บทที่ 602 เหมือนจะเข้าใจ แต่ไม่เข้าใจ

หลังจากฟางรั่วเสว่ได้ยิน เธอพยักหน้าเหมือนจะเข้าใจ แต่ไม่เข้าใจ

เมื่อเห็นท่าทางมึนงงของฟางรั่วเสว่ หลี่โม่หัวเราะและตบบ่าของเธอ

“เดี๋ยวเธอดูผลก็รู้ ตั้งตารอได้เลย!”

ภายในพริบตา ก็เริ่มการประมูลราคาของสินค้าชิ้นที่สาม

ราคาของกำไลไม้หอมกฤษณาปรากฏบนหน้าจอ ราคาของมันคือหนึ่งแสน

เมื่อเห็นราคาต่ำขนาดนี้ คนข้างล่างถึงกับอึ้งไป

ชุยเซิ่งจุนได้เห็นก็ถึงกับขมวดคิ้ว ในใจคิดว่าฝ่ายจัดงานใจดีขนาดนั้นเลยเหรอ

การประมูลราคาเป็นไปตามที่หลี่โม่เดาไว้ ราคาเริ่มต้นของมันต่ำมาก คนประมูลเยอะมาก เลยทำให้ราคาขึ้นสูงอย่างรวดเร็ว

ไม่นานราคาก็กระโดดจากแสนเป็นสามแสนห้า

สามแสนห้าเหมาะสมหรือไม่ ในความเป็นจริงก็เกือบจะใช่ ถึงกำไลไม้หอมกฤษณาจะเป็นของที่ไม่แท้ร้อยเปอร์เซ็นต์ แต่ภายในนั้นมีส่วนประกอบที่เป็นของแท้

จากการคาดเดาของหลี่โม่ ไม้หอมกฤษณาราคารวมๆ กันแล้ว น่าจะอยู่ระหว่างสามถึงสี่แสน

ราคาตอนนี้กำลังเหมาะสม อีกอย่างคนที่ประมูลในงานก็มีคนมีฝีมือไม่น้อย แน่นอนว่าต้องมีคนเห็นพิรุธเหมือนหลี่โม่

ขณะที่กำลังคิดว่ากำไลไม้หอมกฤษณาจะตกลงกันในราคาสามแสนห้า จู่ๆ ก็มีคนเพิ่มราคาขึ้น ตัวเลขบนหน้าจอกลายเป็นสามแสนเก้า

คนที่พูดราคานี้ออกมาคือชุยเซิ่งจุนที่ทำท่าทีสนใจคู่ต่อสู้ตั้งแต่ตอนแรก

ตอนนี้ชุยเซิ่งจุนขมวดคิ้วเล็กน้อย เขาขบริมฝีปากเบาๆ สีหน้าของเขาเคร่งขรึม ดูออกเลยว่าเขาไม่มั่นใจกับการประมูล

แต่ราคาสามแสนเก้า เป็นราคาที่เขารับได้ ยังเป็นราคาที่อยู่ในขอบเขต

คิดไม่ถึงว่าจะมีคนเพิ่มราคาอีก แถมยังให้ราคาถึงห้าแสน

คนรวยบนโลกนี้ช่างเยอะจริงๆ...... หลี่โม่คิดในใจ

เมื่อเห็นปฏิกิริยาของชุยเซิ่งจุน เขาสูดหายใจลึก เขาเอาเครื่องประมูลในมือโยนลงบนโต๊ะ ทำสีหน้าเท่และสุขุมเหมือนปกติ

สุดท้ายกำไลไม้หอมกฤษณาสิ้นสุดในราคาห้าแสน

ภายในพริบตา ก็ถึงสินค้าที่นำมาประมูลชิ้นสุดท้าย

การที่เป็นของล้ำค่าชิ้นสุดท้าย เซียวเลี่ยจึงประกาศว่าต้องใช้เวลาในการเตรียม จึงให้พักเป็นเวลายี่สิบนาที เพื่อเรียกความสนใจของทุกคน

หลี่โม่ใช้โอกาสนี้ เรียกชุยเซิ่งจุนออกไปข้างนอกด้วยกัน

ทั้งสองเดินออกมาตรงทางเดินชั้นสอง นอกงานประมูล

ชุยเซิ่งจุนชิงถามขึ้นก่อน

“อะไร เรียกฉันออกมาทำไม”

หลี่โม่จุดบุหรี่สูบ จากนั้นจึงพ่นควันออกมาและพูดว่า

“ผมอยากถามความเห็นของนายน้อยชุย เกี่ยวกับสิ่งของที่นำมาประมูลเมื่อกี้”

“อ๋อ ที่แท้นายจะพูดเรื่องนี้เหรอ งั้นฉันคุยกับนายก็ได้ อีกอย่างฉันก็ไม่มีอะไรทำด้วย”

เหมือนชุยเซิ่งจุนจะไม่สังเกตว่าหลี่โม่กำลังลองเชิง เขากลับตอบตกลงอย่างสบายใจ

“อืม งั้นเริ่มจากภาพวาดพู่กันจีนก่อนดีกว่า ผมว่าคุณน่าจะเห็นอะไรในภาพ”

“อ้อ ภาพนั้นเหรอ จริงๆ มันก็ไม่เลวนะ ฝีมือกับทักษะของนักวาดก็คู่ควร ส่วนสิ่งที่ขาดหายไปก็คือยังเก่าไม่พอ......แต่ราคามันกลับเพิ่มเป็นเท่า”