บทที่ 650 ตั๋วจริงหรือปลอม

เฉินเสี่ยวถงพูดปฏิเสธออกไปอย่างเด็ดขาด แต่เจินจาหนานก็ยังยื่นตั๋วมาให้อย่างหน้าตาเฉย

“ฉันอยากให้คุณดูก่อน คุณดูเสร็จแล้วเราค่อยมาคุยอย่างละเอียดอีกครั้งได้ไหม”

ตั้งแต่ที่เจินจาหนานหยุดหลี่โม่เขาสองคนไว้ ความมั่นใจของเขาก็โดนทำลายอย่างต่อเนื่อง ตั๋วที่เขายื่นออกไปในตอนนี้ เป็นไพ่ใบสุดท้ายของเจินจาหนานที่ใช้ฟื้นฟูความมั่นใจของตัวเอง ถ้าเขาไม่สามารถบีบคั้นหลี่โม่ได้ละก็ คงจะทิ้งเงาไว้ในจิตใจไปตลอด

หลี่โม่กรอกเปลือกตาและเหลือบมองบน มองเจินจาหนานที่กำลังดิ้นรนพยายามทำทุกอย่าง เพื่อที่จะยึดกลับมาสักครั้งหนึ่ง

“ก็บอกแล้วว่าพวกเรามีตั๋วแล้ว คุณยังจะมาจู้จี้อะไรอีก ตั๋วที่เรามีเป็นถึงตั๋ว VIP room No. 1เลยนะ”

หลี่โม่พูดด้วยความรำคาญ

“หึหึ ไม่ใช่ว่าผมดูถูกคุณนะ ไอ้คนไร้ประโยชน์เกาะแต่ผู้หญิงกินอย่างคุณนะจะไปมีตั๋วจริงได้ยังไง ตั๋วที่อยู่ในมือคุณมันคือตั๋วปลอมชัดๆ คุณหนูกู้อย่าไปโดนมันหลอกหล่ะ!

หลี่โม่เป็นคนที่ขึ้นชื่อว่าชอบเกาะแต่ผู้หญิงกิน ถึงอยากจะให้ตั๋วคุณขนาดไหน แต่นั้นก็คือมีใจแต่ไม่มีกำลัง มีคำๆ หนึ่งก็คือมีใจมากกว่ากำลัง นั้นคือคำเปรียบเทียบที่ดีที่สุดสำหรับเขา”

เจินจาหนานเน้นเสียงของคำว่า”กำลัง” เพื่อที่สื่อความหมายของมัน

“หึหึ คุณมันคือพวกตั๋วผีที่บกพร่องเรื่องไต ยังมีหน้ามาพูดว่าไม่มีกำลัง แนะนำให้คุณกินลิ่วเว่ยตี้หวางหวาน(บำรุงตับ ไต เสริมหยิน)รักษาภาวะไตบกพร่องโดยไร้น้ำตาล”หลี่โม่พูดอย่างจริงจัง

หน้าของเจินจาหนานแดงเหมือนกระดองปูที่นึ่งสุกแล้ว สะบัดมือแล้วพูดอย่างโกรธเคือง:”คุณว่าใครไตบกพร่อง ฉันไม่เคยเป็นภาวะไตบกพร่อง แต่ละครั้งก็เกินสองชั่วโมงทุกครั้ง!”

“นั้นเป็นเพราะคุณกินยาเม็ดสีฟ้าเข้าไปต่างหากหล่ะ ไม่อย่างนั้นก็เป็นเพราะคุณมีโรค รีบไปตรวจดูที่โรงพยาบาลเถอะ อีกอย่าง คุณเป็นภาวะไตบกพร่องจริงๆ ดังนั้นอย่าหลักเลี่ยงคุณหมอเลย”

เฉินเสี่ยวถงฟังแล้วหน้าแดงนิดๆ พูดเบาๆ ที่ข้างๆ หูของหลี่โม่ว่า”คุณร้ายเกินไปแล้ว พูดเรื่องบ้าบออะไรออกมาเนี่ย”

“พูดเรื่องที่ดีต่อเขาทั้งนั้น คนบางคนหน่ะ ตัวเองมีโรคแต่กลับไม่รู้ อีกอย่าง บัตรของเขาหน่ะเราแค่ดูผ่านๆ ก็พอ เขาจะได้รีบไสหัวไปซะที”

