บทที่ 629 ไม่คิดให้รอบคอบ

เสือผีและท่านทะไลลามะโตหลุนเอาคนที่อยู่ในมือยัดเข้าที่นั่งด้านหลัง หลังจากที่ยัดทั้งสี่คนแล้ว เสือผีและท่านทะไลลามะโตหลุนมองหน้ากันยิ้ม แล้วขึ้นรถพร้อมกัน

เสือผีที่เป็นคนขับขับรถออกไป ท่านทะไลลามะโตหลุนหันกลับไปมองสี่คนด้านหลังที่กำลังสลบอยู่ จู่ๆก็รู้สึกขึ้นมาว่ามีอะไรไม่ปกติ

เสือผีขับรถไปด้วยและถามไปด้วยว่า “นายกำลังดูอะไร?”

“ฉันรู้สึกว่ามีอะไรบางอย่างไม่ปกติ มือของพวกเขาสี่คนดูแล้วต่างก็หยาบกร้านทั้งนั้น ถ้าจะบอกว่ามือพ่อแม่ของกู้หยุนหลันก็ยังว่าไปอย่าง แต่ว่ากู้หยุนหลันและยัยเด็กเฉินเสี่ยวถงนั่นมือไม่ควรที่จะหยาบขนาดนี้มั้ง?”

เอี๊ยด!

เสือผีเหยียบเบรกทันที จากนั้นก็เปิดหลังคารถ และเปิดประตูรถลงไป

ดึงประตูที่นั่งด้านหลังออก เสือผีลูบผมของคนหนึ่งออก เตรียมที่จะดูใบหน้าของคนๆนั้น

แต่มือเพิ่งจะจับเข้าที่ผม ผมนั่นก็ถูกเสือผีดึงหลุดออกมา นั่นมันคือวิกผม

“เหี้ยเอ้ย!”

เสือผีตกใจจนสบถคำหยาบออกมา จากนั้นก็ยื่นมือออกไปดึงผมของอีกสองคนอย่างโมโห

เป็นวิกผมเหมือนกัน หลังจากที่วิกผมถูกดึงออก ก็ปรากฏใบหน้าของแม่บ้านและคนรับใช้สาวให้เห็น

“ดูแล้วแผนการของนายจะใช้ไม่ได้นะ หลี่โม่ป้องกันแผนการล่อเสือออกจากถ้ำไว้แต่แรกแล้ว ไม่รู้ว่าลูกน้องที่นายจัดเตรียมไว้ที่สุสานใต้ดินเป็นยังไงบ้าง”

ท่านทะไลลามะโตหลุนเหล่ตาพูด

เสือผีโมโหเป็นอย่างมาก รู้สึกไม่ดีไปทั้งตัว

ความรู้สึกที่ว่าตัวเองโดนหลอกผุดขึ้นในใจของเสือผี เดิมทีเสือผีอยากจะหลอกหลี่โม่ แต่ว่าตอนนี้กลับถูกหลี่โม่หลอกซะได้

แผนที่จะจับกู้หยุนหลันมาขู่หลี่โม่ใช้ไม่ได้แล้ว เหลือทางเดียวคือปะทะต่อหน้ากับหลี่โม่แล้ว

“หลี่โม่ที่สมควรตาย! กล้าหลอกฉัน! ฉันจะทำให้มันไม่ตายดีแน่ คนของฉันอาจจะจับมันไม่ได้ แต่ว่าก็สามารถยื้อมันไว้ได้!”

เสือผีพูดจนจบด้วยความเกลียดชัง ล้วงเอาโทรศัพท์ส่งข้อความให้ลูกน้อง

แต่เมื่อส่งข้อความไปแล้วก็ยังไม่ได้การตอบกลับสักที ในใจของเสือผีถึงกับหมดหวังไปครึ่งหนึ่ง

“ขึ้นรถ พวกเราต้องรีบไปขัดขวางหลี่โม่ไว้ คืนนี้จะต้องจับเขาไว้ให้ได้!”

เสือผีพูดอย่างโมโห

ท่านทะไลลามะโตหลุนส่ายหัวเล็กน้อย นิ้วโป้งกำลังทำการขยับแตะนิ้วอื่นๆเบาๆ เห็นได้ชัดว่ากำลังคำนวณอะไรบางอย่างอยู่

“ตำแหน่งสถานที่สุสานใต้ดินเป็นที่โหดร้าย ห้ามไปอีกเด็ดขาด แต่พวกเราสามารถเฝ้ารอเหยื่ออยู่ที่คฤหาสน์ก็ได้” ท่านทะไลลามะโตหลุนพูดช้าๆ

“เฝ้ารอเหยื่อ?” เสือผีมองท่านทะไลลามะโตหลุนด้วยสายตาสงสัย

ท่านทะไลลามะโตหลุนพูดด้วยรอยยิ้มว่า “ใช่แล้ว เฝ้ารอเหยื่อ พวกเรารอหลี่โม่กลับมาก็พอแล้ว”

“แล้วถ้าหลี่โม่ไม่กลับมาละ?”

เสือผีรู้สึกว่าโอกาสที่หลี่โม่จะกลับมามีไม่มากนัก ตอนนี้ลลี่โม่ยังคาดคิดได้ว่าพวกเขาทำการล่อเสือออกจากถ้ำ ก็ไม่มีเหตุผลที่จะกลับมาที่คฤหาสน์แน่นอนอยู่แล้ว

“เหอะๆ คนฉลาดมักจะมั่นใจตัวเองเสมอ หลี่โม่จะต้องกลับมาดูที่คฤหาสน์แน่นอน วางใจเถอะ พวกเรารอในคฤหาสน์ก็พอแล้ว พวกคนที่จับมาก็โยนกลับเข้าห้องนอนก็พอแล้ว”

ท่านทะไลลามะโตหลุนทำท่าทางเหมือนสามารถรับมือได้ทุกอย่าง เหมือนว่าทุกอย่างอยู่ในการควบคุมของเขา

ถึงแม้ว่าเสือผีจะอยากปฏิเสธ แต่ก็ลังเลไปสักพัก แล้วก็ค่อยๆพยักหน้า และตกลงกับแผนการของท่านทะไลลามะโตหลุน

ทั้งสองคนเอาคนใช้ทั้งสี่ที่เพิ่งยกออกมาเมื่อกี้ยกกลับเข้าไปอีกครั้ง ถือเป็นการทำเรื่องไร้ประโยชน์ชัดๆ

……..