บทที่ 820 กลับคำ

"พวกเราไม่ได้ฟังผิดใช่มั้ย นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย ไม่นึกเลยว่าคุณท่านตระกูลหลินจะเป็นคนขอโทษเอง?"พวกหนุ่มสาวคนรุ่นหลังก็คุณว่าไปคำหนึ่งฉันว่าไปคำหนึ่ง ต่างก็รู้สึกประหลาดใจด้วยเหตุนี้

พวกเขาคาดไม่ถึงว่าเรื่องราวราวจะแตกต่างจากจินตนาการของพวกเขา ว่ากันตามหลักแล้วคุณท่านตระกูลหลินจะต้องบันดาลโทสะถึงจะถูก ยิ่งไปกว่านั้นที่ร้ายแรงที่สุดคือ คุณท่านตระกูลหลินเรียกหลี่โม่ว่าคุณ

กู้เจี้ยนกั๋วถามด้วยใบหน้าที่สับสนว่า: "ท่านหลิน นี่มันเรื่องอะไรกันเนี่ย หลี่โม่ควรจะได้รับการลงโทษถึงจะถูก"

"ทำไมคุณหลี่จะต้องถูกลงโทษด้วย?"

สีหน้าของคุณท่านตระกูลหลินดูไม่ดี ถามกลับประโยคหนึ่ง ขนาดเขาเกรงใจต่อหลี่โม่ขนาดนี้ คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้กลับต้องการลงโทษลงหลี่โม่ นี่มันบ้าไปแล้ว

จู่ๆเขาก็นึกถึงประโยคหนึ่งที่ท่านเทียนพูดเอาไว้ว่า ท่าเทียนบอกว่าคุณหลี่ชอบอ่อนน้อมถ่อมตน เขาถึงได้ค่อยๆเข้าใจอะไรบางอย่าง ดูเหมือนว่าหลี่โม่รักษาสถานการณ์ได้ลึกลับมาก ไม่ได้เปิดเผยตัวตนของตัวเองมาโดยตลอด

หลังจากที่คิดถึงเรื่องนี้ได้ ผู้นำตระกูลหลินถึงได้ปล่อยวางขึ้นมา เขาอดกลั้นไม่ได้บอกตัวตนของหลี่โม่ออกมา

หลี่โม่กลอกตาเขาแวบหนึ่ง ผู้นำตระกูลหลินคนนี้เล่นละครเก่งเกินไปแล้ว อยู่ภายใต้สถานที่สาธารณะเรียกเขาด้วยความเคารพขนาดนี้ ง่ายดายมากที่จะทำให้คนมองเห็นข้อบกพร่อง

หลังจากที่คุณท่านใหญ่ตระกูลกู้ได้ยินแบบนี้ ก็พูดอะไรไม่ออก ไม่รู้ควรจะพูดอะไรดีไปชั่วขณะ เขาคาดไม่ถึงว่าผู้นำตระกูลหลินจะเข้าข้างหลี่โม่ขนาดนี้

คราวนี้ กู้เจี้ยนกั๋วและคนอื่นๆเริ่มที่จะรู้สึกหดหู่ขึ้นมา หลี่โม่รู้จักกับผู้นำตระกูลหลินตั้งแต่เมื่อไหร่ พวกเขาสรุปว่าหลี่โม่มีความสัมพันธ์ที่ดีกับผู้นำตระกูลหลินอย่างแน่นอน

ผู้นำตระกูลหลินกระแอมหนึ่งทีแล้วพูดว่า: "คุณหลี่ ครั้งก่อนผมติดค้างน้ำใจไมตรีของคุณ ครั้งนี้จะคืนน้ำใจไมตรีให้กับคุณ"

เมื่อประโยคนี้ของผู้นำตระกูลหลินลดลง ทุกคนต่างก็ตกตะลึง สามารถที่จะทำให้คุณท่านตระกูลหลินติดค้างน้ำใจไมตรีได้ ก็ไม่ใช่ว่าคนธรรมดาสามารถที่จะทำได้

กู้เจี้ยนกั๋วยังคิดว่าหลี่โม่มีความสัมพันธ์ที่ดีมากกับคุณท่านตระกูลหลิน เมื่อเขาได้ยินสิ่งนี้ ความกังวลในใจก็หายไป

ถึงยังไงผู้นำตระกูลหลินก็คืนน้ำใจไมตรีหนึ่งครั้ง เป็นไปไม่ได้ที่จะช่วยหลี่โม่ตลอดเวลา ก่อนหน้านี้เขายังเป็นกังวลว่าผู้นำตระกูลหลินจะช่วยเหลือ เขาต้องการจะจัดกับกู้หยุนหลัน คงจะยากลำบากเกินความสามารถ

"ขอบคุณมาก"หลี่โม่ก็ไปตามความคิดของอีกฝ่าย และพูด

เมื่อคุณชายหลินเห็นพ่อจ้องมองตัวเอง เขานิ่งอึ้งอยู่ครู่หนึ่ง ถึงได้ดึงสติกลับมา และได้พูดเข้าสู่หัวข้อ: "ก่อนหน้านี้ผมสะเพร่าไป ผมไม่เอาค่าชดเชยแล้ว หนังสือสัญญานี้ผมส่งมอบมาแล้ว"

ในใจของกู้เจี้ยนกั๋วและคนอื่นๆต่างพากันดีใจ ในเวลาเดียวกันก็รู้สึกตกใจ พวกเขารู้ว่าคุณชายหลินเป็นคนที่มีความแค้นเล็กน้อยก็จะต้องแก้แค้น ใครจะคิดว่า ครั้งนี้คุณชายหลินไม่เพียงแต่ไม่ต้องการค่าชดเชย ยังเป็นคนที่นำหนังสือสัญญามาเอง

ในที่สุดความลำบากใจในใจของคุณปู่กู้ก็ลดลงมาแล้ว ก่อนหน้านี้เขายังเป็นห่วงว่าคุณชายหลินจะมาหาเรื่องตระกูลกู้ ถึงเวลานั้นตระกูลกู้ของเขาคงจะตายแน่

ตอนนี้เขาเห็นท่าทีของคุณชายหลิน เขาก็รู้ว่าอันตรายของตระกูลกู้ได้หลุดพ้นแล้ว

แต่ว่าพวกญาติของตระกูลกู้ที่อยู่ในเหตุการณ์ นอกจากจะไม่ขอบคุณหลี่โม่ แต่กลับคิดว่าเป็นเรื่องที่ควรจะเป็นแบบนั้น เดิมทีเรื่องนี้ประเด็นหลักคือหลี่โม่เป็นคนก่อขึ้นมา ตอนนี้หลี่โม่ปิดกั้นข้อผิดพลาด ก็เป็นเรื่องที่ปกติมาก

กู้ชิงหลินก็ไม่ได้โง่ ตั้งแต่ตอนที่หลี่โม่รับปากเมื่อกี้นี้ เธอก็รู้ว่าหลี่โม่ไม่ได้ล้อเล่น บวกกับเรื่องราวที่เกิดขึ้นในวันนี้ ในใจของเธอก็เสียใจอย่างไม่มีที่สิ้นสุด

เธอไม่นึกเลยว่าเส้นสายของหลี่โม่จะกว้างขวางขนาดนี้ ขนาดผู้นำตระกูลหลินก็รู้จัก เธอเสียใจที่ก่อนหน้านี้ทำไมต้องเป็นศัตรูกับหลี่โม่ด้วย ถ้าหากตอนนั้นดีต่อหลี่โม่หน่อย ก็ไม่มีทางตกอยู่ในสภาพแบบนี้