บทที่ 807 ช่วยคน

หลี่โม่ตกใจมาก และยิ่งอยู่ยิ่งแปลกใจกับสัตว์ประหลาดขนมากขึ้น ไอ้จางเต๋ออู่นี่ ไปเอาสัตว์ปีศาจพวกนี้มาจากไหนกัน

สัตว์ประหลาดขนตัวนั้นคำรามไม่หยุด ทุกครั้งล้วนใช้กำลังทั้งหมด กำลังในการทำลายล้างสูงมาก

เมื่อหลี่โม่รับรู้ว่าสัตว์ประหลาดขนมีแค่ตัวนี้ตัวเดียว เขาถึงได้สบายใจขึ้นมาหน่อย ถ้าหากว่ามีสัตว์ประหลาดขนแบบนี้อยู่ในทุกห้อง นั่นก็คงจะปวดหัวมาก

เพื่อที่จะได้ออกจากที่นี่เร็วหน่อย เขาจึงทำได้เพียงรีบสู้รีบจบ เขาเตะเข้าที่ตัวของสัตว์ประหลาดขนตัวนั้น สัตว์ประหลาดขนตัวนั้นก็เจ็บจนกระเด็นออกไป ท่าทางน่าอนาถอย่างมาก

สัตว์ประหลาดขนตัวนั้นส่งเสียงครวญคราง จนสุดท้ายก็ไม่มีแม้แต่แรงที่จะลุกขึ้น

พ่อแม่ของเฉินเสี่ยวถงตกใจกับพลังประหลาดของหลี่โม่ ในใจพวกเขามีคำถามมากมายอยากจะถาม แต่ว่าตรงหน้านั้นรีบร้อนเกินไป หลี่โม่พาตัวทั้งสองคนวิ่งหนี

เมื่อสายตรวจพวกนั้นเห็นหลี่โม่ สีหน้าก็ตกใจในทันใด ในมือต่างก็หยิบเอาอาวุธของตัวเองออกมา หลี่โม่หันหน้าไปพูดว่า "พวกคุณตามผมไว้ อย่าออกห่างละ"

พ่อแม่ของเฉินเสี่ยวถงนึกถึงพลังที่หลี่โม่แสดงให้เห็นเมื่อกี้แล้ว พวกเขาเชื่อว่าอีกฝ่ายสามารถพาพวกเขาหนีไปได้ บวกกับที่อีกฝ่ายพูดถึงชื่อของลูกสาวพวกเขา มีความเป็นไปได้สูงมากที่จะเป็นเพื่อนของลูกสาวพวกเขา

หลังจากที่หลี่โม่ตีคนพวกนั้นสลบอย่างง่ายดายแล้ว ถึงได้พาพ่อแม่ของเฉินเสี่ยวถงขึ้นรถ ทันใดนั้น เขาเห็นทะเบียนรถหนึ่งที่พิเศษ

หลี่โม่จับตัวคนคนหนึ่งมาถามว่า "รถคันนี้เป็นของใคร?"

"ของจางเต๋ออู่ครับ" คนคนนั้นรีบตอบกลับ

เมื่อหลี่โม่ได้รู้แล้ว มุมปากก็ยกยิ้ม เขาวิ่งไปเอาระเบิดติดตั้งรถวางไว้ด้านใน การเริ่มการทำงานมีสองวิธี หนึ่งคือกดปุ่มกด อีกอย่างหนึ่งคือการสตาร์ตรถ แล้วระเบิดก็จะระเบิดขึ้น

แน่นอนว่าเขาเลือกอย่างหลัง เริ่มทำงานทันที ไม่แน่ปลาอาจจะไม่ติดกับ เหยื่อก็ถูกกินไปก่อนแล้ว

เมื่อหลี่โม่ทำทุกอย่างพวกนี้เสร็จแล้ว ถึงได้ให้พ่อแม่ของเฉินเสี่ยวถงขึ้นรถ พ่อแม่ของเฉินเสี่ยวถงนึกถึงเรื่องเมื่อกี้ ในใจก็รู้สึกหวาดกลัว พวกเขารู้สึกเหมือนกับว่าตัวเองกำลังฝันไป ก่อนหน้านั้นพวกเขายังได้รับการทรมานอย่างไม่ใช่คน แต่ตอนนี้กลับหนีออกมาจากนรกได้แล้ว

"นายเป็นเพื่อนของลูกสาวฉันงั้นหรอ?" พ่อของเฉินเสี่ยวถงพูดอย่างสงสัย เขากลัวมากว่าจะตกเข้าไปอยู่ในมือของคนร้ายอีก ดังนั้นจึงต้องถามให้ชัดเจน

"ผมเป็นเพื่อนของลูกสาวคุณ คุณสบายใจได้ ผมไม่มีทางทำร้ายพวกคุณแน่นอนครับ" ประโยคเดียวของหลี่โม่ ทำเอาพ่อแม่ของเฉินเสี่ยวถงสบายใจในทันที

เขาพาพ่อแม่ของเฉินเสี่ยวถงตรงกลับบ้าน เฉินเสี่ยวถงกำลังนั่งดูทีวีบนโซฟา ในใจเอาแต่ไม่มีความสุขอยู่ตลอด

หลี่โม่พาพ่อแม่ของเฉินเสี่ยวถงเดินเข้าในบ้าน เฉินเสี่ยวถงมองไปยังหน้าประตู เมื่อเธอเห็นคนสองคนที่คุ้นเคยที่อยู่ด้านหลังหลี่โม่ น้ำตาของเธอก็ไหลออกมาในทันที เธอรีบเข้าไปกอดพ่อแม่ของตน

พ่อแม่ของเฉินเสี่ยวถงเมื่อเห็นว่าลูกสาวของตัวเองไม่เป็นอะไร ก็ร้องไห้ดีใจ ทั้งสามคนกอดกันอยู่นานไม่ยอมปล่อย พูดตามจริง เมื่อหลี่โม่เห็นอย่างนี้แล้วก็มีความตื้นตันใจเล็กน้อย

เมื่อกู้หยุนหลันเห็นภาพนี้ ก็พูดด้วยรอยยิ้มว่า "ไม่คิดเลยว่านายจะทำสำเร็จเร็วขนาดนี้ ก็ว่าทำไมถึงได้กลับดึก"

หลี่โม่พูดนิ่งๆว่า "แน่นอนอยู่แล้ว ฉันเป็นใครกัน"

กู้หยุนหลันกลอกตา อย่างมากเธอก็แค่พูดชมหลี่โม่ประโยคเดียว แต่อีกฝ่ายกลับลอยไปแล้ว เธอกลอกตาใส่อีกฝ่าย และก็ไม่ได้ไปวุ่นวายอะไรกับอีกฝ่าย

เฉินเสี่ยวถงเช็ดน้ำตา มองหลี่โม่อย่างตื้นตัน ในใจมีคำพูดขอบคุณมากมาย แต่ไม่รู้ว่าควรจะพูดยังไง ยังไงซะ ความรู้สึกของเธอตอนนี้ดีใจอย่างมาก

"พี่หลี่โม่ ต่อไปถ้ามีอะไรให้ฉันช่วย ฉันจะช่วยนายทุกอย่างเลย" เฉินเสี่ยวถงพูดอย่างจริงจัง