บทที่ 66 โปรดอภัยให้ฉัน

พูดจบ ซุนเสี่ยวหย่าก็หันตัวและบิดสะโพกเดินไปข้างหน้าต่อ ภายในใจยิ่งรู้สึกขยะแขยงและดูถูกผู้ชายที่อยู่ด้านหลังคนนั้น

แรงงานบ้านนอก?

หลี่โม่อดไม่ได้ที่จะรู้สึกปวดหัว ผู้หญิงคนนี้คงไม่ได้จำคนผิดมั้ง?

ไม่นาน เขาก็เดินตามซุนเสี่ยวหย่าไปที่ห้องเก็บของ ข้างในมีเก้าอี้ของห้องคอนเสิร์ตวางไว้มากมาย

ซุนเสี่ยวหย่าชี้ไปที่ด้านหนึ่งด้วยความโกรธ และสั่งว่า "รีบไปทำงาน วันนี้ก่อนเลิกงานต้องเอาเก้าอี้ทั้งหมดไปวางในห้องโถงให้เรียบร้อย ยังมีพวกนายอีก เร่งมือหน่อย อย่าคิดจะอู้ ฉันจะคอยจับตาดูอยู่ที่นี่ ถ้าใครขี้เกียจ ไม่ต้องคิดจะเอาค่าจ้าง!”

คนงานหลายคนที่กำลังย้ายเก้าอี้อยู่ฝั่งนั้น เมื่อได้ยินคำพูดนี้ จึงรีบทำงานอย่างหนัก เพราะกลัวว่าจะถูกหักค่าจ้าง

หลี่โม่รู้สึกสงสัยเล็กน้อย เมื่อมองดูทุกสิ่งที่อยู่ตรงหน้า มันดูยุ่งเหยิงไปหมด

ทำไมอยู่ดีๆ ผมกลายมาเป็นคนขนของแล้วเนี่ย

"ขอโทษด้วยนะ คุณเข้าใจผิดรึเปล่า ผมไม่ได้มา ... " หลี่โม่หันศีรษะ มองไปทางผู้หญิงตรงหน้าที่กำลังทำเล็บอยู่

ซุนเสี่ยวหย่าเลิกคิ้วและพูดอย่างเหยียดหยามว่า "เข้าใจอะไรผิด คุณเป็นคนงานพาร์ทไทม์จะมาพูดอะไรไร้สาระเยอะแยะ รีบไปทำงาน!"

เมื่อพูดจบ เธอจ้องมองคนงานที่ทำงานกันคึกคักด้วยสายตาที่ดูถูก และดุว่า "มองอะไร ไอ้กลุ่มขยะ รีบทำงาน ไม่งั้นพวกนายจะถูกหักค่าจ้าง!"

หลี่โม่ยังคงมีสีหน้าบึ้งตึง และพูดว่า "นี่คุณทำอะไร? คนงานก็เป็นคนเหมือนกัน พวกเขาทำงานแลกค่าจ้าง พวกคุณมีความสัมพันธ์เป็นเจ้านายกับลูกจ้าง ไม่ใช่เจ้าหนี้กับทาส จำเป็นต้องไม่ให้เกียรติกันขนาดนี้เลยหรอ? "

เดิมทีซุนเสี่ยวหย่าหันศีรษะกำลังจะจากไป เมื่อเธอได้ยินคำพูดของหลี่โม่ ใบหน้าของเธอแสดงสีหน้าที่คาดไม่ถึง ขนตาปลอมหนาๆบนตาคู่นั้น มองหลี่โม่จากบนสู่ล่าง ชี้ไปที่ปลายจมูกเขาแล้วด่า "ไอ้ทึ่มนี่ ใครเป็นคนหามาทำงาน? ยังกล้ามาต่อปากต่อคำกับฉัน รู้ไหมว่าฉันเป็นใคร?!”

ซุนเสี่ยวหย่าอยู่ใกล้หลี่โม่มาก พูดก็เสียงดัง น้ำลายเกือบจะพ่นโดนใบหน้าของหลี่โม่

หลี่โม่มองเธอด้วยความรังเกียจและพูดอย่างเย็นชา "ผมไม่สนใจว่าคุณเป็นใคร ผมแค่หวังว่าคุณจะให้เกียรติผู้อื่น อย่างนี้พวกเขาก็จะให้เกียรติคุณ มิฉะนั้น คุณจะไม่มีจุดจบที่ดี!"

