บทที่ 816 กลับบ้านตระกูลกู้!

หลังจากที่คุณชายหลินถูกตบหนึ่งฉาด ทั้งร่างกายของเขาก็หงายหลัง สีหน้าโกรธก็ปรากฏขึ้นบนใบหน้าในทันที อยากจะดูว่าคนคนนั้นที่ลงมือกับเขาเป็นใครกันแน่

ตอนที่เขาเห็นคนที่ลงมือ ความโกรธของเขาก็หายไปในทันที ตรงกันข้ามกลับเผยให้เห็นท่าทางที่ตื่นตระหนก และยิ้มหวาน

"พ่อ พ่อมาได้ยังไง พ่อตบผมทำไม"

คุณชายหลินหวาดกลัวพ่อเป็นอย่างมาก เขาไม่นึกเลยว่าพ่อจะลงมืออย่างไร้เหตุไร้ผล สิ่งนี้ทำให้เขาสับสนขึ้นมา

"ฉันตบแกนี่แหละ"

ชายวัยกลางคนแทบจะบันดาลโทสะ เมื่อกี้นี้ เขาได้รับโทรศัพท์จากท่านเทียน ท่านเทียนตวาดในโทรศัพท์ว่าลูกชายของเขาทำให้คนที่ไม่ควรที่มีเรื่องด้วยขุ่นเคืองใจ

เขามาดูด้วยตัวเอง เห็นจริงๆว่าลูกชายของตัวเองเกิดความขัดแย้งกับหลี่โม่ และยังร้องเอะอะให้หลี่โม่ขอโทษ

แม้ว่าเขาจะไม่รู้ว่าหลี่โม่เป็นใคร แต่ท่านเทียนกำชับไว้ว่า ตัวตนของหลี่โม่ไม่ธรรมดา ไม่สามารถที่จะทำอะไรบุ่มบ่ามได้ แน่นอนว่า เขาก็ไม่มีความกล้าที่จะพูดกับหลี่โม่แบบนี้

เขาผิดหวังกับลูกชายของตัวเองเป็นอย่างมาก เขาไม่นึกเลยว่าอีกฝ่ายจะหาเรื่องหลี่โม่ มีเรื่องกับใครไม่มี ดันมีเรื่องกับหลี่โม่ นี่หาเหาใส่หัวไม่ใช่หรอกเหรอ?

คราวนี้คุณชายหลินไม่รู้ว่าเกิดอะไรขึ้น สถานการณ์นี้แตกต่างไปจากที่เขาคิดไว้อย่างสิ้นเชิง เขาคาดไม่ถึงว่าพ่อจะต่อว่าเขาแบบนี้

"พ่อ เกิดอะไรขึ้น?"คุณชายหลินอดไม่ได้ที่จะถาม

ผู้คนที่ดูความคึกคักอยู่ในเหตุการณ์ไม่เข้าใจว่าเกิดเรื่องอะไรขึ้น สิ่งนี้ไม่ค่อยชอบมาพากลเล็กน้อย พวกเขาได้ยินมาว่าพ่อของคุณชายหลินรักลูกชายของตัวเองมาก

ทำไมวันนี้พ่อของคุณชายหลินถึงได้ตบลูกชายล่ะ หรือว่าคุณชายหลินก่อเรื่องอะไรเหรอ?

"แกยังพูดว่าเกิดอะไรขึ้นอีก แกมีเรื่องกับใคร แกรู้ดีอยู่แก่ใจ"หลังจากที่ชายวัยกลางคนเห็นท่าทางที่ตกตะลึงของลูกชาย พูดอย่างโกรธจัด

คุณชายหลินเกาหัว และยิ้มอย่างขมขื่น: "พ่อ ผมไม่เข้าใจความหมายของพ่อ ผมก็ระวังขอบเขตของการกระทำอย่างมากมาโดยตลอด"

แม้ว่าเขาจะรังแกคนบ่อย แต่เขาก็จะระวังขอบเขตของการกระทำ ถ้าตำแหน่งและฐานะเหนือกว่าเขา เขาขี้ขลาดเร็วกว่าใคร ตรงกันข้าม ก็คือเขารังแกคนอื่น

เขาพยายามหวนคิด ช่วงนี้แทบจะไม่ได้ทำให้คนใหญ่คนโตอะไรขุ่นเคืองใจ

ชายวัยกลางมองดูลูกชายอย่างหวังจะให้ได้ดิบได้ดี เขาควรที่จะบอกใบ้ก็บอกใบ้อย่างชัดเจนแล้ว ขนาดเจตนาของอีกฝ่ายก็เดาไม่ออกสักนิด

"พ่อ พ่อมาได้พอดี คนคนนี้จองหองพองขน ไม่ได้ให้ความสำคัญกับผม พ่อว่าควรจะจัดการยังไง?"คุณชายหลินถูมือ และถามความเห็นของอีกฝ่ายโดยไม่รู้ตัว

เมื่อชายวัยกลางคนได้ยินแบบนี้ แทบจะโกรธจนหมดสติไป เขาพบว่าลูกชายคนนี้หมดทางเยียวยาแล้ว ถ้าไม่ใช่ว่าก่อนหน้านี้ท่านเทียนพูดในโทรศัพท์ว่าไม่สามารถเปิดเผยตัวตนของหลี่โม่ได้ ไม่อย่างนั้นเขาก็อยากจะชี้ให้เห็นโดยตรงจริงๆ

"แกยังพูดถึงเรื่องนี้อีกเหรอ? กลับไปกับฉัน"ชายวัยกลางคนตวาด

คุณชายหลินพูดอย่างค่อนข้างไม่พอใจ: "พ่อ ผมขายหน้ามากขนาดนี้ ผมไม่อยากกลับไปแบบนี้"

"แกไม่กลับไป ฉันก็จะตีขาแกให้หักในทันที"ชายวัยกลางคนพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา แม้ว่าจะเป็นคำเตือนครั้งสุดท้าย แต่ไม่ได้ล้อเล่นอย่างแน่นอน

คนที่คุณชายหลินกลัวที่สุดคือพ่อ ขนาดพ่อก็พูดแบบนี้ ไม่ว่าเขาจะดื้อรั้นแค่ไหนก็ไม่กล้าที่จะไม่เชื่อฟัง เขาถึงได้พูดว่า: "พ่อ ผมกลับไปกับพ่อพอใจยัง?"