บทที่ 818 ผมมีวิธี!

สำหรับคำพูดของกู้ชิงหลิน กู้หยุนหลันเห็นด้วยเป็นอย่างมาก เธอราวกับว่าเห็นตัวเองในตอนนั้นจากบนตัวของกู้ชิงหลิน

หลังจากที่คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้ได้ยินแบบนี้ ก็จ้องเขม็งด้วยความโกรธ สีหน้าของเขาดูไม่ดีขึ้นมาในทันที เขาไม่นึกเลยว่ากู้ชิงหลินจะกล้าต่อปากต่อคำกับเขา

"กู้ชิงหลิน แกหมายความว่ายังไง!"คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้อดไม่ได้ที่จะโกรธขึ้นมา

กู้ชิงหลินตกใจ ไม่กล้าพูดต่อไป กู้เจี้ยนกั๋วรีบตบหลังของคุณท่านใหญ่ตระกูลกู้ และพูดว่า: "พ่อ พ่ออย่าได้โกรธเลย"

คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้ถึงได้ใจเย็นลง กู้เจี้ยนเจียงไม่ได้อยู่เฉย เขาเดินออกมาในทันที และตวาดใส่หลี่โม่ว่า: "หลี่โม่ แกรู้มั้ยว่าแกทำให้ใครขุ่นเคืองใจ? นั่นเป็นคุณชายหลินมหาเศรษฐีในเมืองฮ่าน จากนี้ไปบริษัทตระกูลกู้ของพวกเรายังต้องแสวงความกล้าหน้าจากอีกฝ่าย"

"แกทำแบบนี้ ตั้งใจให้ร้ายตระกูลกู้ของพวกเราไม่ใช่หรอกเหรอ เกิดคุณชายหลินโกรธ ถึงเวลานั้นตระกูลกู้ของพวกเราก็จะต้องถูกแกทำร้ายจนตาย"กู้เจี้ยนกั๋วก็เริ่มที่จะพูดตาม

จำเป็นต้องบอกว่า กู้เจี้ยนกั๋วและกู้เจี้ยนเจียงแทบจะลักษณะเหมือนกัน คำพูดของทั้งสองคนข่มเพื่อแสดงว่าตนเหนือกว่า และพูดถึงประเด็นสำคัญทุกจุด

เมื่อหวังฟางได้ยิน ก็ตื่นตระหนกเล็กน้อย ถ้าหากตระกูลกู้จบเห่ เธอคงจะได้รับผลกระทบอย่างแน่นอน ภายใต้การพูดเกินจริงของกู้เจี้ยนกั๋วและกู้เจี้ยนเจียง หวังฟางก็วิตกกังวลขึ้นมา

คุณปู่กู้ก็เป็นคนที่ตามหลักคำสอนผลประโยชน์ เขาไม่มีกะจิตกะใจที่จะตำหนิหลี่โม่ และพูดอย่างเยือกเย็นว่า: "เรื่องนี้แกเป็นคนก่อขึ้นมาเอง แกต้องไปรับผิดชอบด้วยตัวเอง"

"ฉันว่าแก คุกเข่าคำนับขอโทษคุณชายหลิน ไปขอร้องให้คุณชายหลินปล่อยพวกเราไป นี่เป็นวิธีเดียวแล้ว"กู้เจี้ยนกั๋วพูดด้วยน้ำเสียงเย็นชา

กู้เจี้ยนเจียงพูดตามว่า: "แค่นี้ยังไม่พอ คุณชายหลินบอกว่าให้กู้หยุนหลันตามไปด้วย ฉันว่า หยุนหลัน แกก็เสียสละตัวของแกเองด้วย"

คำพูดของกู้เจี้ยนกั๋วและกู้เจี้ยนเจียง ทำให้หลี่โม่และกู้หยุนหลันรวมทั้งกู้ชิงหลินก็ขมวดคิ้ว นี่เป็นคำพูดของคนหรือเปล่า? แทบจะไร้ความรู้สึกเกินไปแล้ว

