บทที่ 802 ล่อเสือออกจากถ้ำ

หลี่โม่เองก็เข้าใจความหมายของหัวหน้าจาง เขาพูดตามมารยาทไม่กี่คำ จากนั้นก็บอกลากับหัวหน้าจาง หัวหน้าจางพูดด้วยรอยยิ้มว่า "คุณหลี่ครับ ผมขอตัวก่อนละ ค่อยนัดเจอกันวันอื่นครับ"

"โอเค" หลี่โม่พยักหน้า เขาไม่ได้อยู่รอที่นั้นนานนัก ตอนนี้ดึกมากแล้ว เขาต้องรีบกลับไป เมื่อเขากลับไป เขาค่อยๆจับผนังย่องเข้าไป เพราะกลัวว่าจะรบกวนกู้หยุนหลันและเฉินเสี่ยวถง

"พี่หลี่โม่ นายหลบๆซ่อนๆทำอะไร" จู่ๆเสียงของเฉินเสี่ยวถงก็ดังขึ้นจากด้านหลังของหลี่โม่ มุมตามีร่องรอยการยิ้มอยู่

หลี่โม่เคาะหน้าผากของอีกฝ่ายอย่างไม่พอใจนักและพูดว่า "ทำไมเธอยังไม่นอน"

"ฉันเพิ่งออกมาจากห้องน้ำนี่ไง" เฉินเสี่ยวถงลบลิ้นใส่อย่างซุกซน

หลี่โม่ไม่ว่างที่จะเล่นกับเฉินเสี่ยวถง เขาหันหลังเข้าเดินเข้าไปในห้องของกู้หยุนหลัน เมื่อเห็นร่างกายที่สวยงามของกู้หยุนหลันแล้ว เขาก็รู้สึกสบายตามาก

เขานอนลงที่เตียง กอดกู้หยุนหลันจากด้านหลัง กู้หยุนหันพึมพำคำหนึ่ง จากนั้นก็นอนต่อ

ส่วนอีกด้านหนึ่ง

หม่าติงมาที่ห้องของลี่จุนด้วยความอึดอัดอย่างมาก เมื่อลี่จุนเห็นหม่าติง ก็ทำแค่เหลือบมองทีหนึ่ง สีหน้าเย็นชาอย่างมาก "น้องชายของฉันตายได้ยังไง"

"น้องชายของนายไม่ได้ตาย เพียงแค่ถูกคนจับตัวเข้าไปแล้วเท่านั้น" หม่าติงยิ้มแห้ง เขารู้สึกว่าลี่จุนและลี่เสียงเฟยสองพี่น้องนี้ต่างก็นิสัยเหมือนกัน รับมือไม่ง่ายเลย

"หึ ขังจนตาย นี่มันต่างจากตายตรงไหนกัน?" ลี่จุนมองหม่าติงอย่างโมโห และถามกลับ

หม่าติงพูดอย่างไม่พอใจว่า "แล้วเกี่ยวอะไรกับฉันละ มีปัญญานายก็ไปหาคนที่จับน้องชายนายไปสิ"

"เขาอยู่ที่ไหน"

ลี่จุนตบโต๊ะทีหนึ่ง โต๊ะส่งเสียงดังเพล้งออกมา จากนั้นก็แตกละเอียด หม่าติงอึ้งไป เขากลืนน้ำลายทีหนึ่ง พูดกลับไปกลับมาว่า "ฉันสามารถพานายไปได้"

"พาฉันไปเดี๋ยวนี้" ลี่จุนพูดเสียงเย็นชา เขาอดใจรอที่จะแก้แค้นให้น้องชายไม่ไหวแล้ว ตอนนี้เขาเดินออกมาจากความเสียใจได้แล้ว ในตัวเต็มไปด้วยความอาฆาต

เมื่อหม่าติงรู้สึกถึงความอาฆาตที่แผ่ออกมาจากตัวของอีกฝ่าย ก็ตัวสั่นขึ้นมา ความอาฆาตของอีกฝ่าย ทำให้เขารู้สึกหวาดกลัวอย่างมาก น่ากลัวมาก ป้องกันได้ยากจริงๆ

"เอาอย่างนี้ พวกเราแยกย้ายกันจัดการ นายไปลอบฆ่ามัน ฉันไปจับตัวกู้หยุนหลัน" หม่าติงพูดเสียงเบา

"ตามใจนาย ฉันแค่อยากจะแก้แค้น" ลี่จุนโบกมืออย่างรำคาญ ไม่ได้ใส่ใจคำพูดของอีกฝ่ายเลยด้วยซ้ำ

หม่าติงไม่พอใจ เขาเองก็ไม่ไปยุ่งกับอีกฝ่าย ไม่สนใจว่าอีกฝ่ายจะสำเร็จมั้ย อย่างน้อยจับตัวกู้หยุนหลันได้ ก็ยังมีโอกาสในการต่อรอง

ในตอนนี้เอง หลี่โม่ได้ยินเสียงปืนดังขึ้น เขาหลบตัวอย่างรู้ทัน ขณะเดียวกันก็อุดหูของกู้หยุนหลันไว้ ป้องกันไม่ให้อีกฝ่ายตกใจตื่นจากการนอนหลับ

เพราะเสียงแบบนี้ดังขึ้นในความฝัน สามารถทิ้งความทรงจำที่หนักหนาไว้ได้ กู้หยุนหลันค่อยๆตื่นขึ้น เธอนวดขมับแล้วพูดว่า "เกิดอะไรขึ้น"

"มีคนยิงปืนมา เธอหาที่หลบก่อน" หลี่โม่พูด เขาไม่ได้ล้อเล่นกับกู้หยุนหลัน ในเวลานี้ เขาจะต้องใจเย็น

กู้หยุนหลันเชื่อจริงๆ จึงได้รีบร้อนใส่เสื้อผ้า หลี่โม่วิเคราะห์จากเสียงปืน ก็หาตำแหน่งที่ศัตรูหลบซ่อนเจอ