บทที่ 811 เล่นละคร

โจงจุ้นหย่วนไม่นึกเลยว่าหลี่โม่จะพูดเช่นนี้ สิ่งนี้ทำให้เขาประหลาดใจเป็นอย่างมาก เขาแทบจะด่าลบหลู่แม่แล้ว เขาให้กู้หยุนหลันไปด้วยกันกับเขา เหตุผลหลักก็คือลงมือกับกู้หยุนหลันได้ง่าย

แต่หลี่โม่ตามเขาไปด้วย เขาจะลงมือได้ยังไง? ยิ่งไปกว่านั้นสำหรับเขา ก็ไม่มีประโยชน์อะไรทั้งนั้น

หลังจากที่หลี่โม่เห็นน้ำเสียงการตอบนี้ของอีกฝ่ายหนึ่ง ก็รู้ว่าอีกฝ่ายมีเจตนาไม่ดี

กู้หยุนหลันตกอยู่ในความลังเล เธอจ้องมองไปที่หลี่โม่โดยไม่รู้ตัว หลี่โม่ก็ไม่อยากจะที่จะทำให้กู้หยุนหลันลำบากใจ ถึงได้พูดว่า: "เอาแบบนี้ละกัน ฉันไปกับเธอ"

"ไม่ได้"โจงจุ้นหย่วนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา เหตุผลหลักคือเขาเชิญกู้หยุนหลันไปก็เพื่อต้องการบรรลุเป้าหมายของตัวเอง ตอนนี้หลี่โม่ตามไปด้วย ถ้าอย่างนั้นยังจะพัฒนาความสัมพันธ์ได้อย่างไร?

ยังไม่รอให้หลี่โม่พูดอะไร กู้หยุนหลันพูดต่อว่า: "ถ้าหากหลี่โม่ไม่ไป ฉันก็ไม่ไป"

แม้ว่าสถานการณ์เพื่อนสนิทของเธอจะอันตรายเป็นอย่างมาก แต่เธอก็เป็นมีคนหลักการ เธอไม่ต้องการขายร่างกายไปเพื่อเพื่อนสนิท

ในใจของหลี่โม่ค่อนข้างซาบซึ้งใจเป็นอย่างมาก อย่างน้อยกู้หยุนหลันทอดทิ้งเขาเพื่อเพื่อนสนิทของตัวเอง

ใบหน้าของโจงจุ้นหย่วนดูไม่ดี เขากลับคาดไม่ถึงว่าเรื่องราวจะยุ่งยากขนาดนี้ เขาคิดว่ากู้หยุนหลันไม่ไป แผนการต่อไปของเขาก็ไม่สามารถที่จะดำเนินต่อไปได้

เขาลูบคางหนึ่งที ต่อจากนั้นรอยยิ้มเย็นชาก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าเล็กน้อย ต่อให้ปล่อยให้อีกฝ่ายตามไปด้วยก็ไม่เป็นไร ถึงยังไงเขาก็มีความมั่นใจที่เพียงพอ

"ได้ งั้นพวกคุณตามก็ไปด้วยเถอะ"โจงจุ้นหย่วนเอ่ยปากพูด ถึงยังไงหลี่โม่ก็เป็นแค่คนธรรมดาคนหนึ่ง ถึงเวลานั้นเขาเรียกลูกน้องไม่กี่คนก็สามารถที่จะกำจัดอีกฝ่ายได้ เมื่อคิดถึงตรงนี้ เขาก็ยินดีทำเป็นอย่างยิ่งไม่ใช่เหรอ?

"ไม่เป็นไรมีฉันอยู่"หลี่โม่จับมือของกู้หยุนหลันไว้ และพูดด้วยรอยยิ้ม

ตอนแรกกู้หยุนหลันเสียใจเล็กน้อย เหตุผลหลักคือเธอกลัวว่าตัวเองจะทำร้ายหลี่โม่อีก ตอนนี้หลังจากที่เธอเห็นรอยยิ้มที่มั่นใจของหลี่โม่ ทุกสิ่งที่เธอเป็นกังวลก่อนหน้านี้ก็หายไปแล้ว

หลังจากที่โจงจุ้นหย่วนเห็นฉากนี้ ในใจก็แสยะยิ้ม มีแกอยู่ก็มีเรื่องแน่ ถึงเวลานั้นแกก็จะเห็นว่าฉันพัวพันอยู่กับแฟนสาวของแกยังไง

พวกพนักงานของหยุนจงหลันกรุ๊ปกำลังซ่อนตัวแอบฟัง แต่ก็ฟังไม่รู้เรื่องว่าคนพวกนี้กำลังพูดคุยอะไรกัน

ในเวลาเดียวกันกู้หยุนหลันและหลี่โม่กำลังนั่งอยู่ที่เบาะหลัง โจงจุ้นหย่วนต้องการเข้าใกล้กู้หยุนหลัน กลับถูกหลี่โม่ขวางไว้ เขาพูดกับหลี่โม่อย่างเย็นชาว่า: "ไปให้พ้น"

หลี่โม่ทำราวกับไม่ได้ยิน เล่นโทรศัพท์ต่อไป คราวนี้โจงจุ้นหย่วนก็โกรธขึ้นมา ไอ้หมอนี่ไม่ได้ให้ความสำคัญกับเขาอย่างเห็นได้ชัด

โจงจุ้นหย่วนดึงไหล่ของหลี่โม่หนึ่งทีอย่างไม่รู้ตัว ต้องการที่จะสะบัดอีกฝ่ายออกไป ท่วงท่านี้ของเขาใช้อยู่บนตัวของคนอื่น คงจะเป็นผลมากอย่างแน่นอน ประกอบกับหลี่โม่ไม่ได้เตรียมตัว เขาสรุปว่าจะประสบความสำเร็จอย่างแน่นอน

เมื่อเขาจับไหล่ของหลี่โม่เตรียมที่จะใช้กำลัง เขากลับพบเรื่องที่น่าตกใจหนึ่งเรื่อง หลี่โม่กลับนิ่งไม่ขยับ นั่งอยู่ที่นั่นอยู่ตลอดเวลา ยังไงก็ไม่มีการเคลื่อนไหว ตรงกันข้ามมือของเขาถูกสั่นจนทั้งเจ็บทั้งชา

โจงจุ้นหย่วนมองดูหลี่โม่ด้วยใบหน้าที่แปลกประหลาด แทบจะมึนงง เขาไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้นกับหลี่โม่ มีเรี่ยวแรงมากขนาดนี้

หลังจากที่เสียเปรียบมาก โจงจุ้นหย่วนถึงได้ทำตัวเรียบร้อยขึ้นมา คิดในใจว่า รอหลังจากที่ถึงบาร์แล้ว ดูว่าฉันจะจัดการแกยังไง

หลังจากที่ถึงบาร์ บริเวณใกล้เคียงนี้แทบจะไม่มีคนอยู่ เห็นได้ชัดว่าสถานที่ถูกเคลียร์เรียบร้อยแล้ว

โจงจุ้นหย่วนเดินวางมาดเข้าไป แต่ยังคงรักษาท่าทางสุภาพบุรุษต่อกู้หยุนหลัน และพูดว่า: "เชิญครับ"

หลังจากที่กู้หยุนหลันเห็นรอยยิ้มจอมปลอมของอีกฝ่าย บนใบหน้าก็ปรากฏสีหน้าที่รังเกียจ คิดว่าอีกฝ่ายเสแสร้งเกินไปแล้ว