หลี่โม่พูดอย่างราบเรียบว่า: "เรื่องราวมาถึงขั้นนี้แล้ว ลุงใหญ่ลุงรองไม่เพียงแต่ไม่คิดหาทางรับมือ ตรงกันข้ามต่างกันต่างทะเลาะกันอยู่ที่นี่"

สีหน้าของกู้เจี้ยนกั๋วและกู้เจี้ยนเจียงดูไม่ดี ในเวลาเดียวกันก็พูดว่า: "นอกจากวิธีนี้แล้ว หรือว่ายังมีวิธีอื่นเหรอ? คุณชายหลินเป็นคนที่มีความแค้นเล็กน้อยก็จะต้องแก้แค้น ถ้าแกอยากจะตาย อย่าทำให้พวกเราเดือดร้อนไปด้วย"

กู้หยุนหลันไม่นึกเลยว่าลุงใหญ่และลุงรองจะออกความคิดแย่ๆแบบนี้ เธอก็ยิ่งผิดหวังกับมันมากขึ้นไปอีก เธอรู้ว่าลุงใหญ่และลุงรองจะทำแบบนี้

กู้ชิงหลินกัดฟัน สุดท้ายก็ตัดสินใจได้ และพูดว่า: "หนูไม่เชื่อฟังคำพูดของคุณปู่เอง หนูไปขอโทษคุณชายหลินเอง"

เผชิญหน้ากับความเป็นจริง เธอจำเป็นต้องก้มหน้าลง เธอไม่อยากทำให้กู้หยุนหลันติดพันไปด้วยเพราะเธอ

คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้ไม่ได้พูดอะไร ในใจกลับเห็นด้วยเป็นอย่างยิ่ง กู้เจี้ยนกั๋วส่ายหน้าแล้วพูดว่า: "ไม่ได้ คุณชายหลินต้องการไม่เพียงแต่แกเท่านั้น ยังมีกู้หยุนหลันด้วย"

เมื่อคำพูดของเขาลดลง สายตาที่เยือกเย็นของหลี่โม่ก็มองมาพอดี หลี่โม่เบื่อเอียนลุงใหญ่เป็นอย่างมาก อยู่ดีๆก็พูดถึงกู้หยุนหลันอุทิศตน ถ้าเขาไม่โกรธก็แปลกแล้ว

คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้อดไม่ได้ที่จะเอ่ยปากพูดว่า: "หยุดทะเลาะกันได้แล้ว ตอนนี้คือจะเอาใจคุณชายหลินยังไงถึงจะได้ กู้หยุนหลัน แกไม่สามารถที่จะเห็นคนในตระกูลกู้ของพวกเราอดอาหารจนตายบนถนนได้นะ"

จำเป็นต้องบอกว่า คุณท่านใหญ่เล่นกับความรู้สึกได้สุดยอดมาก ทำให้ผู้คนเห็นอกเห็นใจได้ง่าย สีหน้าของกู้หยุนหลันดูไม่ดี เผชิญหน้ากับทางเลือกแบบนี้ ตอนนี้เธอยังไตร่ตรองไม่ได้

หลี่โม่เอ่ยปากพูดว่า: "คุณปู่ ปู่ไม่ต้องบีบบังคับหยุนหลันแล้ว เรื่องนี้ ผมไม่มีทางเห็นด้วย"

สีหน้าของคุณท่านใหญ่ตระกูลกู้ก็เขียวปั้ดขึ้นมาในทันที กู้เจี้ยนกั๋วตะโกนเป็นอันดับแรกว่า: "หลี่โม่ แกคิดว่าแกเป็นใคร แกก็แค่ลูกเขยแต่งเข้าตระกูลกู้ของพวกเราเท่านั้นเอง แกจะตัดสินใจอะไรได้ ยังไม่หุบปากอีก"

"แกยังคิดว่าปัญหาใหญ่ไม่พอเหรอ?"หวังฟางพูดไปด่าไป