บทที่ 618 ตระกูลกงซุน

หลี่โม่ได้ยินก็อึ้งไป เขาเคยได้ยินตระกูลที่ปลีกตัวจากโลก ตระกูลพวกนี้จะไม่ยุ่งกับเรื่องทางโลก และไม่ยุ่งเกี่ยวกับเรื่องราวที่วุ่นวาย

ส่วนใหญ่ตระกูลพวกนี้จะเป็นตระกูลที่รู้เกี่ยวกับวิทยายุทธ มีอีกเหตุผลที่พวกเขาปลีกตัวจากโลก นั่นก็คือพวกเขากลัวว่าจะพลั้งมือทำร้ายคนอื่น

ในสถานการณ์ปกติ พวกเขาจะให้ตัวแทนจัดการเรื่องในบริษัท ส่วนพวกลูกหลาน เป็นช่วงที่ออกไปฝึกวิทยายุทธ

นี่ทำให้คนไม่ค่อยรู้ว่าพวกเขามีตัวตน แต่เพราะเหตุนี้ ทำให้หลี่โม่อยากรู้มากขึ้น

ถ้าพูดตามหลักเหตุผล กู้หยุนหลันไม่น่าจะรู้จักพวกตระกูลที่ปลีกตัวจากโลก เธอเป็นแค่ลูกในตระกูลเล็กๆ เท่านั้น

“คุณภรรยา คุณรู้จักคนในตระกูลที่ปลีกตัวจากโลกได้ยังไง” หลี่โม่ถามอย่างอยากรู้

ถ้าได้รับความช่วยเหลือจากตระกูลที่ปลีกตัวจากโลก งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ครั้งนี้ คงจะราบรื่นได้

กู้หยุนหลันได้ยินก็อึ้งไป จากนั้นจึงรีบพูดว่า “มีตระกูลที่ปลีกตัวจากโลกจริงเหรอ”

“ฉันนึกว่าตอนนั้นเขาพูดโม้ซะอีก”

จริงๆ กู้หยุนหลันไม่ได้คาดหวังอะไรกับเรื่องนี้ เพราะตระกูลที่ปลีกตัวจากโลกอะไรนั่น มันไม่ค่อยน่าเชื่อถือเท่าไร

ตระกูลก็คือตระกูล จะมีตระกูลที่ปลีกตัวจากโลกได้ยังไง นี่ไม่ใช่เรื่องที่มีค่าอะไรสำหรับเธอ เพราะเธอไม่รู้ถึงการมีอยู่ของวิทยายุทธ

“มีตระกูลที่ปลีกตัวจากโลกจริงๆ แต่คุณรู้จักกันได้ยังไง ทำไมเขาถึงให้สัญญาแบบนั้นกับคุณ” หลี่โม่ยืนยันว่ามีจริงๆ จากนั้นจึงถามกู้หยุนหลันอีกรอบ

กู้หยุนหลันได้ยินก็หัวเราะ และพูดว่า “ฉันรู้จักตอนเรียนมหาวิทยาลัย ถ้าให้พูดจริงๆ เขาไม่นับว่าเป็นเพื่อนฉันหรอก”

“ตอนนั้นฉันไปเที่ยวนอกมหาวิทยาลัย เห็นขอทานคนหนึ่งกำลังโดนรุมทำร้าย ฉันเลยไปช่วยขอทานคนนั้น และให้เงินเขาไปห้าร้อย”

“จากนั้นเขาก็พูดแบบนี้กับฉัน แล้วก็ให้ช่องทางติดต่อมาด้วย บอกว่าไม่ว่าจะเจอเรื่องตอนไหน ก็สามารถโทรหาเขาได้”

“ตอนนั้นฉันรู้สึกแปลกใหม่มาก เพราะเขาเป็นเพียงขอทาน พูดแบบนี้ออกมา ทำให้ฉันรู้สึกแปลกๆ”

หลี่โม่ได้ยินก็เข้าใจทันที ตอนที่ลูกหลานของตระกูลที่ปลีกตัวจากโลก ออกมาฝึกวิทยายุทธ ทางตระกูลไม่ให้ความช่วยเหลือใดๆ พวกเขาจึงต้องพึ่งพาตัวเอง

อีกอย่าง พวกเขาก็ไม่กล้าต่อยตีในสังคม ไม่งั้นพวกเขาจะได้รับหมายแจ้งจากประเทศ

ดังนั้นลูกหลานของตระกูลที่ปลีกตัวจากโลก จึงไม่ตอบโต้กลับ และกู้หยุนหลันไปเจอตอนที่อีกฝ่ายกำลังตกอับพอดี

แถมยังให้ความช่วยเหลืออีกฝ่าย จนอีกฝ่ายรู้สึกซาบซึ้ง

กู้หยุนหลันไม่รู้ว่าคำพูดของอีกฝ่ายหมายถึงอะไร แต่หลี่โม่รู้ดี

และคาดเดาจากคำพูดของอีกฝ่าย เขาน่าจะเป็นทายาทของตระกูลที่ปลีกตัวจากโลก!

รอยยิ้มปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหลี่โม่ ขอแค่ได้ความช่วยเหลือจากตระกูลนี้ งานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ก็ไม่มีปัญหาอะไรแล้ว

เมื่อคิดได้เช่นนี้ หลี่โม่เอ่ยขึ้นมาว่า “อีกฝ่ายพูดจริง คุณยังมีช่องทางติดต่ออีกฝ่ายไหม”

“มีสิ อยู่ในลิ้นชักที่บ้าน ฉันเก็บไว้อย่างดีเลย เพราะฉันยังคาดหวังกับคนๆ นี้” กู้หยุนหลันยิ้มและพูดออกมา

“โอเค งั้นพอถึงบ้าน คุณโทรหาเขานะ พรุ่งนี้เราไปกัน” หลี่โม่กำหมัดโดยไม่รู้ตัว ความตื่นเต้นพลุ่งพล่านขึ้นมา

......

“ฮัลโหล คุณกงซุนใช่ไหมคะ”

เมื่อถึงบ้าน หลี่โม่ให้กู้หยุนหลันไปหาเบอร์โทรศัพท์ แต่เพราะมันค่อนข้างดึก หลี่โม่จึงให้กู้หยุนหลันโทรหาอีกฝ่ายในวันพรุ่งนี้

“ผมเอง คุณคือผู้หญิงที่ช่วยผมในปีนั้นสินะ”