"โอ้โห น่าแปลกจริงๆ ... "

ซุนเสี่ยวหย่าท่าทางเหมือนถูกเยาะเย้ย ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและเหน็บแนม "ฉันไม่เข้าใจจริงๆ คุณมีสิทธิ์อะไรถึงพูดกับฉันแบบนี้? โอเคๆ ฉันจะไม่พูดเรื่องไร้สาระกับคุณอีกต่อไป ไสหัวไป รีบไสหัวไป! ที่นี่ไม่มีงานให้คุณทำ ไปๆๆไสหัวไป ... "

ซุนเสี่ยวหย่าผลักหลี่โม่ออกไปพร้อมกับคำด่า

หลี่โม่แกะมือเธอออก และพูดนิ่งๆว่า "ผมไม่ได้มาทำงาน ผมมาหาหลินชิงหานผู้จัดการของพวกคุณ"

"หลินชิงหาน? คุณเนี่ยนะ จะมาหาผู้จัดการของพวกเรา? "

ซุนเสี่ยวหย่ามองอย่างดูถูกเหยียดหยามและพูดว่า "ทำไม คุณยังอยากจะหาผู้จัดการเราเพื่อฟ้อง?! คุณเป็นตัวอะไร รีบไสหัวออกไป! ถ้ายังไม่ไป ฉันจะเรียกเจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยลากคุณออกไป! "

ซุนเสี่ยวหย่ามือเท้าสะเอว จมูกเชิดเกือบถึงท้องฟ้า ความเย่อหยิ่งของเธอนั้นหยิ่งผยองอย่างมาก

หลี่โม่เลิกคิ้ว

ตัวอะไร!

ไร้เหตุผลสิ้นดี ใส่แว่นตาสีทึบมองคนจริงๆ แถมยังอ้าปากก็ด่าคน ราวกับว่าตัวเองเป็นคนที่สูงส่งมาก

ครั้งนี้หลี่โม่โกรธจริงๆ คนแบบนี้ไม่สามารถใช้เหตุผลกับเธอได้

สีหน้าของหลี่โม่บึ้งตึงขึ้น และถามว่า "คุณชื่ออะไร?"

ซุนเสี่ยวหย่าเหลือบมองไปที่หลี่โม่แล้วพูดว่า "ทำไมหรอ ฉันชื่ออะไรเกี่ยวอะไรกับคุณ? คุณอยากจะหาคนมาจัดการฉัน? แค่คนบ้านนอกอย่างคุณเนี่ยนะ คู่ควรที่จะรู้จักชื่อฉันหรอ?”

กลุ่มสุนัขรับใช้ ต่อหน้าเธอยังมาแกล้งทำเป็นสั่งสอน!

หลี่โม่หัวเราะเยาะ "มันก็ไม่ใช่ ผมคงไม่ป่าเถื่อนขนาดนั้น เพียงแต่ อีกสักพักตอนที่ไล่คุณออก ผมต้องรู้ว่าคุณชื่ออะไร"

ซุนเสี่ยวหย่าผงะไปชั่วขณะ จ้องไปที่หลี่โม่จากนั้นก็หัวเราะลั่น!

เสียงนั้นเหมือนแม่ไก่กำลังจะออกไข่

"โอ้พระเจ้า น่าขำมาก ฮ่าฮ่าฮ่า！ ไอ้ทึ่ม นายแค่คนงานธรรมดาคนหนึ่งยังกล้าบอกว่าจะไล่ฉันออกหรอ? นายคิดว่านายเป็นทายาทมหาเศรษฐีรุ่น 2 รึไง"

หลี่โม่ยิ้มจาง ๆ

ในเวลานี้มีเสียงดังขึ้นอย่างกะทันหันและประตูลิฟต์ก็ดังขึ้น มีหญิงสาวตัวเล็กคนหนึ่งมีท่าทางที่ไม่ธรรมดา สวมชุดทำงานเดินออกมา

"เสียงดังเอะอะอะไร? ซุนเสี่ยวหย่า คุณเป็นหัวหน้าคนงานยังไง?" หญิงสาวถามด้วยน้ำเสียงเย็นชาพลางเดินไปพร้อมกับเอกสารบางอย่างในมือ

เสียงนั้นดังสนั่นชัดเจน แต่ก็น่าฟัง มีรูปร่างสัดส่วนดีมาก แต่งตัวล่อหูล่อตา ไม่ได้ยั่วยวนแต่เซ็กซี่มาก ผมดัดลอนสีน้ำตาลลอนใหญ่กระจัดกระจายอยู่ข้างหลังศีรษะของเธอ ติ่งหูที่ขาวนวลห้อยด้วยต่างหู เป็นหญิงสาวที่เก่งกาจด้านความสามารถ!

หญิงสาวคนนั้นเดินไปอยู่ตรงหน้าซุนเสี่ยวหย่าและถามว่า "เกิดอะไรขึ้นที่นี่? "

ความคิดเห็น