บทที่ 796 จัดการทุกอย่างตามมารยาท

จาเจียเล่อหน้านิ่วคิ้วขมวด แม้ว่าจะมีสาวสวยมาอยู่ด้วย เขาก็ยังรู้สึกไม่ดี

"พ่อหนุ่ม พวกเรามาเล่นเกมกันเถอะ เป่ายิงฉุบ ถ้าหากว่าคุณชนะ ฉันจุ๊บคุณหนึ่งที ถ้าหากว่าฉันแพ้ คุณก็จุ๊บฉันหนึ่งที เป็นยังไง?"

สาวสวยมีเสน่ห์ที่นั่งอยู่บนโซฟาหยอกล้อจาเจียเล่อ ส่วนหลี่โม่นั้นหลังจากที่เห็นจาเจียเล่อนั่งนิ่งทื่อแล้ว ก็แอบขำเล็กน้อย

จาเจียเล่อหันหน้าไปมองหลี่โม่อย่างหมดคำพูด เมื่อเขาเห็นว่าข้างกายหลี่โม่ไม่มีหญิงสาวเลยสักคนแล้ว เขาถึงได้รู้ว่าเขาตกหลุมพรางของพี่หลี่เข้าแล้ว

"พี่ชาย ฉันเอาแต่รู้สึกว่ามีลางสังหรณ์ไม่ดีอยู่ตลอด พวกเราออกจากเมืองฮ่านกันตอนนี้เถอะ มีให้ไปไกลแค่ไหนก็ไปไกลเท่านั้น" จาเจียเล่ออดไม่ได้ที่จะพูดออกมา

"อย่าคิดมากแล้ว ในเมื่อหนีไม่พ้น งั้นก็เผชิญหน้ากับมันอย่างกล้าหาญซะ" หลี่โม่พูดนิ่งๆ

จาเจียเล่อไม่ได้พูดอะไรอีก เขาแอบถอนหายใจ รู้สึกว่าชีวิตสับสนมาก เดิมทีกว่าจะได้เริ่มชีวิตใหม่นั้นไม่ง่ายเลย

ตอนนี้ดีละ ตกจากสวรรค์ลงนรกไปเลย

หลี่โม่หลอกถามไปว่า "นายเกลียดฉันมากใช่มั้ย?"

"พี่หลี่ ฉันไม่ค่อยเข้าใจความหมายของนาย" เมื่อจาเจียเล่อได้ยินอย่างนั้นก็งงไปในทันที เกาหัวแล้วพูดไป

"เมื่อกี้ถ้าฉันไม่ลงมือ ก็จะไม่เกิดเรื่องแบบนี้ขึ้น"

หลี่โม่ไม่ลืมที่จะทดสอบอีกฝ่ายสักหน่อย ที่จริงแล้วเขาก็รู้ดี แต่เพื่อให้อีกฝ่ายเชื่อมั่น เขาจึงได้แสดงให้ดูเหมือนจริงสักหน่อย

"พี่หลี่ นายอย่าพูดงั้น ถ้าหากไม่ใช่เพราะพี่หลี่ แม่ของฉันคงตายไปนานแล้ว แล้วฉันก็ไม่มีเงินคืน ก็เป็นเรื่องที่จะต้องเกิดอยู่แล้ว" จาเจียเล่อรีบโบกมือพูดออกมา

เขารู้ว่าหลี่โม่นั้นช่วยเหลือเขามากขนาดไหน อย่างเช่นวันนี้ที่คนทวงหนี้มาหาเขา ถ้าหากว่าหลี่โม่ไม่ลงมือ ชีวิตเขาก็คงจบสิ้นไปแล้ว

หลังจากที่เขาเห็นสีหน้าหนักแน่นของจาเจียเล่อแล้ว เขาก็รู้แล้วว่าอีกฝ่ายไม่ได้โกหก

ในตอนนี้เอง ชายชุดสูทกลุ่มหนึ่งเดินเข้ามา พวกเขาทุกคนล้วนสูงใหญ่ เหมือนดั่งภูเขาลูกหนึ่ง พวกเขายืนตัวตรงอยู่ตรงหน้าของหลี่โม่และจาเจียเล่อ

"พวกนายสองคน มากับฉัน ลูกพี่ของฉันต้องการพบนาย" น้ำเสียงเย็นชาดังออกมาจากชายชุดสูทที่นำหน้าอันดับแรก เขายิ้มเยาะทีหนึ่ง ไม่วางหลี่โม่และจาเจียเล่อไว้ในสายตาเลยด้วยซ้ำ

"มีอะไรพูดตรงนี้ก็พอแล้ว" หลี่โม่ยิ้ม

"ไอ้หนุ่ม ให้เกียรติแล้วไม่รับนะ" ชายชุดสูทคนอื่นเองก็เริ่มไม่พอใจขึ้นมา และรีบร้อนอยากจะทำภารกิจให้สำเร็จ พูดว่า "ยังจะเสียเวลาคุยกับมันทำไมกัน พาตัวไปเลย"

สายตาของชายหนุ่มผู้นำอันดับแรกมีความเย็นชาแวบเข้ามา เดินเข้าไปอยากจะจับตัวหลี่โม่

ถึงแม้ว่าการกระทำของอีกฝ่ายจะเร็วอยู่นิดหน่อย แต่ปฏิกิริยาตอบสนองของหลี่โม่เร็วกว่า เขาพลิกตัวทีหนึ่ง จากนั้นก็หลบได้แล้ว

ชายชุดสูทและคนอื่นๆต่างก็อึ้งไป พวกเขาดูออกได้ไม่ยากว่าอีกฝ่ายมีพื้นฐานศิลปะการต่อสู้ พวกเขามีสีหน้าเคร่งขรึม ไม่เสียเวลาพูดกับหลี่โม่มากมาย ต่างก็เริ่มลงไม้ลงมือกัน

จาเจียเล่อร้อนรน เขาอยากจะช่วยเหลือ แต่กลับถูกตีสลบไปในทันที

หลี่โม่ใช้เพียงแค่ศิลปะการต่อสู้ง่ายๆ ก็จัดการกับพวกชายชุดสูทพวกนั้นจนหมดและพูดว่า "ลูกพี่ขอพวกนายอยู่ที่ไหน"

"อยู่ที่ห้องนั้น" แขนของชายชุดสูทผู้นำถูกหลี่โม่จับไว้ เขาไม่กล้าเหวี่ยงอารมณ์ใส่หลี่โม่ ไม่อย่างนั้นแขนของเขาได้หักแน่

"พาฉันไป" หลังจากที่หลี่โม่เหลือบมองแล้วก็พูดออกมา