บทที่ 689 ดูความสามารถของนาย

“หึหึ คุณชายเจิน จะว่าก็ว่าที่คุณหาเรื่องผิดคน คุณกล้าล่วงเกินคุณหลี่ พวกเราก็ไม่รับใช้คุณแล้ว”

ขณะที่พี่เสียวหม่ากำลังจะแสดงความภักดีให้หลี่โม่เห็น เจินจาหนานก็ตะโกนออกมาว่า “มังกรดำ! นายยังไม่รีบออกมาปกป้องฉันอีก! อยากเห็นฉันตายหรือไง!”

พี่เสียวหม่าขมวดคิ้ว และสบถในใจ ขณะที่กำลังจะจับเจินจาหนานมาอีกทาง จู่ๆ ก็รู้สึกเหมือนโดนกระแทกที่ข้างหลัง

“พรวด!”

พี่เสียวหม่ากระอักเลือดออกมา เขาล้มลงกับพื้นตรงหน้าหลี่โม่

มังกรดำสวมชุดสูทจงซานสีดำ เคลื่อนไหวไปมาต่อหน้าพวกลูกน้องของพี่เสียวหม่า เหมือนมังกรโลดแล่นในน้ำ เพียงพริบตาเดียว พวกลูกน้องของพี่เสียวหม่าก็นอนร้องโอดครวญอยู่บนพื้น

ราชามือไวเห็นเหตุการณ์ เขารีบหลบหลังหลี่โม่ และมองมังกรดำที่เหมือนปีศาจอย่างหวาดกลัว

หลังจากมังกรดำจัดการลูกน้องของพี่เสียวหม่าเรียบร้อย เขาก็ถูมือไปมาอย่างจองหอง “ก็แค่พวกขยะกากเดน พวกแกกล้าทรยศคุณชายเจิน พวกแกไม่รู้จักความตายหรือไง”

เมื่อเจินจาหนานรอดจากวิกฤต เขาถอนหายใจออกมา และหลบหลังมังกรดำ ครั้งนี้โชคดีที่พาคนมีฝีมือมาด้วย ไม่งั้นคงโดนหลอกอย่างแน่นอน

พวกพี่เสียวหม่าทรยศ เป็นสิ่งที่เจินจาหนานคิดไม่ถึง เขารู้สึกอัปยศอดสูเป็นอย่างมาก

“มังกรดำ นายรีบเข้าไปจัดการมันซะ จัดการหลี่โม่ให้เละ!” เจินจาหนานตวาดออกมา

มังกรดำหรี่ตามองหลี่โม่อย่างประเมิน สีหน้าของเขาดูไม่สบอารมณ์เป็นอย่างมาก

มังกรดำคิดว่าหลี่โม่เป็นคนธรรมดา ที่ฆ่าทีเดียวก็ตาย เขาไม่คิดว่าหลี่โม่เก่งอะไร

“นายคือหลี่โม่เหรอ ถ้าไม่อยากตายอย่างน่าเวทนา ก็รีบคุกเข่าขอโทษคุณชายเจินซะ ถ้าคุณชายเจินอภัยให้นาย ฉันจะทำให้ศพของนายอยู่อย่างสมบูรณ์”

มังกรดำไม่คิดจะลงมือกับหลี่โม่ทันที เขาคิดว่าการที่เขาลงมือกับพวกพี่เสียวหม่าเมื่อครู่ ก็เพียงพอที่จะทำให้หลี่โม่ตกใจแล้ว

คู่ต่อสู้ยอมจำนน โดยไม่ต้องสู้ เป็นวิธีการรบขั้นสูงสุด ตอนนี้มังกรดำคิดว่าหลี่โม่จะยอมจำนน

“เหอะๆ นายกินขี้เลื่อยมากเกินไปหรือไง สมองถึงไม่ค่อยทำงาน จะสู้ก็รีบเข้ามา ถ้าไม่สู้ก็ไสหัวไปไกลๆ” หลี่โม่พูดด้วยความเฉยชา

มังกรดำขมวดคิ้ว จากนั้นก็ขยับข้อมืออย่างรวดเร็ว หินก้อนเล็กพุ่งออกจากมือของมังกรดำ

ราชามือไวกับพี่เสียวหม่าที่เพิ่งลุกขึ้นมา ส่งเสียงร้องออกมา จากนั้นจึงสลบและล้มลงไปบนพื้น

เฉินชิงเหมยใช้โอกาสตอนที่พี่เสียวหม่าตอบโต้กลับ วิ่งมาหลบหลังหลี่โม่ เธอตกใจจนสติแตก เธอเอาตัวแนบกับหลังของหลี่โม่ แค่เธออยู่ใกล้หลี่โม่ ทำให้เธอรู้สึกปลอดภัยแล้ว

หลี่โม่มองเฉินชิงเหมยที่แนบตัวกับหลังของเขา อย่างพูดไม่ออก “ช่วยเว้นระยะห่างหน่อยได้หรือเปล่า คุณทำแบบนี้ผมจะขยับตัวยังไง”

“ฉันกลัวนี่ ทำไมคุณใจแคบขนาดนี้!” เฉินชิงเหมยพูดอย่างหงุดหงิด และกัดไหล่หลี่โม่เบาๆ หลี่โม่น่าโมโหชะมัด

“ซี๊ด คุณเกิดปีจอหรือไง”

“ฉันเกิดปีจอ แล้วคุณจะทำอะไรฉัน”