บทที่ 727 ตายอย่างไม่เต็มใจ

ไอ้หลิวที่สีหน้าบิดเบี้ยว ผลักเฉินเสี่ยวถงที่อยู่ตรงหน้าทิ้ง

สองขาของเฉินเสี่ยวถงถูกรัดไว้ หลังจากที่ถูกไอ้หลิวผลักออกไปแล้ว ก็กระโดดเด้งสองทีและควบคุมการทรงตัวไม่อยู่ แล้วก็ล้มลงกับพื้น

เฉินเสี่ยวถงที่ล้มลงกับพื้น ขาถูกพื้นถูถลอก เรียวขาที่ขาวนวล มีเลือดไหลซิบออกมา

เฉินเสี่ยวถงรู้สึกว่าความแสบร้อนบนเรียวขามีความเจ็บปวดปนอยู่ด้วย แต่ว่าเธอเม้มปากกัดฟันแน่น ไม่ส่งเสียงร้องออกมาสักนิด เธอกลัวว่าถ้าส่งเสียงร้องออกไป จะทำให้เกิดผลกระทบต่อหลี่โม่

สถานการณ์ในตอนนี้ไม่ดี อำนาจอยู่ในมือของไอ้หลิว เฉินเสี่ยวถงไม่อยากเพิ่มภาระให้กับหลี่โม่แล้ว

มองดูหลี่โม่ที่ถูกรัดแขนรัดขาไว้ เฉินเสี่ยวถงคิดไม่ออกเลยจริงๆว่าหลี่โม่จะยังมีวิธีอะไรที่จะช่วยตัวเอง

ในใจของเฉินเสี่ยวถงในเวลานี้ ถึงขั้นที่ว่ามีความหมดหวังอยู่

เฉินเสี่ยวถงที่หมดหวังจู่ๆก็หัวเราะออกมา รู้สึกว่าสามารถตายไปพร้อมกับหลี่โม่ ก็เป็นเรื่องที่ไม่เลว ไม่สามารถเกิดมาใช้ชีวิตร่วมกันได้ อย่างน้อยก็สามารถตายด้วยกัน

ไปยังโลกแห่งความตายด้วยกัน ชาติหน้ากลับชาติมาเกิดอยู่กับหลี่โม่ ถึงตอนนั้นตัวเธอเองจะเป็นคนคอยตามจีบหลี่โม่ตั้งแต่เด็ก จะต้องให้หลี่โม่เป็นสามีของตัวเองในชาติหน้าให้ได้!

เฉินเสี่ยวถงที่คิดแบบนี้ จู่ๆก็รู้สึกว่ามีความสุขขึ้นมา

มองดูเฉินเสี่ยวถงที่ล้มลงกับพื้น หลี่โม่มองไปยังไอ้หลิวด้วยดวงตาแดงก่ำ “ทำแบบนี้ก็เกินไปหน่อยแล้วมั้ง!”

มองดูดวงตาแดงก่ำและสีหน้าโมโหของหลี่โม่ ไอ้หลิวก็หัวเราะอย่างได้ใจขึ้นมา

“ฮ่าๆๆ ทำไม? ผลักผู้หญิงของแกล้มทำให้แกโมโหมาก? งั้นก็ทำให้แกโมโหหนักมากกว่านี้อีกกันเถอะ ให้ฉันดูสิว่าแกจะโมโหยังไง”

ไอ้หลิวแกว่งปืนในมือก้าวเดินไปหาหลี่โม่ ใช้ปากกระบอกปืนกดลงที่หน้าผากของหลี่โม่อย่างหนัก

“มาสิ โมโหมากขึ้นอีก ให้ฉันดูสิว่าแกสามารถโมโหได้มากแค่ไหน”

หลี่โม่หลับตาลง อารมณ์ค่อยๆกลับสู่ความสงบ “ใครสั่งให้นายจัดการกับพวกฉัน?”

“เหอะๆ ตอนนี้แกเป็นรองฉันเป็นหลัก แกคิดว่าฉันจะบอกแกมั้ย? อย่าฝันไปหน่อยเลย เดี๋ยวฉันจะเล่นเกมใหม่กับแก ให้แกได้ลิ้มรสการถูกทรมานตาย”

หลี่โม่หรี่ตาลง พูดเสียงทุ้มว่า “แกมั่นใจว่าจะเล่นเกมกับฉัน? ฉันคิดว่าคนที่ตายในตอนท้ายจะไม่ใช่ฉันนะ”

“โม้แม่งอะไรของแก!” ไอ้หลิวมองหลี่โม่อย่างล้อเลียน เหมือนกับว่ากำลังมองเหยื่อที่ตัวเองเพิ่งจับได้และกำลังจะทำการฆ่าทิ้ง

“เดิมทีนั้นคือความลับของลูกค้า ห้ามพูดออกมา เพราะยังไงซะฉันก็เป็นคนที่มีจรรยาบรรณในหน้าที่ แต่ว่าเห็นแก่ที่แกกำลังจะกลายเป็นศพ ฉันก็จะบอกกับแกสักหน่อย ฉันได้รับภารกิจมาจากหยางเฉียนจิ้น เหล่าหยางแกน่าจะรู้นะ? เขาบอกให้ฉันฆ่าแกทิ้ง เดี๋ยวเล่นเกมแล้ว ฉันก็สามารถไปหาเหล่าหยางเพื่อแจ้งผลแล้ว ฮ่าๆๆ”

สีหน้าของไอ้หลิวปรากฏรอยยิ้มตื่นเต้นดีใจ ในขณะที่ยกมืออยากจะไปผลักหลี่โม่ จู่ๆหลี่โม่ก็ขยับตัว

ปากของหลี่โม่ขยับ เข็มเหล็กสั้นเล็กพุ่งออกมาจากในปากของหลี่โม่ แล้วก็ตรงทิ่มแทงเข้าไปที่ระหว่างคิ้วของไอ้หลิว

ความเจ็บปวดแทรกขึ้น ไอ้หลิวรู้สึกได้ถึงความตาย นิ้วของไอ้หลิวที่จับไกปืนไว้ออกแรง และในขณะที่ไกปืนกดไปได้ครึ่งหนึ่ง ดวงตาของไอ้หลิวก็เริ่มลดการมองเห็นและยิ่งอยู่ยิ่งเบลอ

นิ้วมือที่กดไกปืนของไอ้หลิว ก็ยิ่งไม่มีแรง ไกปืนที่ถูกกดไปแล้วครึ่งหนึ่งก็กดไม่ลงอีก

“เป็นแบบนี้…..ได้ยังไง…ไม่…ไม่ยอม….”

คำพูดของไอ้หลิวยังพูดไม่จบ ก็ตัวอ่อนล้มตัวลงกับพื้น

เฉินเสี่ยวถงมองดูศพของไอ้หลิวอย่างตกใจ คิดไม่ออกเลยว่าเมื่อกี้เกิดอะไรขึ้นกันแน่

สองมือของหลี่โม่ที่ถูกรัดไว้ด้วยกัน ออกแรงอย่างหนัก สายรัดส่งเสียงดังออกมา ตามมาด้วยถูกสองมือของหลี่โม่ดึงขาด

หลี่โม่แกะสายรัดที่ขาออก แล้วก็รีบเดินไปตรงหน้าของเฉินเสี่ยวถง

เหลือบมองดูแผลถลอกที่ขาเรียวขาวของเฉินเสี่ยวถง ก็รู้สึกเอ็นดู