บทที่ 613 นี่เพิ่งเริ่มต้น

หลี่โม่เริ่มจัดการปัญหาของจางเสี่ยวหง เขารู้อย่างแน่ชัดแล้วว่าครอบครัวของจางเหมิน ย้ายออกจากเมืองฮ่าน เพราะสำนักหลงเหมิน!

เป็นไปตามที่คาดไว้ ราชินีของสำนักหลงเหมินเข้ามาแทรกแซง วงการโบราณวัตถุในเมืองฮ่าน เพราะอยากสู้กับหลี่โม่

แต่หลี่โม่ไม่กังวล ไม่ว่าจะมาวิธีไหนก็สามารถรับมือได้

เพื่อที่จะทำความคุ้นเคยกับโบราณวัตถุและเพชรพลอย รวมไปถึงเบาะแสของหยกเลือด

หลี่โม่จึงมาที่แหล่งหินหยกดิบในเมืองฮ่าน

เขาอยากรู้ว่า จะเจอเบาะแสอะไรที่นี่หรือเปล่า

......

แน่นอนว่าการตัดพวกหินแร่ต่างๆ เป็นสิ่งกระตุ้นใจผู้คน ถึงสองสามวันนี้โชคไม่ค่อยดี แต่หลี่โม่ก็ไม่ได้สั่งให้หยุด

ตอนนี้ช่างผู้ชำนาญก็ไม่อยากทำ แต่ก็ต้องรอความคิดของหลี่โม่

ตอนนี้หลี่โม่ไม่ได้อยากรีบร้อนตัดต่อไป ตอนนี้เขาทำได้เพียงแสร้งทำเป็นสับสน

หลังจากผ่านไปครู่หนึ่ง หลี่โม่ถอนหายใจออกมา แล้วจิ๊ปาก

เมื่อเป็นเช่นนี้ ช่างผู้ชำนาญการตัดลงไปอีกหลายท่อน จนกระทั่งเหลือเพียงสามชิ้นสุดท้าย

สามอันสุดท้ายจะต้องเจออัญมณีอย่างแน่นอน สิ่งที่หลี่โม่รออยู่ ก็คือตอนนี้

แต่ตอนนี้มีคนจำนวนมากออกไปแล้ว คนที่เคยมีความหวังก่อนหน้านี้ ต่างพากันเดินออกไป พวกเขามองไม่เห็นความหวังใด

เหลืออยู่เพียงไม่กี่คนเท่านั้น คนที่เหลืออยู่ แค่อยากดูเท่านั้น พวกเขาเห็นเรื่องแบบนี้จนชินแล้ว พวกเขามักอยู่จนจบ

ตอนนี้เหลือเพียงคนที่อยากเห็นบทสรุปของมัน ในใจของพวกเขาเริ่มมีความคาดหวัง

ยังไม่มีใครรู้ว่าผลสุดท้ายจะเป็นอย่างไร

แต่มันก็น่าจะเพียงพอแล้ว หินหลายก้อนเมื่อครู่ เป็นหินที่ใช้ไม่ได้ ต่อไปพวกเขาไม่คิดว่าจะตัดอัญมณีอะไรออกมาได้

ตัดออกมา ก็คงเหมือนเดิม ทุกคนดูต่อไป โดยไม่พูดอะไร

“เดี๋ยว!”

ขณะที่ช่างผู้ชำนาญกำลังจะตัดลงไป หลี่โม่ที่อยู่ข้างๆ เอ่ยปากรั้งไว้ก่อน

“เดี๋ยวๆ!”

หลี่โม่สูดหายใจ แล้วพูดออกมา

ตอนนี้ ทุกคนคิดว่าหลี่โม่อาจจะยอมแพ้ แต่การยอมแพ้ ยังดีกว่าทุ่มเงินลงไป

“พวกพี่ ทำตามที่เราบอกเถอะ ยอมแพ้ถือเป็นสิ่งที่ถูกต้อง!”

“ใช่ อย่าหมดตัวจนไม่เหลืออะไรเลย!”

“ถ้ายอมแพ้ตอนนี้ อาจจะหมดไม่เยอะ!”

คนรอบๆ เอ่ยขึ้นมา จริงๆ แล้วเป็นพวกที่พูดเพราะหวังดีทั้งนั้น

หลี่โม่ไม่พูดอะไร ไม่มีใครรู้ว่าตอนนี้ หลี่โม่กำลังคิดอะไร

ขณะนั้น ก็มีเสียงดังขึ้นมา “ฉันว่ายังไงก็ทำต่อเถอะ ฉันสนับสนุนนาย!”

ทุกคนต่างหันไปมอง อาจเป็นเพราะเสียงอันไพเราะ

แต่เมื่อหันไปมอง ทุกคนถึงกับเบิกตาตกตะลึง

นี่พวกเขาเห็นอะไร สาวสวยคนหนึ่ง

“ที่รัก ฉันเชื่อว่าสายตาอันหลักแหลมของนายไม่มีทางผิดพลาด!”

คนที่มาดูอ่อนโยนมาก รูปร่างสูงโปร่ง ราวกับหญิงสาวสวยประดุจบัวผุดขึ้นเหนือน้ำ แต่ความเย็นชาที่ทำให้คนไม่กล้าเข้าใกล้แผ่ออกจากตัวของเธอ

คนรอบๆ ทำได้แค่มอง เพราะพวกเขารู้สึกว่าคนแบบนี้ ไม่น่าจะคบได้ง่ายๆ พวกเขาไม่อยากโดนดูหมิ่น