บทที่ 725 จู่โจมกะทันหัน

หลี่โม่เดินออกไปก่อน “ระวังตัวไว้ คอยระมัดระวังตลอดเวลา พวกเขาต้องมีปืนกันทุกคนแน่นอน เธอคอยตามหลังฉันไว้”

“อื้อ” เฉินเสี่ยวถงตอบรับทีหนึ่ง แล้วเดินตามหลังหลี่โม่อย่างประชิด เมื่อหลี่โม่เดินไปถึงหน้าประตูโกดัง สายตาก็จับจ้องสำรวจพื้นที่ด้านนอกโกดัง

ด้านนอกโกดังเป็นพื้นที่โล่ง ไม่มีสิ่งของสำหรับบังตัวเลยสักอย่าง ถ้าออกไปก็หมายถึงว่าเข้าสู่เขตพื้นที่การยิงของอีกฝ่าย

“เธออย่าเพิ่งขยับ” หลี่โม่พูดเสียงต่ำประโยคหนึ่ง เดินไปนั่งย่อตัวลงที่ด้านข้างประตูโกดัง แล้วค่อยๆชะโงกตัวออกไป

หลี่โม่เพิ่งชะโงกหัวออกไปแค่ครึ่งเดียว ในใจก็มีความรู้สึกไม่ดีขึ้นมา จึงรีบดึงหัวกลับ

เสียงยิงของปืนไรเฟิลดังขึ้น จากนั้นกระสุนลูกหนึ่งก็ยิงเข้าที่พื้นด้านหน้าประตูโกดัง ทำให้เกิดควันเขม่าขึ้นจุดหนึ่ง

เมื่อเฉินเสี่ยวถงได้ยินเสียงของปืนไรเฟิล สีหน้าก็เปลี่ยนเป็นซีดเซียวในทันที

“พี่หลี่โม่ นั่นคือเสียงปืนไรเฟิล!”

“อย่าตกใจ ก็แค่ปืนไรเฟิลเอง” หลี่โม่ปลอบโยนเฉินสี่ยวถงด้วยสีหน้ามั่นอกมั่นใจ

มือของเฉินเสี่ยวถง จับแขนของหลี่โม่ไว้อย่างตื่นเต้น “นี่มันคือพวกที่ไม่สนใจชีวิต แล้วยังไม่เพียงแค่คนเดียว พวกเราโทรหาหัวหน้าจางกันเถอะ”

“ก็แค่ปืนไรเฟิลซุ่มยิงเท่านั้นเอง พลังการทำร้ายไม่สูง แล้วจำนวนใส่กระสุนก็มีเพียงแค่ 5 นัดเท่านั้น ต่อกรได้ง่ายมาก เธออยู่ที่นี่ให้สบายใจ ฉันไปเดี๋ยวก็กลับ ถ้าหากแม้แต่ขยะพวกนี้ก็จัดการไม่ได้ ต่อไปฉันจะอยู่ยังไงละ”

บนตัวของหลี่โม่เปล่งประกายความน่าเกรงขาม เฉินเสี่ยวถงมองดูหลี่โม่อย่างซื่อๆแล้วค่อยๆปล่อยมือออก

“งั้น งั้นนายต้องระวังตัวไว้นะ”

“สบายใจเถอะ รอฉันกลับมา” หลี่โม่พูด แล้วก็จับมือลีบเล็กที่เย็นเฉียบของเฉินเสี่ยวถง

สัมผัสความอุ่นร้อนอย่างมากมายที่มือของหลี่โม่ ใบหน้าของเฉินเสี่ยวถงก็แดงระเรื่อ แล้วก็ก้มหน้าลงอย่างเขินอาย

ความรู้สึกที่ถูกพี่หลี่โม่กุมมือไว้นั้นดีมากจริงๆ รู้สึกมีความปลอดภัย และมีความสุขมาก

ในขณะที่ในใจของเฉินเสี่ยวถงกำลังว้าวุ่น หลี่โม่ก็ได้วิ่งออกไปจากประตูโกดังอย่างรวดเร็วแล้ว

เมื่อกี้หลี่โม่ได้ล็อกตำแหน่งที่อยู่ของมือปืนไรเฟิลแล้ว อยู่ที่ดาดฟ้าบนหอคอยที่อยู่ไม่ไกล

ฮ่วยซัวที่อยู่บนตึก ดวงตาเล็งไปที่ศูนย์เล็งของปืนไรเฟิล มองไปหลี่โม่ที่อยู่ด้านล่างและคอยขยับเปลี่ยนตำแหน่งไม่หยุด

สีหน้าของฮ่วยซัวไม่ค่อยดีนัก การก้าวเดินของหลี่โม่ทำให้ฮ่วยซัวรู้สึกไม่ดี เพ่งเล็งคาดเดาทิศทางที่หลี่โม่จะขยับไม่ถูกเลยสักนิด ไม่สามารถคาดการณ์การยิงได้เลยด้วยซ้ำ

ขยับหูฟังที่อยู่ในหู ฮ่วยซัวพูดอย่างไม่พอใจว่า “พวกแกไอ้โง่ทั้งสองคน รีบปล่อยกระสุนกดดันมัน ไม่อย่างนั้นฉันไม่สามารถยิงได้”

“เหอะๆ เข้าใจ ก็คิดว่านักแม่นปืนอย่างนายจะไม่ต้องการความช่วยเหลือของพวกเราซะอีก”

“รับทราบ นักยิงฮ่วยซัว นายน่าจะเปลี่ยนชื่อเป็นเจ้าโง่กลอยถึงจะถูก ฮ่าๆๆ”

พริกเขียวและเห็ดหอมเยาะเย้ยฮ่วยซัวไปสองประโยค ยกปืนเล็กยาวจู่โจมลุกขึ้นยืนที่บนหอคอยทั้งสองด้าน แล้วก็กราดยิงไปที่หลี่โม่

ทั้งสองคนหนึ่งซ้ายคนหนึ่งขวา รวมเป็นการยิงกากบาท และกดดันพื้นที่การขยับของหลี่โม่

ปังๆๆ!

ปืนเล็กยาวจู่โจมกลืนลิ้นไฟเข้าแล้วยิงกระสุนออกมาเป็นนัดๆ

เฉินเสี่ยวถงฟังแล้วหวาดกลัวตกใจ แอบอธิษฐานภาวนาในใจให้หลี่โม่เงียบๆ

ในขณะนี้ไอ้หลิวได้อ้อมออกมาจากประตูหลังของหอคอยแล้ว ก้มหัวมองดูเครื่องควบคุมโดรนในมือ แล้วค่อยๆเดินไปยังโกดัง

เมื่อเสียงปืนเล็กยาวทั้งสองฝั่งดังขึ้น บนใบหน้าของหลี่โม่ก็ปรากฏรอยยิ้มขึ้น “ที่รอก็คือรอให้พวกแกออกมา ตอนนี้ก็จัดการที่พวกแกก่อนแล้วกัน”