บทที่ 673 ระเบิดพละกำลังอันแข็งแกร่ง

“แต่ก็ไม่ควรรีบนะ มีคนอื่นอยู่กับหลี่โม่ด้วย อีกทั้งที่นี่ไม่เหมาะกับการสู้ด้วย”

แววตาของจางเจียต้องวูบไหว เขาคิดว่านี่ยังไม่ใช่เวลาที่จะต่อสู้กับหลี่โม่ เพราะในใจของจางเจียต้องยังพะวงอยู่กับกู้หยุนหลัน เขาอยากฆ่าหลี่โม่ต่อหน้ากู้หยุนหลัน เพื่อพิสูจน์ว่าตัวเองเหนือกว่าหลี่โม่

“ถ้านายกลัว ก็ไปคอยช่วยเหลือฉัน ฉันจะไปจัดการมันเอง”

เฉินฟู่หยิบกรงเล็บเหล็กโลหะผสมไทเทเนียม ใส่ลงบนมือทั้งสองข้าง เขาเชิดหน้ามองจางเจียต้อง และพูดอย่างเย็นชาว่า

“นักรบต้องรบอย่างต่อเนื่อง เราย้อนอดีตไม่ได้แล้ว การล้างแค้นคือความหวังเดียว ที่ทำให้ฉันมีชีวิตอยู่ ตอนนี้โอกาสอยู่ตรงหน้า ฉันไม่อยากให้มันหลุดมือไป”

“แต่ก่อนก็สู้สุดชีวิต แต่การสู้สุดชีวิตไม่เท่ากับการประมาท ถ้านายเจอเรื่องที่คาดไม่ถึง ฉันจะเก็บศพให้นายเอง”

จางเจียต้องหลีกทางให้ เพื่อเป็นการบอกว่าเขาจะไม่ไปกับเฉินฟู่

เฉินฟู่แสยะยิ้ม เขาพูดตอนเดินผ่านจางเจียต้องว่า “คนขี้ขลาด!”

เมื่อเห็นเฉินฟู่หายลับไปในทางเดิน จางเจียต้องอ้าปากหัวเราะออกมา

“เป็นคนขี้ขลาดก็ยังดีกว่าคนที่เดินไปตาย คนที่มีชีวิตถึงจะมีโอกาส การประมาทจะทำให้เรื่องแย่ ถึงจะอยู่ในสภาพครึ่งผีครึ่งคนแบบนี้ แต่ฉันก็ยังมีสติ”

จางเจียต้องก้มหน้าพูดจบ เขาก็เก็บของและออกจากที่นี่อย่างไม่ลังเล ยังเหลือเวลาอีกเก้าวัน ต้องหาจุดอ่อนของหลี่โม่ให้ได้

“ผู้หญิงสองคนนั้น เหมือนจะเป็นจุดอ่อนของหลี่โม่ ไอ้หลี่โม่มีกู้หยุนหลันแล้วยังไม่พอ กล้าจับปลาสองมือ! ฉันต้องฆ่ามันต่อหน้ากู้หยุนหลันให้ได้! ตอนนี้เป็นโอกาสดีที่จะจับกู้หยุนหลัน ให้เฉินฟู่ไปถ่วงเวลาหลี่โม่เอาไว้”

จางเจียต้องออกจากห้องอย่างรวดเร็ว เขาเตรียมหาที่ปลอดภัย เพื่อดูการต่อสู้ของหลี่โม่กับเฉินฟู่

......

หลี่โม่มองถนนฝั่งตรงข้าม ตอนที่เขาเห็นเฉินฟู่ เขายื่นมือออกมาผลักท่านแปด ที่ยืนอยู่ข้างๆ เบาๆ

“พาคนของนายออกไปไกลๆ เดี๋ยวถ้าบาดเจ็บขึ้นมา อย่ามาหาว่าฉันไม่เตือนพวกนาย”

ท่านแปดอึ้งไป จากนั้นจึงมองตามหลี่โม่ เขาเห็นเฉินฟู่ที่กำลังใกล้เข้ามาเรื่อยๆ

ฝีเท้าของเฉินฟู่หนักแน่น ทุกก้าวที่เขาเดิน ทำให้พื้นยุบลงไป เฉินฟู่กำลังกักเก็บพละกำลัง

เหมือนกับการสะสมพลังความโกรธในเกม และปลดปล่อยท่าไม้ตายออกมา เฉินฟู่เดินด้วยความโกรธเริ่มต้นที่ 250 ทุกก้าวของเขา เพิ่มขึ้นทีละ 2 ตอนนี้ความโกรธของเขาสะสมถึงขีดสุด สามารถใช้ท่าไม้ตายออกมาได้ทุกเมื่อ

ท่านแปดมองพื้นที่แตกร้าว รวมไปถึงพละกำลังที่เฉินฟู่สะสมไว้ เขารู้สึกว่าทุกอย่างในร่างกายบีบรัดตัว รู้สึกขนลุกไปทั้งตัว

ถึงท่านแปดจะเจอคนมีฝีมือมามากมาย แต่เขาไม่เคยเห็นคนที่มีพละกำลังพุ่งสูงเช่นนี้ ตอนนี้เฉินฟู่ทำให้ท่านแปดรู้สึกว่าตัวเองเห็นแม่ทัพที่สามารถฆ่าทหารนับล้านได้

“นี่ นี่มันใครกัน พละกำลังของคนนี้ ไม่เหมือนกับคนอื่น นายน้อยไปก่อนดีกว่า ผมจะให้คนระวังหลังให้!” ท่านแปดสะกดกลั้นความตื่นกลัว และพูดออกมา เสียงของเขาสั่นเครือ

ตอนนี้เหล่าผู้คุ้มกันที่ตามท่านแปดมา ตัวสั่นอย่างอดไม่ได้ แค่พละกำลังที่ออกจากตัวเฉินฟู่ ก็ทำให้พวกเขากลัวแล้ว พวกเขาไม่มีความคิดที่จะต่อกรกับเฉินฟู่แม้แต่น้อย

“พวกนายไม่ต้องมาเสียสละ พาคนของนายกลับไปเถอะ” หลี่โม่พูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ และหยิบบุหรี่ขึ้นมาคาบไว้ที่ปาก และจุดไฟสูบ เหมือนเขาไม่รู้สึกอะไรกับพละกำลังของเฉินฟู่

ท่านแปดไม่กล้าลังเล เขาแสดงความภักดีไปแล้ว ถ้าขืนยังเซ้าซี้ เขาคงไม่รอดแน่

“นายน้อย คุณระวังตัวด้วย พวกเราจะอยู่ข้างๆ จะเข้ามาช่วยคุณทุกเมื่อ!”