกเข่าลง คนรอบตัวต่างก็เบิ่งตาโพลงอย่างตะลึง

“ที่นั่งตรงนั้นคือประธานกู้แห่งหยุนจงหลันกรุ๊ปนี่นา ใครกันที่ไปล่วงเกินพวกเขา”

“ข่าวว่าสามีประธานกู้ไม่ใช่สวะอย่างที่ว่ากันนะ แต่เป็นลูกชายลับๆของเศรษฐีลึกลับ หยุนจงหลันกรุ๊ปเป็นมรดกที่พ่อของหลี่โม่ให้”

“ทำไมที่ฉันได้ยินมาไม่เหมือนกันล่ะ หลี่โม่เป็นคุณชายที่ปิดบังสกุลตัวเองไว้ ที่กู้หยุนหลันเลือกหลี่โม่ ก็เพราะงี้แหละ”

รอบตัวส่งเสียงจอกแจกจอแจ หลี่โม่ขมวดคิ้ว ไม่อยากโดนล้อมแบบนี้เลย

“ครั้งนี้ให้เป็นบทเรียน หวังว่าจะจำเอาไว้ ต่อไปจำให้มั่นล่ะ พาพวกเราไปพบเฉิงซืออู่เถอะ”

หลี่โม่แค่นเสียงเย็น

ผู้ช่วยสวยเก๋ถอนหายใจ รีบตะกายลุกขึ้น“คุณหลี่ คุณกู้ เชิญทางนี้ค่ะ”

เดินตามผู้ช่วยสวยเก๋ หลี่โม่กับกู้หยุนหลันเดินเข้าไปห้องส่วนตัว

เฉิงซืออู่นั่งอยู่เก้าอี้ประธานมองหลี่โม่กับกู้หยุนหลันเดินเข้า ค่อยๆลุกขึ้นยืนพูด“ยินดีต้อนรับทั้งสองท่าน เมื่อครู่ผู้ช่วยผมล่วงเกินสองท่าน คิดว่าเธอคงจะขอขมาแล้ว”

“ถือว่าแล้วต่อกัน แต่ผมอยากรู้ว่าคุณเชิญผมมาคุยอะไร”

หลี่โม่ถามโพล่ง

“คุณหลี่ใจร้อนไม่เบานะ เรื่องที่จะคุยไม่รีบ พวกเรามานั่งดื่มกันก่อน ค่อยคุย”