บทที่ 822 ตอนอวสาน

"หยุนหลัน ในสายตาของเธอยังมีลุงใหญ่คนนี้อยู่หรือเปล่า?" กู้เจี้ยนกั๋วเริ่มคาดคั้นกู้หยุนหลัน

กู้หยุนหลันไม่มีความเห็นใจใดๆ ทั้งสิ้น เธอพูดอย่างเฉยเมย "ลุงใหญ่ แล้วคุณล่ะยังมีฉันอยู่ในสายตาหรือเปล่า?"

ที่ผ่านมาเธอให้เกียรติลุงใหญ่และลุงรองมาก แต่ลุงใหญ่และลุงรองทำให้เธอผิดหวังครั้งแล้วครั้งเล่า พวกเขาไม่เพียงแย่งชิงหุ้นบริษัทที่เป็นของเธอเท่านั้น แต่ยังขับไล่เธอออกไปด้วย

แม้ว่าจะถูกขับไล่ออกไป แต่ลุงใหญ่และลุงรองก็ยังคอยมาสร้างปัญหาให้กับเธออยู่ตลอด เหมือนผีดูดเลือดที่สลัดอย่างไรก็ไม่หลุด เธอไม่เข้าใจจริงๆ ว่าทำไมอีกฝ่ายถึงยังมีหน้ามาต่อว่าเธออีก

"ดีมาก พวกเธอเด็ดเดี่ยวดี" กู้เจี้ยนกั๋วไม่เพียงไม่ตระหนักถึงความผิดพลาดของตัวเอง แต่ยังคิดมาตลอดว่ามันสมควรแล้ว ทิ้งไว้หนึ่งประโยคหนึ่งอย่างเกลียดชัง ก่อนจะออกไปจากที่นี่พร้อมกับกู้เจี้ยนเจียง

กู้เจี้ยนหมินพูดอย่างกระสับกระส่าย "จบแล้ว ด้วยนิสัยของพี่ใหญ่ เขาย่อมไม่ยอมเลิกราง่ายๆ ถึงยังไงพวกคุณควรสุภาพกว่านี้"

"พ่อคะ ไม่เห็นเหรอว่าพวกเขารังแกเรายังไง ถ้าเรายังอ่อนแออีก เราคงได้นอนข้างถนนไปแล้ว" กู้หยุนหลันขมวดคิ้วพูด เธอเองก็เคยมีประสบการณ์ความเจ็บปวดเช่นนั้นมาก่อน

หลี่โม่เห็นด้วยกับจุดนี้ พลางพูดว่า "พ่อแม่ พวกท่านไม่ต้องกลัว ยังมีพวกเราอยู่"

"มีหยุนหลันอยู่ก็ไม่เป็นไรแล้ว คุณก็ช่างมันเถอะ" หวังฟางเหลือบมองลูกเขยของเธออย่างไม่สบอารมณ์ เธอไม่พอใจลูกเขยของเธอคนนี้มาก

กู้หยุนหลันส่ายหน้าและคิดว่า ถ้าอีกฝ่ายรู้ว่าความยากลำบากส่วนใหญ่มาจากความช่วยเหลือของหลี่โม่ ไม่รู้ว่าเขาจะคิดอย่างไร?

หลังจากการประชุมภายในครอบครัวสิ้นสุดลง บรรดาญาติๆ ของตระกูลกู้เริ่มประจบสอพลอกู้หยุนหลัน เพราะหุ้นของกู้หยุนหลันนั้นมากที่สุดในบรรดาญาติๆ ของตระกูลกู้ แล้วยังเป็นประธานของบริษัทด้วย

พวกเขาล้วนต้องการเอาใจกู้หยุนหลัน ผูกมิตรกับอีกฝ่าย เช่นนี้ก็อาจจะมีตำแหน่งที่ดีในบริษัทและได้รับโบนัสเป็นจำนวนมาก

"หยุนหลัน ฉันเฝ้ามองเธอเติบโตมาตั้งแต่เด็ก"

"นอกจากพ่อแม่ของเธอแล้ว ตอนเด็กๆ ฉันกอดเธอบ่อยที่สุด"

"หยุนหลัน ฉันเคยส่งของขวัญให้เธอไปไม่น้อย ถ้ามีตำแหน่งดีๆ ก็อย่าลืมฉันเด็ดขาดเลยนะ"

"..."

บรรดาญาติๆ ของตระกูลกู้เริ่ม 'รำลึกอดีต' ทันที แต่ส่วนใหญ่ก็เป็นเรื่องเล็กๆ น้อยๆ ไม่ใช่เรื่องง่ายที่พวกเขาจะนึกถึงมันได้

กู้หยุนหลันเผยรอยยิ้มพะอืดพะอมแต่ไม่เสียมารยาทตอบกลับทีละคน เธอเอามือกุมหน้าผากพลางเหลือบมองหลี่โม่อย่างตำหนิ ราวกับกำลังพูดว่า ดูเรื่องที่คุณทำสิ

หลี่โม่ยิ้มอย่างช่วยไม่ได้ แต่เมื่อเห็นสถานการณ์เช่นนี้ ในที่สุดเขาก็เข้าใจความหมายของประโยคที่ว่า คนจนในใจกลางเมืองไม่มีใครรู้ คนรวยในป่าเขายังมีคนมาเยี่ยมเยียน

ในอดีต ญาติๆ ของตระกูลกู้มีทัศนคติที่ไม่ดีต่อกู้หยุนหลัน ยิ่งไปกว่านั้นยังตามเสียดสีกู้หยุนหลันไปทุกที่ เมื่อคนเหล่านี้เห็นว่ากู้หยุนหลันได้เป็นประธานบริษัท ก็พยายามประจบประแจงเธอเต็มที่