หลี่โม่เริ่มรำคาญที่เห็นเจินจาหนานอยู่ต่อหน้าเขา เขารู้สึกว่าอย่างนี้ส่งผลต่ออารมณ์ของเขาจริงๆ

เฉินเสี่ยวถงมองตั๋วอย่างไม่ใส่ใจ ตั้งใจว่าดูเสร็จก็จะให้รีบไปซะ แต่ว่าหลังจากดูตั๋วแล้วเฉินเสี่ยวถงก็ชะงักทันที

เห็นท่าทางตลึงของเฉินเสี่ยวถงแล้ว เจินจาหนานก็พูดอย่างได้ใจว่า“เป็นไงหล่ะ ตอนนี้คุณยังมีอะไรจะพูดอีกไหม? ดูให้ดีๆ นะ ของผมหน่ะเป็นตั๋วVIP room No. 1!”

“ไม่มีทาง ตั๋วVIP room No. 1

อยู่ในมือของเราต่างหาก”

เฉินเสี่ยวถงเบิกตากว้าง พยายามมองตั๋วที่แกว่งไปมาอยู่ตรงหน้าและพูดอย่างร้ายกาจ: “นี่คือตั๋วปลอม ของคุณมันต้องเป็นตั๋วปลอมแน่ๆ ”

ในความคิดของเฉินเสี่ยวถง ตั๋วนั้นเป็นตั๋วที่กงซุนจุนส่งมาเพื่อแทนคำขอโทษโดยเฉพาะ ไม่มีทางที่จะเป็นของปลอม

เจินจาหนานคนที่อยู่ตรงหน้านี้แค่ดูก็รู้ว่าไม่ใช่คนดี คงอยากจะใช้ตั๋วปลอมมาก่อเรื่องแน่ๆ หรืออยากจะเอาตั๋วปลอมมาเปลี่ยนตั๋วจริงก็อาจจะเป็นไปได้

เจินจาหนานเงยหน้าแล้วหัวเราะออกเสียงเหมือนหมู ในขณะนี้ เขารู้สึกสะใจที่สุด และรู้สึกว่าเขาอยู่ไม่ไกลที่จะได้ตบหน้าของหลี่โม่อย่างรื่นเริง

ในความคิดของเจินจาหนานนั้น เขาคิดจูเจียนเฉียงไม่มีทางที่จะหลอกหรือทำร้ายเขาแน่นอน ตั๋วที่ให้เขาเป็นตั๋วจริงแน่นอน จูเจียนเฉียงยังพูดอย่างชัดเจนอีกว่าให้เขาแก้แค้นแทน ยิ่งจูเจียนเฉียงต้องการแก้แค้น ยิ่งไม่มีทางที่จะเอาตั๋วปลอมมาให้เขา เพราะฉะนั้นตอนนี้ในใจของเจินจาหนานเต็มไปด้วยความมั่นใจ รู้สึกว่าตานี้เขาชนะแน่นอนพร้อมทั้งสามารถเหยียบหลี่โม่ไว้แทบเท้าได้

เจินจาหนานเงยหน้าพูดด้วยความไม่สบอารมณ์: “คุณมีสิทธิ์อะไรมาพูดว่าของผมเป็นตั๋วปลอม มีหลักฐานหรือเปล่า ของผมเป็นของจริงล้านเปอร์เซ็นต์ ของพวกคุณต่างหากที่เป็นของปลอม

กู้คนสวย คุณอย่าไปหลงกลคำพูดของผู้ชายที่ชอบเกาะแต่ผู้หญิงกินหล่ะ เพราะถ้าหากพวกคุณไปถึงงานคอนเสิร์ตแล้วโดนจับได้ว่าเป็นตั๋วปลอม ถึงตอนนั้นก็จะอับอายน่าดูเลย ไม่แน่อาจจะเป็นข่าวใหญ่อันดับหนึ่งของเมืองฮ่านอีก”

เฉินเสี่ยวถงโกรธเคืองอยู่ในใจเป็นอย่างยิ่ง รู้สึกว่าเจินจาหนานพูดมั่วซั่ว

“ตั๋วที่คุณถือเป็นของตั๋วปลอม ตั๋วปลอม ตั๋วปลอม ต่อให้คุณพูดเยอะขนาดไหนก็ไม่สามารถเปลี่ยนเรื่องที่คุณมีตั๋วปลอมได้หรอก”