บทที่ 794 ชดใช้เพิ่ม

"นายช่วยมันคืน?" ชายหนุ่มพวกนั้นหยุดฝีเท้า สายตาของพวกเขาหยุดลงที่ตัวของหลี่โม่ ไม่ว่าพวกเขาจะดูยังไง ก็ดูไม่ออกว่าหลี่โม่เป็นคนรวย

จาเจียเล่อสีหน้าแปรปรวน เขาติดหนี้บุญคุณอีกฝ่ายไว้ไม่น้อยแล้ว เขาไม่อยากจะรบกวนอีกฝ่ายอีกแล้ว จึงได้พูดออกไปว่า "พี่หลี่ เรื่องนี้นายไม่ต้องยุ่งจะดีกว่า ฉันสามารถคืนด้วยตัวเองได้"

"ฉันจะมองดูแล้วไม่สนใจได้ยังไงกันละ" หลี่โม่ยิ้มทีหนึ่ง

จาเจียเล่อตื้นตันใจมาก "พี่หลี่ ชีวิตนี้ฉันจะรับใช้นายทุกอย่างแน่นอน"

ชายหนุ่มคนนั้นพูดประชดว่า "มีน้ำใจเป็นมิตรกันมาใช่มั้ย ดี ใบหนี้อันนี้ นายไปดูเองแล้วกัน"

จาเจียเล่อขยับเข้ามา และขมวดคิ้วพูดว่า "ไม่ถูกสิ ฉันยืมแค่ห้าหมื่น ทำไมต้องคืนแสนสองละ?"

เขาสงสัยว่าใบหนี้อันนี้มีความผิดพลาด แม้จะเป็นดอกเบี้ย ก็คงไม่สูงขนาดนี้หรอกมั้ง เขาอดไม่ได้จึงถามอย่างสงสัยออกไป

"อย่ามาเล่นไม้นี้กับฉัน ใบแจ้งหนี้วางอยู่ตรงหน้าแล้ว เชื่อไม่เชื่อก็แล้วแต่" ชายหนุ่มคนนั้นพูดอย่างเย็นชา

หลี่โม่ชะงักเล็กน้อย เห็นได้ชัดว่านี่มันอัตราดอกเบี้ยสูง ดอกเบี้ยนี้สูงจนเกินไปแล้ว

"ตอบ ว่านายจะคืนไม่คืน" จาเจียเล่อไม่อยากให้หลี่โม่เสียเงินที่ไม่คุ้มค่าอีกแล้ว เขาไม่รู้ว่าหลี่โม่มีเงินจริงหรือปลอมกันแน่

ถ้าหากว่าอีกฝ่ายมีรายรับทั่วไป แล้วเขาทำแบบนี้ มันก็เป็นการสร้างภาระให้อีกฝ่ายนะสิ

"พี่หลี่ นายอย่าได้สนใจฉันจะดีกว่า" จาเจียเล่อพูดห้าม

"แม่งเอ้ย ดูแล้วแกคงจะไม่อยากคืน หุบปากไปซะ ที่นี่ไม่มีส่วนให้แกพูดจา" ทีนี้ ชายหนุ่มพวกนั้นเริ่มรำคาญขึ้นมา

พวกเขาไม่คิดว่าจาเจียเล่อจะใจกล้าแบบนี้ ถึงได้กล้าแหกหน้าพวกเขา นี่ทำให้พวกเขาไม่พอใจอย่างมาก

หลังจากที่จาเจียเล่อถูกผลักออก ก็ถูกพวกนั้นทำร้าย

หลี่โม่พูดนิ่งๆว่า "พวกนายต่อยเขาหนึ่งที เงินก็จะน้อยลงหนึ่งหมื่น"

เดิมทีเขาคิดว่าตัวเองจะไม่เห็นด้วย แต่ว่าตอนนี้ คนพวกนี้คิดดอกเบี้ยสูงขนาดนี้ แล้วยังทำร้ายคนอื่นอย่างไร้เหตุผล ทำให้เขาทนดูต่อไปไม่ไหวในทันที

"โอ๊ะ พวกเราจะต่อย ต่อยมันซะ" ชายหนุ่มพวกนั้นไม่คิดเป็นจริงเลยสักนิด แต่กลับมีความคิดที่จะดื้อรั้นกับหลี่โม่ และพูดตะคอกใส่

จาเจียเล่อถูกตีจนหน้าบวมปากช้ำ ในตอนที่กำปั้นของชายหนุ่มเตรียมจะเหวี่ยงลง แขนของเขาก็ถูกใครคนหนึ่งจับไว้ และยังไม่สามารถขยับได้เลยแม้แต่นิดเดียว

หลี่โม่กระชากแขนของชายหนุ่มอย่างแรง ชายหนุ่มคนนั้นเซถอยหลัง หลี่โม่เตะข้างออกไป ชายหนุ่มคนนั้นก็ลอยออกไป และกระแทกลงกับพื้นอย่างแรง โต๊ะอาหารถึงกับถูกกระแทกแตกละเอียด

"เดิมทีฉันก็อยากจะให้พวกนายแสนสองนะ แต่ตอนนี้สายไปแล้ว พวกนายต่อยไปทั้งหมดยี่สิบกว่าหมัด แสนสองพวกเราก็ไม่ต้องคืนแล้ว พวกนายให้ฉันแค่แปดหมื่นก็พอ" หลี่โม่พูดช้าๆ

ทุกคนที่อยู่ในเหตุการณ์ต่างก็ชะงัก นี่มันอะไรกัน ทำไมมาทวงหนี้แล้วยังต้องชดใช้เพิ่มเข้าไปอีกละ?

"ไอ้หนุ่ม ฝันไปเถอะ"

ชายหนุ่มพวกนั้นสบถทีหนึ่ง คิดว่าหลี่โม่นั้นคิดเพ้อเจ้อ พวกเขาต่างก็ขำ พวกเขาไม่รู้ด้วยซ้ำว่าหลี่โม่เอาความกล้ามาจากไหน ถึงได้กล้าขอเงินกับพวกเขาเพิ่มอีกแปดหมื่น

"ทุกคน ฟังคำพูดของเขาแล้ว ดูเหมือนเขาจะไม่ขาดแคลนเงิน งั้นก็....." ชายหนุ่มหนึ่งในนั้นเลียริมฝีปาก และจับประเด็นหลักของคำพูด

ชายหนุ่มทุกคนมองหน้ากัน ยังไงซะพวกเขาทำอะไรก็มีคนคุ้มหัวไว้ จึงไม่กลัวเกิดเรื่องใหญ่กันอยู่แล้ว พวกเขาอดไม่ได้ที่จะนึกถึงงานเก่าของตัวเอง

"โจรกรรม" ชายหนุ่มพวกนั้นพูดอย่างเย็นชา "เอาเงินในตัวออกมาให้ฉันทั้งหมดซะ"

"เงินอยู่ที่นี่ พวกนายมาเอาสิ เอาไปได้แล้วฉันจะบอกรหัสกับพวกนาย" หลี่โม่วางบัตรธนาคารไว้บนโต๊ะอาหาร และยิ้มชั่วร้าย