บทที่ 611 คำละสามแสน!

หลี่โม่มีสีหน้าสิ้นหวัง เดิมทีคิดว่าหาโรงเรียนของจางเสี่ยวหงเจอ ยังไงก็ต้องสืบอะไรได้ไม่มากก็น้อย คิดไม่ถึงว่าจะเป็นเช่นนี้ เขาไม่ได้อะไรกลับไปเลย

เกาหนิงเห็นท่าทีของเขา เหมือนสิ้นหวัง และกลุ้มใจมาก ทำให้เกาหนิงรู้สึกสงสัยขึ้นมา จึงถามว่า “หลี่โม่ คุณมีเรื่องสำคัญอะไรกับจางเสี่ยวหงหรือเปล่า”

“เฮ้อ ใช่ เป็นเรื่องคอขาดบาดตายเลยล่ะ แต่ไม่สะดวกที่จะบอกนายนะสหาย” หลี่โม่ถอนหายใจออกมา และพูดขึ้น

มาถึงขั้นนี้แล้ว อธิบายเรื่องให้คนแปลกหน้าฟัง ในสถานการณ์ที่กดดัน ก็สามารถระบายความกดดันได้

เกาหนิงเป็นคนแปลกหน้าสำหรับหลี่โม่ เขาจึงพูดไปสองสามประโยค และไม่ได้พูดอะไรมาก เพราะเขาไม่ได้โง่ ที่จะเล่าความลับให้คนแปลกหน้าฟัง

อีกอย่าง ชีวิตของคนทนไม่ไหวกับบททดสอบหรอก

เขาพูดอย่างไม่เป็นเดือดเป็นร้อน จากนั้นเขาเตรียมบอกลาเกาหนิง เพราะเขาไม่ได้อะไรจากที่นี่

เขาระบายความกดดันออกมาเล็กน้อย สำหรับหลี่โม่ สรุปแล้วก็ยังถือว่าได้อะไรกลับไปบ้าง

“ในเมื่อเป็นเช่นนี้ ผมพอรู้ที่มาที่ไปของเรื่องแล้ว วันนี้ลำบากนายแล้ว แต่ผมอยากรบกวนนายอีกเรื่อง ถ้าจางเสี่ยวหงติดต่อหานาย รบกวนนายช่วยติดต่อผมด้วย นี่เป็นเรื่องคอขาดบาดตาย ผมไม่ได้จะทำให้กลัวนะ”

“ได้ ถ้าเธอไม่ได้ติดต่อนาย เรียกเพื่อนละกัน ขอบใจมาก”

หลี่โม่หยิบกระดาษกับปากกา ออกมาจากกระเป๋าเสื้อ และเขียนเบอร์โทรของตัวเอง ยื่นให้เกาหนิงอย่างสุภาพ เกาหนิงตกใจมาก จากนั้นจึงรับกระดาษมาอย่างกล้าๆ กลัวๆ แววตาของเกาหนิงวูบไหว และถามอย่างสับสน “หลี่โม่......คุณพูดจริงเหรอ นี่มันเป็นเรื่องคอขาดบาดตายจริงเหรอ”

เมื่อเห็นเขาสับสนกับเรื่องนี้ หลี่โม่จึงยิ้มอย่างเป็นมิตร เขาเข้าใจว่าเกาหนิงแค่สงสัย จึงถามเพราะหวังดี และไม่ได้สนใจอะไร

หลี่โม่พยักหน้า และพูดว่า “ใช่ นายไม่ต้องกดดันมาก ให้มันเป็นไปตามธรรมชาติ แน่นอนว่าถ้านายช่วยได้ อยากได้อะไร ถ้าผมสามารถช่วยได้ ผมก็จะช่วย......”

ประโยคสุดท้าย เขาพูดลอยๆ ออกไป เพราะเขาคิดว่า การที่เกาหนิงจะหาที่อยู่ของจางเสี่ยวหงมาได้ เป็นไปได้ยากมาก

“โอเค ในเมื่อคุยเสร็จแล้ว งั้นผมไม่รบกวนเวลาเรียนของนายแล้ว ผมไปก่อน ไว้เจอกัน”

หลี่โม่พูดจบ ก็เตรียมจะออกไป

ขณะเดียวกัน เกาหนิงตัดสินใจได้ เขากัดฟันและขยำกระดาษที่มีเบอร์โทรในมือ จากนั้นจึงเรียกหลี่โม่ “นี่ หลี่โม่ รอเดี๋ยว......”

หลี่โม่ชะงักฝีเท้า และหันไปอย่างสงสัย “มีอะไรหรือสหาย”

เกาหนิงจ้องหลี่โม่พักหนึ่ง จากนั้นจึงพูดว่า “ถึงผมจะไม่รู้ว่าจางเสี่ยวหงอยู่ไหน แต่มีใครบางคน ที่รู้เรื่องของจางเสี่ยวหงแน่นอน!”

“หืม?”

หลี่โม่ได้ยิน แววตาของเขาเป็นประกายขึ้นมา เขาวิ่งกลับไปหาเกาหนิง มองเกาหนิงอย่างตื่นเต้นและกุมมือของเกาหนิงโดยไม่รู้ตัว เหมือนไม่สนใจเรื่องที่เกาหนิงปิดบังเขาก่อนหน้านี้

ไม่ว่ายังไง การที่เขาช่วยก็ถือเป็นน้ำใจ ถ้าเขาไม่ช่วยก็เป็นเรื่องของเขา

อีกอย่าง ถ้ามีคนแปลกหน้าโผล่มาถามเรื่องเพื่อนสนิทของตัวเอง ถึงเป็นหลี่โม่ก็ไม่บุ่มบ่ามบอกให้คนนั้นรู้หรอก

“ขอบใจนะเกาหนิง!”