บทที่ 658 วางยา

เชฟที่กงซุนจุนส่งมา ได้มองแขกในลานบ้านผ่านหน้าต่างห้องครัว

ตอนนี้ฤทธิ์ยาในอาหารก็ได้กระจายออกมาแล้ว ทำให้พวกแขกแต่ละคนต่างก็รู้สึกวิงเวียน และเริ่มรู้สึกไม่มีแรงไปทั่วร่างกาย

คุณปู่กู้ได้พิงพนักเก้าอี้เบาๆ และได้พูดอย่างอ่อนระโหยโรยแรง: “ทำไมฉันรู้สึกว่า ร่างกายไม่มีแรงไปทั้งตัวล่ะ? นี่มันเรื่องอะไรกัน”

“ผมก็รู้สึกเหมือนกัน แล้วยังรู้สึกวิงเวียนอีกด้วย การตอบสนองก็เริ่มช้าขึ้นมา คงไม่ใช่ว่าอาหารมื้อนี้มีปัญหาแล้วใช่ไหม?” กู้เจี้ยนเจียงพูดด้วยดวงตาที่พร่ามัว

“จะต้องเป็นอาหารที่มีปัญหา มีปัญหาแน่ๆ!” กู้เจี้ยนกั๋วพูดชี้ขาด

ในใจของกู้เจี้ยนหมินหวาดกลัวอย่างยิ่ง หากว่าคนในงานเลี้ยงต่างก็กินแล้วมีปัญหา งั้นเขาก็จะต้องกลายเป็นตัวตลกของทุกคนแล้ว

“นี่ นี่มันเกิดอะไรขึ้นกันแน่ หยุนหลัน นี่เป็นผักที่กงซุนจุนเพื่อนของเธอคนนั้นให้คนส่งมา หรือมันเป็นการวางกลอุบายอะไรรึเปล่า” กู้เจี้ยนหมินถามพร้อมกุมหน้าผาก

ในเวลานี้ฉู่จงเทียนก็ได้เดินโซซัดโซเซเข้ามา: “คุณหลี่ เกรงว่าอาหารมื้อนี้จะมีปัญหาแล้ว คนที่อยู่ตรงตีนเขาได้บอกว่า มีคนทำร้ายพวกเขาและได้มุ่งหน้าขึ้นเขามาแล้ว! เกรงว่าจะมุ่งมาหาคุณ ผมจะให้ลูกน้องส่งพวกคุณไปจากที่นี่ก่อนเถอะ”

“ฮ๋าๆๆ วันนี้พวกมึงไม่ว่าใครก็ไปไหนไม่ได้ทั้งนั้น”

เชฟได้ถือมีดเดินออกมา เชฟรองพร้อมทั้งผู้ช่วยเชฟต่างก็ถือตะหลิว หม้อ เขียงทำเป็นอาวุธ แล้วได้เดินออกมา

“พวกแก! เป็นอาหารที่มีปัญหาจริงๆ!”

กู้เจี้ยนหมินตวาดด้วยความโกรธ

“เหอๆ ก็เป็นพวกเราที่วางยาในอาหาร แต่ว่าทุกท่านที่นั่งอยู่ก็ไม่ต้องหวาดกลัวไป ตระกูลกงซุนของพวกเราไม่เคยทำร้ายใครก่อน วันนี้ก็เพียงแค่หลี่โม่เท่านั้น พวกคุณทุกท่านต่างก็เป็นประจักษ์พยาน” เชฟได้พูดเสียงสูง

ทำให้หลี่โม่อับอายต่อหน้ากลุ่มคน เป็นแผนการที่กงซุนจุนได้วางไว้นานแล้ว

สิ่งที่เรียกว่ามีความสุขคนเดียวเทียบไม่ได้กับให้ทุกคนมามีความสุขไปด้วยกัน กงซุนจุนรู้สึกว่าการที่ทำให้หลี่โม่อับอายต่อหน้าผู้คนก็รู้สึกประสบความสำเร็จ และพึงพอใจมากกว่า

