บทที่ 795 ขี้รดบนหัว

"ไปได้แล้ว" หลี่โม่โบกมือเฉยๆ สำหรับเขาแล้ว เขาเองก็ไม่อยากวุ่นวายกับอีกฝ่ายมากนัก ในเมื่อเรื่องราวจัดการเสร็จแล้ว เขาก็ไม่จำเป็นที่จะต้องกดดันอีกฝ่ายอีก

เมื่อชายหนุ่มพวกนั้นได้ยินอย่างนี้แล้ว ก็รู้สึกดีใจขึ้นมา พวกเขาตบหน้าอกอย่างดีใจ เป็นครั้งแรกที่รู้สึกว่ามีชีวตอยู่รอดนั้นดีมากๆ

ต่อหน้าพวกเขาแสดงออกว่าขอบคุณหลี่โม่ที่ไม่ฆ่ากัน แต่ความเป็นจริงแล้ว ในใจเกลียดหลี่โม่อย่างมาก เดิมทีถ้าพวกเขาเอาเงินมาได้ ก็จะได้ส่วนแบ่งจากในนั้นไม่น้อย

แต่ว่าหลี่โม่มาขัดขวางแบบนี้แล้ว พวกเขาไม่เพียงแต่จะไม่ได้เงินมาสักบาท แล้วยังต้องเสียเงินของตัวเองเพิ่มเข้าไปอีก

จาเจียเล่อพูดอย่างตกใจว่า "พี่หลี่ นายจะเก่งเกินไปแล้ว ไม่เพียงแต่ไม่ให้พวกคนอัตราดอกเบี้ยสูงได้เงินไป แล้วยังให้พวกเขาขาดทุนมาอีก"

เขายิ่งอยู่ยิ่งนับถือหลี่โม่มากขึ้น วิธีของอีกฝ่ายนั้นเก่งมากจริงๆ

ทุกคนในเหตุการณ์ต่างก็ตะลึงกับการกระทำของหลี่โม่ ไอ้คนนี้ไม่ทำตามปกติเลยสักนิดเดียว

"คุณผู้ชายท่านนี้ครับ ผมขอเตือนคุณอย่างหวังดีสักคำ คุณจะซวยแล้ว คุณรู้มั้ยว่าคนพวกนั้นคือใคร?" เวลานี้ บุคคลที่ใส่แว่นลวดทองพูดออกมาอย่างอดไม่ได้

หลี่โม่ยิ้มและถามว่า "ผมไม่รู้ รบกวนคุณบอกกับผมสักหน่อยสิครับ"

ชายหนุ่มที่ใส่แว่นลวดทองหมดคำพูดอย่างมาก นี่มันเวลาไหนแล้ว ยังนิ่งสงบขนาดนี้ เดิมทีเขานั้นไม่อยากจะพูดออกมา เพราะยังไงซะเรื่องนี้ก็เป็นความลับอย่างมาก ถ้าหากว่าพูดออกมา เขาเองก็อาจจะมีปัญหาด้วย

แต่ว่าเขาก็ทนเห็นภาพสองคนนี้ตายไปไม่ได้ เขาถึงได้พูดออกมาว่าเบื้องหลังของคนที่มาทวงหนี้เมื่อกี้นั้นยิ่งใหญ่แค่ไหน

ที่จริงแล้วหลี่โม่เองก็รู้ว่าจะทำให้เกิดปัญหาขึ้นกับตัว แต่ในเมื่อเกิดเรื่องขึ้นแล้ว เขาก็ไม่มีอะไรให้เสียใจ

ไม่ว่าเขาจะเป็นยังไง ก็ทนเห็นเพื่อนของตัวเองถูกตัดมือข้างหนึ่งไม่ได้

หลังจากที่ได้ยินชายหนุ่มใส่แว่นลวดทองบอกเบื้องหลังของบริษัททวงหนี้แล้ว จาเจียเล่ออดไม่ได้ที่จะสูดหายใจลึกๆทีหนึ่ง เขาไม่คิดเลยว่าที่มาของบริษัททวงหนี้นั้นจะยิ่งใหญ่ขนาดนี้ เป็นคนที่หากินทั้งด้านมืดและบริสุทธิ์จริงๆ

ที่สำคัญที่สุดก็คือ ยังมีความสัมพันธ์กับหน่วยงานบังคับใช้กฎหมาย และในวงการยังรู้จักกับฉู่จงเทียนด้วย

หลี่โม่แปลกใจเพียงเล็กน้อย แต่ไม่ได้มีสีหน้าอะไรมาก เขาเองก็รู้จักกับฉู่จงเทียน สามารถพูดได้ว่าสนิทอย่างมากเลยด้วย

ส่วนคนแผนกสำคัญ เขาเองก็รู้จัก เพียงแค่หัวหน้าเจียงคนเดียว ก็มากพอแล้ว ต้องรู้ไว้ว่าตำแหน่งของหัวหน้าจางในเมืองฮ่านนั้นไม่ธรรมดา

จาเจียเล่อเหลือบมองหลี่โม่อย่างกังวล พูดว่า "พี่ชาย ทีนี้ลำบากแล้ว พวกเขาจะต้องแก้แค้นแน่นอน ไม่แน่อาจจะยังมาหาถึงที่อีกก็ได้"

"ไม่ต้องกลัว มีฉันอยู่" หลี่โม่พูดนิ่งๆ

เรื่องพวกนี้ เขาไม่เคยกลัวจริงๆ ไม่ว่าจะเรื่องอะไรเขาก็เคยผ่านมาแล้ว ยิ่งไม่ต้องพูดถึงเรื่องเล็กน้อยตรงหน้านี้หรอก

ถ้าหากว่าจาเจียเล่อรู้ว่าหลี่โม่มองเรื่องที่เขาคิดว่าเป็นเรื่องใหญ่โตเป็นเพียงแค่เรื่องเล็กน้อย คาดว่าเขาคงจะต้องตะลึงแน่นอน

"พอละ พวกนายก็ถือซะว่าฉันไม่เคยพูดมาก่อน อย่าพูดนะว่าฉันเป็นคนบอกพวกนาย" เดิมทีชายหนุ่มใส่แว่นยังอยากจะคุยต่อ แต่เขากลัวว่าตัวเองจะใกล้ชิดกับสองคนนี้มากเกินไป กลัวว่าจะถูกหาเรื่อง จึงได้รีบร้อนที่จะตัดสัมพันธ์

ความกล้าของอีกฝ่าย ทำให้หลี่โม่ชื่นชมมาก อีกฝ่ายเสี่ยงความอันตรายแบบนี้เพื่อบอกเรื่องที่สำคัญขนาดนี้กับเขา แน่นอนว่าเขาไม่ปล่อยให้อีกฝ่ายต้องเสียหายฟรีๆแบบนี้

"นี่คือหนึ่งหมื่น ฉันรู้ว่านายไม่ขาดแคลนเงิน ถือซะว่าเป็นน้ำใจของฉันละกัน" หลี่โม่พูด