บทที่ 594 นายกล้าหลอกฉัน?

ทุกคนดูอย่างสงสัย รอยเชื่อมของตะกั่วสังกะสีดีบุกนั้นสามารถเห็นได้อย่างชัดเจน

โถโบราณที่ราคาแพงนั้น เป็นของปลอมจริงๆด้วย!

“นี่มัน……” เถ้าแก่เหอรอยยิ้มนิ่งค้าง เขาไม่คิดเลยว่า ชายหนุ่มตรงหน้าคนนี้จะเป็นคนเอาจริงอย่างนี้

แต่แบบนี้ ก็เป็นการทำให้เขาอับอายและอึดอัดต่อหน้าผู้คนนะสิ?

ถ้าหากว่าชื่อเสียงได้รับการกระทบ คนที่มาซื้อวัตถุโบราณที่เขา ก็จะลดลงอย่างมาก

“อะแฮ่ม ฉันผิดเองที่เชื่อใจเจ้าเจ็ดจางมากเกิน บวกกับที่ฉันไม่ได้ดูอย่างละเอียด ไอ้น้อง ฉันขอโทษนายด้วย”

“แต่ว่า ฉันรับประกัน สินค้าบนชั้นวางของฉัน ไม่มีของปลอมแน่นอน ถ้าหากว่ามีของปลอม ฉันชดใช้ให้ชิ้นละล้าน!”

เถ้าแก่เหอยังไงซะก็เป็นคนที่เคยผ่านประสบการณ์มามากมาย จึงรีบเปลี่ยนหัวข้อสนทนา และเริ่มปกป้องชื่อเสียงของตนเอง

“ประโยคนี้พูดจริง?”

หลี่โม่ทำเหมือนจะยิ้มแต่ก็ไม่ยิ้มแล้วเหลือบมองเถ้าแก่เหอ

ในเมื่อมีเงินให้ได้มาฟรีๆ เขาไม่มีทางปล่อยไปอยู่แล้ว

เถ้าแก่เหอเชิดหน้ายืดอก พูดอย่างภูมิใจว่า “แน่นอนอยู่แล้ว เหอโม่วคนนี้ใช้ชื่อเสียงหลายปีมาเป็นประกัน!”

หลี่โม่ชี้ไปที่พวกสิ่งของเป็นประกายและหยกแกะสลักอย่างประณีตบนชั้นวาง “ช่างน่าขำจริงๆ ร้านที่วางของปลอมอยู่เต็มไปหมด ยังกล้าพูดคำพูดแบบนี้ออกมา”

เถ้าแก่เหอยิ้มเยาะและพูดว่า

“หยกแกะสลักพวกนี้ ล้วนใช้หยกเหอเถียนที่บริสุทธิ์ที่สุดทำขึ้น เป็นสิ่งที่ฉันซื้อมาด้วยราคามหาศาลจากด้านนอก นายกล้าพูดคำนี้ออกมาได้ยังไงกัน!”

รอบข้างก็มีลูกค้าพูดว่า “ใช่แล้ว มีคนในเหตุการณ์ไม่น้อยมาเพื่อหยกแกะสลักโดยเฉพาะเลยนะ”

หลี่โม่พูดอย่างมั่นใจว่า “ทุกคนต่างก็รู้ดีว่าหยกเหอเถียนมีเนื้อที่แข็ง”

แต่พวกนี้…..

ต่อมาเขาดีดนิ้วเบาๆใส่หยกแกะสลักตัวหนึ่ง

ตามมาด้วย หยกแกะสลักแตกกระจาย!

“เหี้ย!”

“ทำไมถึงเป็นได้แก้ว!”

“เห็นได้ชัดว่านี่เป็นงานฝีมือนี่นา!”

ลูกค้าที่มามุงดูบางคน บางคนถึงกับสีหน้าเปลี่ยนไป

สิ่งของพวกนั้นที่แตกกระจาย ไม่ต้องพูดก็รู้ว่าเป็นแก้ว

พวกสิ่งของที่ทำด้วยแก้ว ยังกล้าตั้งราคาสูงมากถึงเพียงนี้!

เถ้าแก่เหอมองดูทุกอย่างด้วยความตะลึง ขาดสติไปสักพัก

ส่วนด้านล่าง เต็มไปด้วยความโกลาหล

“ที่แท้คุณชายหลี่ก็พูดจริง!”

“เสียแรงที่ฉันยังเชื่อใจเขาขนาดนั้น ไม่คิดเลยว่าจะเป็นเรื่องโกหกหลอกลวงใหญ่โตแบบนี้ ยังดีที่คุณชายหลี่เตือนได้ทัน ไม่อย่างนั้น ผู้คนที่อยู่ในเหตุการณ์มากมายขนาดนี้ จะมีคนมากแค่ไหนที่เสียหาย?”

มนุษย์ก็แบบนี้แหละ ถ้าหากว่าผลประโยชน์ของตัวเองถูกละเมิด อีกฝั่งก็จะจับกลุ่มกันต่อว่าไปที่เพียงคนๆเดียว ซึ่งเหมือนกับในตอนนี้!

หลี่โม่ยิ้มเยาะทีหนึ่ง ยืนอยู่ที่ตรงหน้าประตู ยืนมองความโกลาหลครั้งนี้เงียบๆ

ในเวลานี้เถ้าแก่เหออึ้งตะลึงไปแล้ว ในสมองเขามีประโยคหนึ่งโผล่ขึ้นมาไม่หยุดว่า : เป็นแบบนี้ได้ยังไงกัน?

ในขณะนี้ เขาเองก็ไม่ว่างจะสนใจสถานการณ์ในตอนนี้ รีบโยนเศษกระจกในมือทิ้ง แล้วลงจากแท่นโชว์ตรงไปยังที่วางหยกแกะสลัก

จับไปหลายชิ้น ก็เป็นไปตามที่คิด ต่างก็แตกกระจายเป็นเศษ!

“แม่งเอ้ย ถูกหลอกเข้าแล้ว!”

เถ้าแก่เหอโมโหอย่างมาก นี่เขาถูกหลอกแล้ว ของปลอมพวกนี้ เขาดูไม่ออกจริงๆ

เขาโมโหอย่างมาก สูดหายใจเข้าลึกๆ พยายามกดความโกรธในใจลงไป และพูดกับทุกคนด้วยสีหน้าที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด “ทุกท่านครับ ต้องขออภัยจริงๆที่เกิดข้อบกพร่องแบบนี้ เพื่อเป็นการแสดงถึงความรู้สึกผิด ตระกูลเหอของผมจะทำการส่งมอบของขวัญให้กับทุกท่านในภายหลังครับ”

“แต่ว่าความน่าเชื่อถือในตระกูลเหอของผมมีแน่นอนครับ”

เมื่อประโยคนี้พูดออกมา ผู้คนมองตากัน ความคิดแตกต่างกัน แต่ยังดีที่ไม่มีคนคิดจะคัดค้าน ก็เหมือนกับว่ายอมรับไปแล้ว

เห็นอย่างนี้ เถ้าแก่เหอก็สบายใจไปเปลาะหนึ่ง เริ่มทำการออกคำสั่งให้ผู้คนในเหตุการณ์การแยกย้าย

แต่ว่าหลี่โม่ไม่ได้กะว่าจะจบเพียงเท่านี้ เห็นเพียงแค่ว่าเขายืดตัวตรง มองไปยังเถ้าแก่เหอที่เพิ่งจะสบายใจขึ้น และกว่าใบหน้านั้นจะมีรอยยิ้มขึ้นมาได้เล็กน้อย