บทที่ 638 กงซุนจุนมาเยี่ยม

“ผมรู้ว่าควรจะทำยังไงแล้วครับ ขอเชิญผู้สื่อสารที่เคารพบอกกับท่านราชาใหญ่ด้วยว่า อู๋เต้าเหวินคนนี้จะจดจำบุญคุณของท่านราชาใหญ่เป็นอย่างดีครับ”

อู๋เต้าเหวินพูดด้วยสีหน้าเคร่งเครียด

“ฮ่าๆๆ ดี ดีมาก ถ้าหากว่านายทำเรื่องนี้สำเร็จ นั่นก็จะเป็นผู้ยิ่งใหญ่ ต่อไปก็จะมีความร่ำรวยที่นายใช้ไม่หมด”

ผู้สื่อสารทำการให้คำสัญญากับอู๋เต้าเหวิน จากนั้นก็ลุกขึ้นจากไป

มองดูแผ่นหลังของผู้สื่อสารที่จากไป สายตาของอู๋เต้าเหวินสั่นไหวเล็กน้อย

หลายปีมานี้ อู๋เตาเหวินแทบจะลืมไปแล้วว่าตัวเองเป็นลูกน้องของราชาใหญ่ แล้ววันนี้จะให้กลับไปเป็นหมากของราชาใหญ่อีกครั้ง ทำให้อู๋เต้าเหวินรู้สึกไม่พอใจเล็กน้อย

แต่ถ้าหากไม่ทำตามราชาใหญ่ แล้วเส้นทางชีวิตต่อจากนี้จะเลือกยังไงดี? ทางฝั่งหลี่โม่สามารถพึ่งพาได้มั้ย?

ถึงแม้ว่าในนามแล้วหลี่โม่จะเป็นผู้สืบทอดสำนักหลงเหมิน แต่พื้นฐานแล้วหลี่โม่กับไม่มีแรงสนับสนุนอะไรเลย

ที่กล่าวกันว่าคนธรรมดาไม่มีความผิด แต่คนที่มีความสามารถมักจะผิด ในตอนนี้หลี่โม่ก็คือคนที่มีความสามารถนั้น สามารถได้รับอันตรายจากศัตรูได้ทุกเมื่อ

เห็นว่าราชาใหญ่ทำแบบนี้ ก็เพื่อทำร้ายหลี่โม่ไม่ใช่หรอ！

“เฮ้อ!”

อู๋เต้าเหวินถอนหายใจ ล้วงเอาบุหรี่ออกมาม้วนหนึ่งคีบไว้ที่ปากแล้วจุดไฟ จากนั้นก็สูบเงียบๆ

จะให้เลือกยังไง อู๋เต้าเหวินตัดสินใจไม่ถูก

บุหรี่ม้วนหนึ่งถูกอู๋เต้าเหวินสูบจนหมด คิ้วของอู๋เต้าเหวินยิ่งอยู่ยิ่งขมวดแน่นยิ่งขึ้น ขมวดจนขึ้นเป็นก้อนแล้ว

“เป็นนั้นยาก แต่การต้องเลือกนั้นยากกว่า ตอนนี้จะเลือกยังไงดี ยิ่งเป็นการเลือกที่ยากมากยิ่งขึ้นไปอีก”

หลังจากตัดพ้อไปประโยคหนึ่ง อู๋เต้าเหวินก็กดหัวบุหรี่ลงในที่เขี่ยบุหรี่อย่างหนัก ในใจมีความคิดที่ใจกล้าอย่างหนึ่งแล้ว

………

กงซุนจุนที่ใส่เสื้อคลุมยาวไว้ลงจากรถ หลังจากที่ยื่นฝ่ามือขวาออกมา ลูกน้องก็เอากล่องไม้จันทน์แดงที่ทำขึ้นอย่างประณีตวางไว้ในมือของเขา

มองดูกล่องไม้จันทน์แดงที่ทำขึ้นอย่างประณีต กงซุนจุนยกยิ้มได้ใจออกมา

หลังจากที่สืบถามแล้วว่ากู้เจี้ยนหมินชอบการเก็บสะสม กงซุนจุนก็เตรียมของขวัญชิ้นนี้ไว้ให้เขาโดยเฉพาะ

“อาหารและเชฟจัดเตรียมไว้เรียบร้อยรึยัง?”

“จัดเตรียมไว้เรียบร้อยแล้วครับ อาหารล้วนเพิ่งส่งมาใหม่ รับประกันว่าสดใหม่แน่นอน ส่วนเชฟก็ยิ่งเป็นเชฟที่ฝีมือดีที่สุดของเราเลยครับ”

กงซุนจุนพยักหน้าอย่างพอใจ สายตามองไปยังคฤหาสน์บนยอดเขาตรงหน้าที่อยู่ใกล้เคียง

“รอคำสั่งของฉัน ฉันเข้าไปเยี่ยมเยียนเคารพก่อน จะได้ไม่กะทันหันเกินไปใส่เจ้าของบ้าน”

หลังจากพูดจบกงซุนจุนก็ก้าวขาเดินไปยังคฤหาสน์

ตรงหน้าประตูใหญ่คฤหาสน์ กงซุนจุนกดวิดีโออินเตอร์คอม พูดกับคนใช้ที่คุยด้วยไม่กี่ประโยค

ไม่นานคนรับใช้ก็ไปหากู้เจี้ยนหมินและพูดว่า “คุณท่านคะ ด้านนอกมีคนบอกว่าเป็นเพื่อนของคุณหนู อยากจะมาเยี่ยมเยียนในบ้านค่ะ”

กู้เจี้ยนหมินไตร่ตรองสักพัก ก็ให้คนรับใช้ไปเปิดประตู จากนั้นก็ลงมารอที่ห้องรับแขก

ในเมื่อเป็นเพื่อนของลูกสาวตัวเองมาเยี่ยม กู้เจี้ยนหมิคิดว่าก็ยังต้องต้อนรับอย่างดี ดังนั้นจึงดูทางการเล็กน้อย

หวังฟางและเฉินเสี่ยวถงที่นั่งดูทีวีด้วยกันอยู่ ต่างก็มองกู้เจี้ยนหมินอย่างสงสัย

“เจี้ยนหมิน นายเป็นอะไรไป ทำไม่ท่าทางเคร่งเครียดเชียว?” หวังฟางถามอย่างสงสัย

“เพื่อนของหยุนหลันจะมาเยี่ยมที่บ้านเรา ระวังภาพลักษณ์กันหน่อย ไม่แน่อาจจะเป็นเพื่อนร่วมงานในธุรกิจ เลยมาเยี่ยมเยียนบ้านเราก่อนงานเลี้ยงขึ้นบ้านใหม่ ดังนั้นจึงต้องจริงจังหน่อย ต้องมีความเป็นพิธี”

“โอ๊ะ”

หวังฟางส่งเสียงตกใจทีหนึ่ง รีบร้อนจัดระเบียบเสื้อผ้า แล้วพูดอย่างต่อว่า “นายดูสินายไม่พูดให้เร็วหน่อย ถ้าพูดเร็วหน่อยฉันก็ไปเปลี่ยนเสื้อผ้าแล้ว”