อีกทั้งเมื่อทำให้หลี่โม่อับอายต่อหน้ากลุ่มคนแล้ว ก็ยังสามารถแยกหลี่โม่กับกู้หยุนหลันออกจากกันได้ดีกว่า และทำให้กงซุนจุนบรรลุเป้าหมายในใจได้

หลี่โม่มองเชฟด้วยสายตาที่เย็นชา และเขาก็รับรู้ได้ถึงสภาพภายในร่างกายอย่างช้าๆ

ความรู้สึกไม่มีแรงได้เพิ่มขึ้นเงียบๆ หลี่โม่คาดการว่านี่เป็นฤทธิ์ของยาที่อยู่ในร่างกายของตัวเอง

หากว่าร่างกายหมดแรงแล้วต้องต่อสู้จริงๆล่ะก็ หลี่โม่ก็คงต้องกลายเป็นเนื้อปลาบนเขียง ที่ต้องถูกกงซุนจุนขูดรีดแล้วจริงๆ

“ต้องโทษที่ฉันไม่ดี หากว่าฉันไม่ไปหากงซุนจุนแล้วล่ะก็ เช่นนั้นก็จะไม่มีเรื่องแบบในตอนนี้แล้ว” กู้หยุนหลันพูดด้วยความสำนึกผิดเป็นอย่างมาก

แต่บนโลกนี้ก็ไม่มียารักษาอาการสำนึกผิดขาย ตอนนี้ถึงกู้หยุนหลันจะสำนึกผิดไปก็ไม่มีประโยชน์ อีกทั้งกลุ่มคนที่ได้นั่งอยู่ก็ล้วนถูกโจมตีไปด้วย จากนั้นสายตาก็ได้เหลือบมองไปยังคนของตระกูลกงซุน

แขกทุกคนก็ถูกทำให้ตกใจจนเงียบเป็นเป่าสาก แต่ละคนต่างก็หดตัวไม่กล้าพูด ในใจต่างก็แอบภาวนาว่าอย่าได้ทำร้ายไปถึงตัวเอง

หลี่โม่ได้ตีมือของกู้หยุนหลันเบาๆ จากนั้นก็ได้ยิ้มพร้อมพูด: “ไม่ต้องโทษตัวเอง มันเป็นเพียงพฤติกรรมชั่วร้ายของคนต่ำช้าอย่างกงซุนจุนก็เท่านั้น แน่นอนว่าผมก็มีวิธีรับมือต่อเขา”

“นายอย่าปลอบใจฉัน นายก็ได้กินอาหารพวกนี้ เกรงว่าจะเป็น......”

น้ำตาของกู้หยุนหลันได้รินไหลลงมาไม่หยุด ทันใดนั้นเธอก็รู้สึกว่าทำไมตัวเองถึงโง่ได้ขนาดนั้น

กู้เจี้ยนหมินถอนหายใจอย่างหนัก และได้พูดอย่างเสียใจมาก: “ล้วนเป็นผมที่สติเลอะเลือนเหมือนถูกผีเข้าสิง หากว่าไม่เห็นแก่ได้เอาเปรียบสิ่งนั้นของเขา ก็จะไม่มีเรื่องอย่างในตอนนี้แล้ว”

หลี่โม่ได้ยื่นมือเข้าไปในกระเป๋า และได้ลูบขวดเซรามิกเล็กๆในกระเป๋าเอาไว้ ในใจกลับรู้สึกโชคดีเป็นอย่างมาก

โชคดีที่เขาพกขวดยาเล็กๆขวดนี้ติดตัวอยู่ตลอด

นิ้วโป้งได้ดันฝาขวดยาออกแล้ว จากนั้นนิ้วมือของหลี่โม่ได้พลิกขวดยา ยาเม็ดเล็กๆในขวดยาก็ได้ตกเข้าสู่กลางฝ่ามือของหลี่โม่แล้ว

เขาได้ดึงมือออกจากในกระเป๋า หลี่โม่อาศัยช่วงที่ไม่มีคนสังเกตเห็น ได้นำเม็ดยายัดเข้าไปในปากแล้ว