บทที่ 590 ไสหัวไปได้แล้ว

“เหอะๆ ฉันตบแกแล้วนิ ทำไม เพิ่งสำนึกได้เหรอ”

ท่านแปดนั่งอยู่ในรถ เขาพูดด้วยท่าทีสงบ

“สำนึกแล้ว เมื่อกี้ผมผิดไปแล้ว ปู่แปดอย่าบอกปู่ผมเลยนะ เมื่อกี้ผมหน้ามืดตามัว” หลงโปเอาแต่พูดสำนึกผิดไม่หยุด

ท่านแปดส่งเสียงหึออกมา เขาพูดอย่างไม่สบอารมณ์ว่า “อย่ามาพูดตอแหล ถ้าไม่อยากให้ฉันบอกปู่แก เป็นเรื่องง่ายมาก ฉันคิดว่าแกน่าจะรู้ว่าควรทำยังไง”

หลงโปลังเลอยู่ครู่หนึ่ง จากนั้นจึงพูดเสียงเบา “ปู่ผมไม่ได้มีท่าทีอะไรชัดเจน เขาพูดแค่ว่าต้องรอดู”

“รอดูงั้นเหรอ ปู่แกนี่เป็นเฒ่าสารพัดพิษจริงๆ ฉันให้เวลาหนึ่งวัน แค่แกทำให้หลี่โม่ไม่เอาความแก ฉันก็จะไม่บอกปู่แก”

ท่านแปดพูดเนิบๆ

“ปู่แปด นี่ปู่......อยู่ข้างหลี่โม่เหรอ”

หลงโปถามลองเชิง

“ฮ่าๆๆๆ แกเดาดูสิ”

หลังจากท่านแปดวางสาย หลงโปวางมือถือลงข้างเตียงด้วยสีหน้าสับสน

“เขาหมายความว่าอะไรกันแน่ ช่างเถอะ คิดเรื่องพรุ่งนี้ดีกว่า! ฉันโดนมันทำลายแล้ว คิดไม่ถึงว่าจะต้องไปขอโทษมันอีก นี่มัน......”

หลงโปยิ่งคิดยิ่งโมโห แต่สถานการณ์มันรุนแรงกว่าคน เขาจำใจสะกดกลั้นความโกรธ และหลับตาคิดต่อไป

......

เช้าวันใหม่ หลี่โม่กับกู้หยุนหลันมาถึงบริษัทตั้งแต่เช้า

กู้หยุนหลันเข้ามาในห้องทำงาน เธอเห็นเอกสารกองหนึ่งอยู่บนโต๊ะ เธออดกุมขมับไม่ได้

เมื่อธุรกิจขยายออกไป งานต่างๆ ก็หลั่งไหลเข้ามาเหมือนน้ำ ทำให้กู้หยุนหลันมีงานเพิ่มขึ้นเยอะ

“เอกสารเยอะขนาดนี้เลยเหรอ ไม่ต้องลงมือทำทุกอย่างด้วยตัวเองก็ได้ ถ้าเหนื่อยคุณจะไม่ไหวเอา”

หลี่โม่ยิ้มและเอ่ยขึ้น

“ไม่เหนื่อยหรอก ตอนนี้บริษัทกำลังไปได้สวย งานก็เลยเยอะหน่อย”

กู้หยุนหลันนั่งที่โต๊ะทำงานและเริ่มทำงาน หลี่โม่ลากเก้าอี้มานั่งข้างๆ และช่วยกู้หยุนหลันจัดการเอกสาร

ขณะที่ทั้งสองกำลังทำงาน เสียงฝีเท้าที่เดินอย่างรีบร้อนดังขึ้น เลขาผลักประตูห้องเข้ามา “ประธาน มีคนชื่อว่าหลงโป บอกว่ามาขอโทษคุณหลี่”

“หลงโปคือใคร”

กู้หยุนหลันถามอย่างสงสัย

“เอ่อ”

หลี่โม่รู้สึกกลุ้มใจ ถ้าหลงโปมาเพื่อแก้แค้น หลี่โม่ยังพอเข้าใจได้ แต่นี่เขามาขอโทษทำผีอะไร

อย่าบอกนะว่าที่แพ้เมื่อวาน ทำให้หลงโปเปลี่ยนนิสัย เตรียมที่จะมาเรียนสกิลการขับรถกับเขา เหมือนคางเหวินซิง

“หลงโปคือคนที่แข่งรถแพ้ผมเมื่อวาน คิดไม่ถึงว่าเขาจะมาขอโทษ”

หลี่โม่พูดอธิบาย และกำลังคิดว่าหลงโปมาขอโทษจริงหรือเปล่า หรือแค่อ้างว่ามาขอโทษ แต่มาสร้างเรื่อง

“อ๋อ”

กู้หยุนหลันตอบ จากนั้นจึงพูดว่า “หรือนายจะไปจัดการข้างนอก เอกสารเยอะ อย่าให้เขาเข้ามาเลย รบกวนเวลางานฉัน”

“ได้ ผมจะออกไปดูว่าเขามาทำอะไร”

หลี่โม่ลุกขึ้น และเดินออกไปนอกห้องทำงาน เขาเห็นหลงโปที่กำลังหิ้วถุงเล็กถุงใหญ่ อยู่ตรงทางเดิน

ตงจื่อเดินตามอยู่ข้างหลัง ในมือหิ้วถุงเต็มไปหมด ทั้งสองเหมือนคนที่กำลังมาติดสินบน