บทที่ 804 ต่างก็ซื่อสัตย์ต่อเจ้านายของตัวเอง

หลี่โม่กระดิกนิ้วพูดว่า "พวกนายเข้ามาได้เลย"

เมื่อนักสู้พวกนั้นเห็นการกระทำหาเรื่องของหลี่โม่ ก็ยิ่งโมโห ฟาดฟันดาบนักสู้ไม่หยุด น่าจะเป็นเพราะว่าพวกเขาใช้แรงส่วนมากในร่างกายไปกับดาบ ความคล่องแคล่วของร่างกายนั้นลดลงอย่างเห็นได้ชัด

"ไอ้โง่! ไอ้ขยะ!" นักสู้พวกนั้นโมโหมากและด่าออกมา

หลี่โม่ยิ้มเยาะพูดว่า​ "โจรสลัด!"

นักสู้พวกนั้นไม่ว่าจะโจมตียังไง ก็ทำอะไรหลี่โม่ไม่ได้ หม่าติงดูไม่ออกถึงความอันตราย คิดว่าหลี่โม่ไม่มีความสามารถในการโจมตีกลับ

หลี่โม่เองก็ไม่มีอารมณ์จะเล่นกับคนพวกนี้ต่อไป สีหน้าเริ่มจริงจังขึ้นมา เมื่อนักสู้พวกนั้นเห็นว่าสีหน้าของหลี่โม่เปลี่ยนไปอย่างมาก พวกเขาต่างก็มีลางสังหรณ์ไม่ดี

พวกเขาเคยผ่านการฝึกอบรมที่เข้มงวดมาก แม้ว่าจะอยู่ในดงกองศพ พวกเขาก็ไม่มีผลกระทบใดๆทั้งสิ้น แต่ว่าแววตาของหลี่โม่ เหมือนกับว่าเพิ่งเดินออกมาจากกองศพ

"ทุกคนระวังตัวด้วย" นักสู้พวกนั้นเริ่มใช้ภาษาญี่ปุ่นพูดคุยเสียงเบา

นักสู้คนอื่นเองก็พยักหน้า พวกเขาต่างก็ดูออกว่าท่าทางของหลี่โม่ไม่ปกติ หม่าติงมีลางสังหรณ์ไม่ดีบางอย่าง เขารีบวิ่งไปที่ข้างหลังของกู้หยุนหลัน ถ้าหากว่าสถานการณ์พลิกผัน นี่ก็เป็นไพ่ใบสุดท้ายของเขา

เขาหันหน้าไป แต่กลับพบว่าเจ้านายเก็บเงินหนีไปแล้ว สีหน้าของเขาหวาดกลัว แม้แต่เจ้านายยังต้องหนี เขายังโง่อยู่ที่นี่อีกทำไมกัน?

ในขณะที่นักสู้หนึ่งในนั้นกำลังฟาดดาบใส่ตัวของหลี่โม่ หลี่โม่ใช้มือเดียวจับดาบนั้นไว้ นักสู้คนนั้นดีใจ คิดว่าฟันโดนหลี่โม่แล้ว

แต่ว่าเวลาต่อมา เขาก็ร้อนรนขึ้นหลี่โม่จับดาบด้วยมือข้างเดียว ออกแรงเล็กน้อย ทันใดนั้นดาบก็หักงอ ถามว่า แรงมากมายขนาดนั้น มีใครสักกี่คนสามารถทำได้

นักสู้คนนั้นถึงกับตัวสั่น ดาบนักสู้เล่มนี้ของเขาทำมาจากเหล็ก แหลมคมอย่างมาก แต่ว่าหลี่โม่ไม่เพียงแต่มือไม่เป็นอะไร แต่กลับกันที่ดาบนั้นหักงอ นี่มันอลังการเกินไปแล้ว

ถ้าไม่ใช่ว่าเห็นด้วยตาตัวเอง ตีให้ตายเขาก็ไม่กล้าเชื่อว่านี่คือความจริง นักสู้คนอื่นๆเองก็ตกใจ ภาพนี้มันน่ากลัวมากเกินไปจริงๆ

"คนต้าเซี่ยที่เก่งกาจจริงๆ" นักสู้พวกนั้นหายใจเข้าลึกๆ เป็นครั้งแรกที่เริ่มเห็นถึงความสำคัญศิลปะการต่อสู้ของต้าเซี่ย พวกเขาได้ยินมาว่าศิลปะการต่อสู้ของต้าเซี่ยนั้นสุดยอดมาก ที่ผ่านมาพวกเขาคิดว่าแค่โม้ แต่ตอนนี้เชื่อสนิทใจแล้ว

หลี่โม่กวาดมองทีหนึ่ง นักสู้พวกนั้นต่างก็ไม่กล้าสบตากับหลี่โม่ ต่างก็รีบแยกย้ายกันออกไป หลี่โม่ไม่ได้ขัดขวาง คนพวกนี้ก็แค่รับเงินมาเสี่ยงชีวิตก็เท่านั้น

"นายอย่าเข้ามานะ ถ้าหากว่านายเข้ามา ฉันจะฆ่าเธอทิ้ง" เมื่อหม่าติงเห็นหลี่โม่ที่เดินเข้ามาใกล้ รู้สึกเหมือนกับว่าเห็นปีศาจ หวาดกลัวเป็นอย่างมาก

หลี่โม่พูดนิ่งๆว่า "ฉันเคยให้โอกาสนายมาครั้งหนึ่งแล้ว นายไม่ฟังเลยหรอ?"

เมื่อหม่าติงได้ยินอย่างนั้น ในใจก็รู้สึกเสียใจอย่างมาก สองขาของเขาสั่นและพูดว่า​ "นายให้โอกาสกับฉันอีกสักครั้งได้มั้ย"

ถ้าหากว่าหลี่โม่ให้โอกาสเขา เขาก็จะปล่อยคนไป ประเด็นหลักคือเขากลัวว่าหลี่โม่จะไม่ปล่อยเขาไป เมื่อกี้เขาเห็นหลี่โม่ลงมือกับนักสู้พวกนั้นอย่างโหดร้ายแล้ว ในใจเขาก็มีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่

"ได้" หลี่โม่พูดด้วยรอยยิ้ม

หม่าติงแกะเชือกของกู้หยุนหลันและเฉินเสี่ยวถงอย่างเชื่อบ้างไม่เชื่อบ้าง หลี่โม่ถามกู้หยุนหลันและเฉินเสี่ยวถงว่า "มันได้รังแกพวกเธอรึเปล่า?"

กู้หยุนหลันและเฉินเสี่ยวถงต่างก็ส่ายหัว หม่าติงอธิบายอย่างหวาดกลัว "ฉันก็แค่จับพวกเธอมา ฉันไม่ได้ลงไม้ลงมืออะไรสักอย่างแน่นอน อีกอย่าง ครั้งก่อนที่ลูกน้องของฉันหักหลังฉัน นายเคยช่วยชีวิตฉันไว้ ฉันยังจำได้เสมอ"

เขาไม่กล้าลงมือกับกู้หยุนหลันและเฉินเสี่ยวถง มีอยู่สองเหตุผล อย่างแรกคือกลัวหลี่โม่ตามหาถึงที่ อย่างที่สองก็คือหลี่โม่เคยช่วยชีวิตเขา เขาอยากจะตอบแทนบุญคุณอย่างมาก แต่ว่าลูกพี่ใหญ่สั่งมา เขาก็ปฏิเสธไม่ได้