บทที่ 799 อยู่ในช่วงรุ่งโรจน์

แต่ว่าฉู่จงเทียนก็ไม่ได้หวาดกลัว คุณหลี่เป็นเพื่อนของเขา เขาไม่มีทางไม่สนใจ บวกกับตัวตนที่แท้จริงของคุณหลี่คือนายน้อยสำนักหลงเหมิน

ฉู่จงเทียนและเสี่ยวเฟยเข้าสู้ภาวะการเผชิญหน้ากัน ทั้งสองต่างก็มองหน้ากันและกัน ไม่มีใครยอมใคร สำหรับพวกเขาแล้ว พวกเขาต่างก็ไม่มีใครอยากจะยอมถอยสักก้าวเดียว

ความเครียดของเสี่ยวเฟยยิ่งอยู่ยิ่งมากขึ้น เขาไม่คิดเลยว่าฉู่จงเทียนจะมีความใจกล้ามากขนาดนี้ มีปัญหาหนักแบบนี้เพียงเพื่อลูกน้องคนหนึ่ง

เขาเองก็ค่อยๆอ่อนข้อลงให้ เดิมทีเขานั้นอยากจะรอดูฉู่จงเทียนยอมถอยให้ แต่ว่าอีกฝ่ายไม่ยอม และความกดดันของเขา ทำเอาเขาทนไม่ไหวยอมถอยให้ก่อนก้าวหนึ่ง

เพราะยังไงซะตอนนี้เขาไม่มีอะไรที่จะบังคับฉู่จงเทียนได้ อีกอย่าง ความสัมพันธ์กับผู้คนในเมืองฮ่านของฉู่จงเทียนดีกว่าเขามาก

"ท่านเทียน เอาอย่างนี้ดีมั้ย ผมสู้กับเขายกหนึ่ง ผมแค่จะช่วยเอาคืนให้กับน้องชายของผมก็เท่านั้น ไม่ต้องการให้ใครเข้ามายุ่ง"

เสี่ยวเฟยทำเพื่อต้องการเรียกศักดิ์ศรีคืนให้กับน้องชาย ถึงได้เสนอความคิดเห็นนี้ออกมา ถ้าหากว่าฉู่จงเทียนยังไม่ตกลง เขายินดีที่จะแตกหักมีปัญหากับอีกฝ่าย

เมื่อฉู่จงเทียนได้ยินอย่างนั้นแล้ว ก็เงียบคิดไปสักพัก เขาวิเคราะห์ซ้ำไปมา คำขอนี้ไม่ได้มากเกินไป เขาวิเคราะห์อย่างละเอียด การตอบตกลงกับอีกฝ่ายก็ถือเป็นเรื่องดี

"ได้" ฉู่จงเทียนพยักหน้า

เขามั่นใจในศิลปะการต่อสู้ของหลี่โม่มาก เมื่อก่อน หลี่โม่นั้นเคยแข่งขันมวยมืดมาหลายครั้ง ตอนนั้นไม่มีศัตรู หรือแม้แต่ตอนนี้ เขาก็ไม่เคยเห็นคนที่สามารถต่อสู้ฝีมือระดับเดียวกับหลี่โม่มาก่อน

เขาจึงไม่เชื่อว่าเสี่ยวเฟยจะสามารถเอาชนะหลี่โม่ได้ เขาก็อยากจะให้หลี่โม่สั่งสอนกับอีกฝ่ายสักหน่อย

เสี่ยวเฟยเลียริมฝีปาก กำหมัดจนส่งเสียงดังกร็อบออกมา ในตอนที่เขาเห็นหลี่โม่ ก็เหมือนกับว่าเห็นเหยื่อซะอย่างนั้น

ในสายตาของเขา เหยื่อตัวนี้ไม่ช้าหรือเร็วก็ต้องกลายมาเป็นสิ่งที่อยู่ในกำมือของเขาสักวัน เขาไม่ได้สนใจใส่ใจหลี่โม่เลยด้วยซ้ำ

หลี่โม่เองก็มีความคิดอย่างนี้ ในเมื่อคุยกันแล้วไม่เข้าใจ งั้นก็ใช้กำปั้นแก้ปัญหาแล้วกัน

เสี่ยวเฟยนั้นเป็นทหารเกษียณ ทางด้านการต่อสู้นั้นก็มีประสบการณ์มาก เขาเดินเข้าไปอย่างว่องไว เพื่ออยากจะออกตัวก่อนได้เปรียบ

แม้ว่าหลี่โม่จะช้าไปไม่กี่วินาที แต่ความเร็วการลงมือนั้นกลับเร็วกว่าเสี่ยวเฟย

ในขณะที่กำปั้นของเสี่ยวเฟยยังห่างจาหลี่โม่ไม่กี่นิ้ว กำปั้นของหลี่โม่ก็ต่อยเข้าที่หน้าของเขาก่อนแล้ว เสี่ยวเฟยเซถอยหลังไปหลายก้าว ใบหน้าของเขาบวมแดงขึ้นมาในทันที

นี่แค่เริ่มต้นก็ทำให้เขาเจ็บตัวมากขนาดนี้ นี่ทำให้เขาไม่พอใจมาก เขาแทบจะบ้าคลั่งขึ้นมาแล้ว

ผู้คนมากมายในที่นี้ต่างกำลังมองดูเขาอยู่ เขาห้ามอับอายขายหน้าขนาดนี้

เมื่อพี่จ้วงเห็นว่าพี่ชายโดนทำร้ายเข้าก่อน ก็อดไม่ได้ที่จะกังวลขึ้นมา ก่อนหน้านี้เขาก็มั่นใจในตัวของพี่ชายอยู่ แต่ว่าตอนนี้ เขาเริ่มไม่ค่อยมั่นใจแล้ว

ถ้าหากว่าพี่ชายถูกหลี่โม่ตีจนแพ้จะทำยังไง? อย่างนั้นเขาก็ไม่เพียงแต่ไม่ได้ศักดิ์ศรีคืนมา แล้วยังถูกแหกหน้าอีกครั้งอีก? เขาส่ายหัว นี่มันเป็นไปไม่ได้

พี่ชายของเขานั้นเคยเป็นถึงผู้เก่งกาจที่สุดมาก่อน แม้ว่าหลี่โม่จะเก่งมากขนาดไหน ก็ไม่สามารถเทียบกับมืออาชีพได้ หลี่โม่ถูกตีจนเกือบตาย นั่นก็เป็นเรื่องที่ต้องเกิดขึ้นอยู่แล้ว

เสี่ยวเฟยไม่พอใจยอมไม่ได้ สีหน้าค่อยๆจริงจังมากขึ้น ขาของเขาเหวี่ยงโจมตีออกไป นิ้วหนึ่งของหลี่โม่ชี้ไปที่แขนของอีกฝ่าย